Monday, June 12, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಾ ಇಪ್ಪತ್ನಾಕು.....

ಒಂಚೂರು ಘನ ಗಂಭೀರ ಮಾತು.....

ನನಗನ್ನಿಸುವಂತೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ನಂಬಿಕೆಯ ಕೈಗೂಸುಗಳು...
ನಂಬಿದವನಿಗೆ, ಅವ ನಂಬಿದ್ದೇ ದೇವರು; ಮತ್ತವ ನಂಬಿದಲ್ಲೇ, ನಂಬಿದ ಆಕಾರದಲ್ಲೇ ಅವತರಿಸ್ತಾನೆ...
ಬದುಕಿನದ್ದಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಬದುಕಿನಾಚೆಯ ಸತ್ಯಾಮಿಥ್ಯೆಗಳಿದ್ದೀತು ಎಲ್ಲವೂ ಅವರವರ ನಂಬಿಕೆಯ ರೂಪಗಳಷ್ಟೇ...
ನಡೆದವನು ನಡೆದದ್ದೇ ಹಾದಿ - ಗಮ್ಯದ ಹಂಗಿಗೆ ಬಿದ್ದರೆ ಹಾದಿ ದೀರ್ಘ ಮತ್ತು ಪಯಣ ನೀರಸ...
ಹಾಗಾಗಿ ಗಮ್ಯವನ್ನ (ಬೇಕಾದರೆ ಭಗವಂತ ಅನ್ನಲೂಬಹುದು) ಸೇರು ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹುಡುಕು ಅನ್ನುವುದು ಚಂದ ಅನ್ಸುತ್ತೆ...
ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಡೆಯುವುದರ ಹೊರತು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೇನಿದೆ...
ಹಾದಿಯ ಸಕಲವನೂ ಹೀರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಡೆವುದರ ಚೆಲುವು ಗಮ್ಯಕ್ಕಿರುವುದು ಅನುಮಾನ - ಇದ್ದರೂ ಇದೇ ಅಂತಿಮ ಗಮ್ಯ ಅಂತ ಹೇಗೆ ಹೇಳೋದು - ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಾ ಸೇರಿದ್ದೇ ನನ್ನ ಗಮ್ಯ ಅಷ್ಟೇ...
#ನನ್ನ_ನಂಬಿಕೆ...
)(!)(

ತನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಯ ಹರಹಿನ ಕಿನಾರೆಯ ಬಯಲಲ್ಲಿ ತಾನೆಸೆದ ಕಸಗಳನುಳಿದು ಇನ್ಯಾವ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತೂ ಉಳಿಯದಂತೆ ತೊಳೆ ತೊಳೆದು ಮರಳುವ ಮರುಳ ಅಲೆಗಳದದೆಂತ ಸ್ವಾರ್ಥ...!!!
ಇಂತಾಗಿ ಅಲೆಯ ಬೇಹದ್ ಸ್ವಾಧೀನತೆಯನೂ ಸಹನೆಯಲಿ ಭರಿಸುವ ಕಿನಾರೆಯ ಮೌನ ನಗು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸುತ್ತೆ...!!!
ನೆನಪುಗಳ ಗುರುತುಳಿಯಬಾರದು; ಹಾಗಂತಲೇ ವಿಧ ವಿಧ ಕನಸುಗಳ ಹೆಣೆದದ್ದೇ ಹೆಣೆದದ್ದು...
ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಕನಸ ಗಾಳಿಪಟಕೆ - ಮರು ಹಗಲಿಗೆ ಕನಸೇ ನೆನಪಾಗಿ ಎದೆಯ ಬದುವಿನ ಸುತ್ತ ಕಸದ ಗುಡ್ಡೆ; ಹಹಹಾ, ಮತ್ತದು ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಕಸ...
ನಗುವೆಂದರೆ ನೋವಿಲ್ಲದಿರುವುದಲ್ಲ - ನೋವ ಭರಿಸುವ ಅಥವಾ ಮರೆಸುವ ಮನದ ಮನೆಯ ಶಕ್ತಿಮದ್ದು ಅದು...
#ಥೋ_ಸಂಜೆಗಳಲಿ_ಮಳೆಯಾಗಬಾರದು...
)(!)(

ತನಗೆ ದಕ್ಕದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನಮಗೆಲ್ಲ ಬಡಿಸುತ್ತಲೇ ಬದುಕ ಎದುರಿಸಲರಿಯದೆ ಅರ್ಧದಲ್ಲೇ ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ಅರಿವು ಒಡೆಯುವ ಮುನ್ನವೇ ಸಾವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ ದೊಡ್ಡತ್ತೆಯ ದೊಡ್ಡ ಕಂಗಳು, ಬಂಡಿ ಕುಂಕುಮ...
ಕಣ್ಣಲುಳಿದ ಈ ಬದುಕ ಹಾದಿಗೆ ಅಗಾಧ ಪ್ರೀತಿಯ ನೆರಳನಿತ್ತು ವಯಸು ಮಾಗಿ, ದೇಹ ಬಾಗಿ, ಉಸಿರು ಚೆಲ್ಲಿದ ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿ ಹಾಗೂ ಮನೆತನದ ಗುರುಗಳ ಉರಿದ ಚಿತೆ...
ವರ್ಷಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಗೆಳೆಯನಂತೆ, ಬಂಟನಂತೆ ತುತ್ತು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಜೊತೆಯಲಿದ್ದು ಕೊನೆಗೆ ಹಿಡಿದ ಹುಚ್ಚಿನ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೈಯ್ಯಾರೆ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ಪಾಂಡು ಕುನ್ನಿಯ ಕೊನೆಯ ದೈನ್ಯ ನೋಟ...
ಕಾರ್ಯ ಕಾರಣಗಳ ನಿಗೂಢವಾಗಿಟ್ಟು ಕಾಡ ಗಾಳಿಯಲಿ ತೇಲಿದ ಓರಗೆಯ ಅಣ್ಣನ ತಣ್ಣಗೆ ಕೊರೆಯುತಿದ್ದ ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿ ದೇಹ...
ಮೊನ್ನೆ ತಾನೆ ಆ ವೃದ್ಧರ ಗೂಡಿನ ಅಪರಿಚಿತ ಅಜ್ಜಿ ಅಪರಿಚಿತವಾಗುಳಿದೇ ಈಗಿದ್ದು ಈಗಿಲ್ಲದಂತೆ ಕೈಮೇಲೆ ಉಸಿರು ಚೆಲ್ಲಿ ಉಸುರಿದ ಬದುಕ ಕ್ಷಣಿಕತೆ...
ಉಫ್...
ಬದುಕನಾವರಿಸಿ ಮುಂಗೈಯ ಮೂಲೆಗೆ ಸಾವಿನ ಕಮಟನ್ನು ಬಳಿದು ಹಸಿ ಹಸಿಯಾಗುಳಿಸಿ ಹೋದ ಎಷ್ಟೊಂದು ಜೀವಗಳು..
ಸಾವು ಎದೆಯ ಎಡೆಯಲಾಡುವಾಗ ಬೆಳುದಿಂಗಳೂ ಮಂಕು ಮಂಕು...
)(!)(

ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ (?) ಜೀವಂತವಿರಿಸುವುದು ಅವನೊಳಗಣ ಆರದ ಅಗಾಧ ಅಜ್ಞಾತ ಅತೃಪ್ತಿಯೇ ಇದ್ದೀತು...
ಪ್ರೇಮ, ಕಾಮ, ಮೋಹ, ಧರ್ಮ, ಕರ್ಮ, ಸಂಸಾರ, ಸನ್ಯಾಸ, ಮಾತು, ಮೌನ - ಓಹ್!! ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಚಂದ ಚಂದನೆ ಹೆಸರುಗಳು...
ಎಲ್ಲ ಅತೃಪ್ತಿಯ ಕವಲುಗಳೇ - ದೇಹದ್ದಿಷ್ಟು, ಭಾವದ್ದಿಷ್ಟು...
ಕೊನೆಗೆ ಸಾವಿನಾಚೆಯ ಪಯಣ ಅಥವಾ ಬದುಕು, ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ಮುಕ್ತಿಯ ಹಂಬಲ ಕೂಡ ಅತೃಪ್ತಿಯ ಬೇರಿನ ಟಿಸಿಲೇ ಅಂತನ್ನಿಸುತ್ತೆ ನಂಗೆ...
#ನಾನೆಂಬೋ_ಅತೃಪ್ತ_ಆತ್ಮ...
)(!)(

ನೇಹವೇ -
ಮುರಿದ ಮೂಲಾಧಾರವನೂ ಅವುಡುಗಚ್ಚಿ ಹುರಿಗೊಳಿಸಿ ಕನಸುಗಳ ನೆಡುತಲಿ, ಸೆರೆಯುಬ್ಬಿ ಹಿಂಡುವೊಲೂ ಸಹಸ್ರಾರ ಬಿರಿವಂತೆ ದನಿಯೆತ್ತಿ ಹೊರಳಿಸುವ ನಿನ್ನ ಅಲೆಅಲೆಯ ನಗೆಯ ಭಾರಕೆ ನನ್ನ ತಳವಿರದ ಹುಸಿ ನೋವುಗಳೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ಕುಬ್ಜತೆಗೆ ನಾಚಿ ಹೂತು ಹೋಗುತ್ತವೆ ಕೆಲ ಘಳಿಗೆ...(!)
#ಸಾವಿಗೂ_ಕಣ್ಕುಕ್ಕುವ_ನಿನ್ನ_ನಗೆಯಲೆಯಲಿ_ತೇಲಲೆಳಸುವ_ಸ್ವಾರ್ಥ_ನಾನು...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Thursday, June 1, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಾ ಇಪ್ಪತ್ಮೂರು.....

ನೇಹವೆಂಬೋ ಭಾವಾನುಭಾವ.....

ನೇಹವೇ,
ಅನ್ಸುತ್ತೆ ಆಗೀಗ -
ಕಳೆದೋಗಬೇಕು ನಾನೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ - ಕಸರಾಗುವ ಮುನ್ನ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ...
ಆಗೆಲ್ಲ -
ನಿನ್ನ ನೋವು ನಲಿವುಗಳ ಜಗದ ಕುಹಕದ ಕಣ್ಣಿಂದ ಬಚ್ಚಿಡಲೋಸುಗವೋ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲ ಹೂಳಿಡುವುದೇ ಹಗುರತೆಯ ಹಾದಿ ಎಂತಂದೋ ನಿನ್ನ ಸುತ್ತ ನಿನಗಾಗಿ ನೀ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ನೀರವತೆಯ ಪರಿಧಿಯನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸಬಾರದು ಎಂತಲೇ ಹೆಣಗುತ್ತೇನೆ...
ಆದರೆ,
ಆ ಜಿದ್ದಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಭಾವ ಬಂಧದ ಬೆಸುಗೆಯ ನಡುವೆ ಇಂಚಿಂಚಾಗಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಜಿಡ್ಡಿನ ಕಂದಕವ ಕಂಡು ಕರುಳು ಕಟಕಟಿಸುತ್ತದೆ...
ಅಲ್ಲಿಗೆ,
ಮತ್ತೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೌನದ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಲೊಚಗುಡುತ್ತ ತೆವಳುವ ಹಸಿದ ಹಲ್ಲಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ - ಮಾತಿನ ಅಸಹಾಯ ಅನುಸಂಧಾನ...
ನಿಜವೆಂದರೆ - ಸುಲಭವಲ್ಲ ಹೆಳವನಿಗೆ ಒಂಟಿ ನಡಿಗೆ...
#ಸಾವೆಂದರೆ_ಮತ್ತೇನಲ್ಲ_ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ_ರದ್ದಿಯಾಗುವುದು...
{\!/!\!/}

ಬರಿ ನೇಹವೇನಾ - ಅಲ್ಲ ಅನ್ಸತ್ತೆ...
ಅಂದ್ರೆ ಪ್ರೇಮವಾ - ಖಂಡಿತಾ ಅಲ್ಲ...
ಮತ್ತೆ...?
ಭಾವದ ಸಲಿಗೆ ದೇಹಕ್ಕೆ ದಾಟಿದರೆ ಮೈಲಿಗೆಯಂತೆ...!!
ಲೋಕ ವಿವರ ಕೇಳತ್ತೆ - ಬಂಧ, ಸಂಬಂಧ ಏನು? ಹೇಗೆ? ಎಷ್ಟು? ಯಾಕೆ? ಎಲ್ಲೀವರೆಗೆ?
ಅರೆರೆ -
ಅರ್ಥವಾಗಲ್ಲ ನಂಗೆ: ಪ್ರಕೃತಿ ಪುರುಷ ಹೃದಯ ಸಂಗಾತಕ್ಕಾವ ಗೋತ್ರ, ಪ್ರವರ...?
ನನ್ನೊಳಗೋ ಅದಿಷ್ಟೇ -
ನೇಹಕೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮಕಿಂತ ಒಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲು ಕೆಳಗೆ ಬೇಲಿಯಿಲ್ಲದ ಬಯಲಲಿ ಆಮೋದದಿ ತುಯ್ಯುವ ಹೆಸರಿರದ ಅಮೂರ್ತ ನಗೆ, ಮುಷ್ಟಿಯೊಳಗಣ ಬಿದಿಗೆ ಬೆಳ್ದಿಂಗಳ ಭಾವ ಜೀವ ಬೆಸುಗೆ...
#ಕಡಲು_ಪೌರ್ಣಿಮೆ_ಸುಖದ_ಕಣ್ಣಂಚ_ಹನಿ_ಮೌನ_ರಾಗ...
{\!/!\!/}

ಒಂದು ಮುರ್ಕಿಯ ಅಂಚಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ ಅರಿವೆ ಪರಿವೆಯ ಹಂಗಿಲ್ಲದೇ ಒಂದ್ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ಆತ್ಮವನ್ನು ಸಂಧಿಸ್ತೀವಿ - ಸಣ್ಣ ಮಂದಹಾಸದಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ಗಾವುದ ಜೊತೆ ಜೊತೆಯ ಸರಸ ವಿರಸದಲ್ಲಿ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಬಂಧಿಸಿಕೊಳ್ತೀವಿ - ಇನ್ಯಾವುದೋ ಕವಲು, ಸಣ್ಣ ಅಮಲು, 'ನಾನು' 'ನೀನು'ಗಳ ಕಾವಲು ಕಾಯುತ್ತಾ ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದೂರವನ್ನು ಸಾಧಿಸ್ತೀವಿ...
ಸಂಧಿಸಿ ಬಂಧಿಸಿ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡ ಬದುಕಿನ ಚಿತ್ರದ ಅಂದವನ್ನ, ಬಂಧವನ್ನ ಸಕಾರಣಕ್ಕೋ, ಅಕಾರಣಕ್ಕೋ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕುವ ವಿದಾಯವೆಂದರೆ ಬದುಕಿರುವಂತೆಯೇ ಸಾವನ್ನ ಅನುಭವಿಸುವುದೇ ಅಲ್ಲವಾ...
#ಬಂಧ_ಕನಸು_ಅರ್ಧಬರೆದಸಾಲು...
{\!/!\!/}

ಸಾವಿರ ಬಾರಿ "Love You" ಅಂತಂದು ಹೆಗಲು ತಬ್ಬಿಯೂ ಪ್ರೇಮವಲ್ಲದ, ಪ್ರೇಮವಾಗದ; ಅಷ್ಟೇ ಬಾರಿ "Hate You" ಅಂದು, ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡು, ಮುನಿದು ಮುಖ ಊದಿಸಿಕೊಂಡೂ ಶಾಶ್ವತ ಮುಖ ತಿರುವಿ ನಡೆಯಲಾಗದ ಮುದ್ದು ಮುದ್ದು ಭಾವಾನುಭಾವ ಆಪ್ತತೆಗೆ ನೇಹವೆಂದಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೇನಂತ ಕೂಗಲಿ...
ಚಣ ನಿಲ್ಲುವ ತಾಣವಲ್ಲದೆಯೂ ಅಲೆದಲೆದು ತೂರಿ ಬರುವ ಅಲೆಯ ಮೋದ; ಮರಳಿ ಮರಳಿ ಮೊರೆವ ಮಾತೆಲ್ಲವ ಮೌನದಲೆ ಆದರಿಸೋ ಕಿನಾರೆಯ ಸಂವೇದ - ಯುಗಯುಗಾಂತರದ ದಿವ್ಯ ಮೈತ್ರಿಯಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೇನು...💞
#ನೇಹವೆಂಬೋ_ಶರಧಿ...
{\!/!\!/}

ಕಣ್ಣ ಕದಲಿಕೆಯ ಕಾಣು - ಮಾತು ಮಾತಲಿ ಮಾತು ಕಟ್ಟಿದ ಭ್ರಮೆಯ ಗೂಡು ಒಡೆದೀತು...
ನುಡಿಯಾಚೆಯ ನಡೆಯ ಗ್ರಹಿಸು - ಮಾತಾಗದ ಅಸಲೀ ಭಾವದ ಆಳಗಲದ ಅರಿವಾದೀತು...
ಆಪ್ತತೆಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲಿ ಭಯದ ಗೋಡೆ ಒಡೆದು, ಪ್ರೀತಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು, ಭಾವ ಬಯಲಾಗಿ ಬಂಧ ಬೆಳಕಾಗಲಿ - ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಎದೆ ಒಡೆವ ಮೌನಕಿಂತ ಕಿವಿ ಸುಡುವ ಮಾತೇ ಹಿತ...
#ಮಾತಿನಾಳದಮಾತು_ಮಾತುಮರೆಸಿದಮಾತು_ಎದೆಯಹೂಳಲಿಹೂತುಕೂತಿರೋಮಾತು...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Monday, May 22, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಿಪ್ಪತ್ತೆರಡು.....

ನೋವು - ನಲಿವು - ಮಸಣವಾಸಿ - ಬದುಕು.....

ಎತ್ತರವ ಏರಲಾಗದ ಏದುಸಿರು ಎದೆಯ ಹಿಂಡುವಾಗ ಫಕಫಕನೆ ನಕ್ಕುಬಿಡ್ತೇನೆ...
ನೋವನ್ನು ನಗೆಯಾಗಿ ಧರಿಸಿ ನೋವಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವವವನೇ ಅಲುಗಾಡಿಸಿದ ಭಾವ...
ನೋವಿಗೀಗ ನಗೆಯ ಬಣ್ಣ...
ಕತ್ತಿಗೆ ಸುತ್ಕೊಂಡ್ರೆ ಹಾವೂ ಹಾರವೇ ಅಂತೆ...
ವಿಷ ಕೊರಳಿನ ವಿಶೇಷ ಬಣ್ಣ ಆಯ್ತಲ್ಲ...
ಬದುಕು ನೀಡಿದ ಕೈತುತ್ತು ಕಹಿ ಅಂತ ಮುಖ ತಿರುವಿದರೆ ಹಸಿದು ಮಲಗಬೇಕಾಗುತ್ತೆ...
ಹಸಿವಿಗಿಂತ ಕಹಿ ಸಹನೀಯ ಅಲ್ವಾ...
ನೋವು ಬದುಕಿನ ನೆರಳಾ...?
ಬದುಕು ಸಾವಿನ ಒಕ್ಕಲಾ...??
ಎಲ್ಲಾ ತಳಕಂಬಳಕ...
ಸಾವು, ನೋವುಗಳೆಲ್ಲ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದು, ಕಾದು, ತೆರೆಯದೇ ಹೋದರೆ ಕಿಟಕಿಯಿಂದಲಾದ್ರೂ ಒಳ ಬಂದು ಆಥಿತ್ಯ ಸ್ವೀಕರಿಸ್ತಾವೆ...
ನಗುವಿನದೇ ಸಮಸ್ಯೆ - ಮಹಾ ಕೊಬ್ಬು; ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿಟ್ಕೊಂಡು, ನಾವೇ ಕಾದು ರಾಜೋಪಚಾರ ಮಾಡಿ ಬರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋದರೆ ಅಂಗಳಕ್ಕೂ ಕಾಲಿಡದ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ...
ಇಂತಿಪ್ಪಲ್ಲಿ ಮನಸು ಬುದ್ಧಿ ಜತೆಗೂಡಿ ಈ ಬದುಕನ್ನ ಶಿವನಾಗಿ ಗೆಲ್ಬೇಕು...
ಗಂಗೆಯ ಮುಡಿಗಟ್ಟಿ, ಅಗ್ನಿಯ ಹಣೆಗಿಟ್ಟು, ಚಂದಿರನ ಕಂದೀಲ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಶವದೆದುರು ತಾಂಡವವಾಡಬಲ್ಲವ ಮಾತ್ರ ಮಸಣದಲ್ಲೂ ನಗೆ ಗೌರಿಯ ತಬ್ಬಿ ಸಂಸಾರ ಹೂಡಬಲ್ಲ...
#ಮಸಣವಾಸಿ_ಬದುಕು...
/\/*\/\_/\/*\/\

ಬದುಕೇ -
ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಹುಚ್ಚ ನಾನು,
ಜಿಗುಟು ಜಿಗುಟು ಕನಸು ನೀನು...
ಆದರೂ,
ಅನುಭಾವಿಸಿಕೊಂಡರೆ ನಿನ್ನ ಹರಿವು ತುಂಬುವ ಅನುಭವಗಳಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಗುರುವು ಬೇಕೇ...
ಪ್ರಾರ್ಥನೆ:
ನಾ ಹಾಯುವ ಹಾದಿ ತುಂಬಾ
ಉಳಿಯಲಿನಿತಿನಿತು ಹುಚ್ಚು ನಗೆಯ ಹಾಯಿ ಬಿಂಬ...
#ಅರಿವಿನ_ನದಿಯ_ಹಾದಿ...
/\/*\/\_/\/*\/\

ಕನಸಿಗೆ ಬಳಿಯಲು ಚಿಟಿಕೆಯಷ್ಟೂ ಬಣ್ಣವೇ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಕಣೇ...
ಬಿಡು ವತ್ಸಾ, ಎಲ್ರೂ ಬದುಕನ್ನ ಕಾಣೋದು ಕಪ್ಪು ಬಿಳಿಯ ಕಣ್ಣಗುಡ್ಡೆಯಿಂದಲೇ; ಅವೆರಡೇ ಗಟ್ಟಿ ಬಣ್ಣಗಳು - ಅವುಗಳಿಂದಲೇ ಉಳಿದ ಬಣ್ಣಗಳಲ್ವೇನೋ...
ಅರೇ ಹೌದಲ್ವಾ, ನೋವು ನಗುವಾಗಿ ಹೊರಳೋದು ಎಷ್ಟು ಸುಲಭ...!!!
#ಪುಟ್ಟ_ಮನಸು_ಬೆಟ್ಟ_ಭರವಸೆ...
             __ಜೊತೆ ಮಾತು: ಸ್ವಾತಿ ಕಶ್ಯಪ್
/\/*\/\_/\/*\/\

ದೃಶ್ಯದಿಂದ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ದಾಟುವ ನಡುವಿನ ನಿಶ್ಶಬ್ಧವನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸು - ನಾಟಕದ ರುಚಿಯೇ ಬೇರೆ - ಪರದೆ ಎಳೆದ ಮೇಲೂ ಅಂಕದ ತುಂಬಾ ನೀನೇ ನೀನು...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Monday, May 15, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಿಪ್ಪತ್ತೊಂದು.....

ಹೀಗೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿ.....

ನಿನ್ನ ನೋವು ನಿನ್ನೊಳಗೇ ರದ್ದಿಯಾದ ಮೇಲೆ ನೆನಪಿನ ಚಿತ್ರವಾಗಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಿಂದ ವಿನಿಮಯವಾಗುವಾಗ ಅಥವಾ ಇನ್ನಾರಿಂದಲೋ ಬರಿ ಸುದ್ದಿಯಂತೆ ನನ್ನ ತಲುಪುವಾಗ ನನ್ನೊಳಗೊಂದು ದೂರಾಭಾರದ ಭಾವ ಕಾಡದೆ ಹೋದರೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ನಿನ್ನ ನೋವಿನ ಜೊತೆ ನಡೆಯುವ ಅಥವಾ ನಿನ್ನ ನೋವಲ್ಲಿ ಹೆಗಲೀಯುವ ಆಳದ ನೈಜ ತುಡಿತ ಇಲ್ಲ ಎಂತಲೇ ಅರ್ಥ...
ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾವುದೋ ಕಣ್ಣ ಹನಿ ತಬ್ಬಿದಾಗ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಹೆಗಲು ನಿನ್ನ ಆದ್ಯತೆ ಆಗದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೊಳಗೆ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ಆ ಮಟ್ಟದ ಭಾವ ಸ್ಪಂದನ ಹಾಗೂ ಆಪ್ತ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ನಾ ಮೂಡಿಸಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ನಿನ್ನೆದೆಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಆ ಆಳ, ಎತ್ತರ, ವಿಸ್ತಾರಗಳ ನಾ ಕಳಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನೋದು ವೇದ್ಯ...
ನಿನಗ್ಯಾವ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಹೇಳೋದು, ಒಂದು ಮಾತು ಸಾಂತ್ವನಿಸಲೂ ಬಾರದ ನಿರ್ಭಾವ ಜೀವಿ ನೀನೇನು ನನ್ನ ನೋವ ಭರಿಸಬಲ್ಲೆಯಾ ಎಂಬ ನಿನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ ನನ್ನಲ್ಲಿ...
ಯಾರೂ ನನ್ನ ಕಾಳಜಿ ಮಾಡಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಕಾಳಜಿ ನನ್ನ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುತ್ತೆ ಎಂಬ ನಿನ್ನ ದ್ವಂದ್ವದ ಮಾತು ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಳಜಿ, ನಿಷ್ಕಾಳಜಿಯ ನಡುವೆ ಸಮನ್ವಯ ಸಾಧಿಸುವಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸೋಲುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಎಂಬೋದು ನಾಮಪದವಾಗಿ, ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನು ಖಾಲಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಕಾಲ ಸುಮಾರು ಸಂದು ಹೋಯಿತು...
ದಾರಿಹೋಕನಿಗೆಂದೂ (!?) ಅಂಗಳದಲೆ ಊಟ - ಎದೆ ಅಳುವ ಸದ್ದು ಕಿವಿ ಸೋಕಿ ಕಣ್ಣು ತೋಯಬಾರದು; ಅಷ್ಟಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಹಾಕರಿಸಿ ನಗುತ್ತೇನೆ...
\/\*/\/_\/\*/\/

ಒಳಮನೆಯ ಒಕ್ಕಲಾದ ನೆನಪುಗಳೇ ಒಲೆ ಉರಿಯ ಆರಿಸೋ ಶತ್ರುಗಳಾದಾಗ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ತಾವನೆಲ್ಲಿ ನೀಡಲಿ, ಭಾವ ಬಂಧಗಳಿಗೆಂತು ಪ್ರೀತಿ ತುತ್ತನುಣಿಸಲಿ...
#ಗರ್ಭದಲೇ_ಗರಬಡಿದಸುನೀಗಿದಮಾತುಗಳು...
\/\*/\/_\/\*/\/

ಸತ್ಯದ ಅಂಬಿಗೆ ಎದೆಗೊಡಲಾರದವನ ಅಂತಃಕರಣದ ಭ್ರಮೆಯ ಗುರಾಣಿ ಒಡೆಯದಿರಲಿ...
ನನ್ನನೆ ನಾನು ನಂಬಿಸಿಕೊಂಡ, ನನ್ನದೆಂದುಕೊಂಡ ಸುಖದ ಕೊಡೆಯ ನೆರಳು ನನ್ನ ಹಾದಿಯ ಕಾಯಲಿ...
ನನ್ನನುಮಾನಗಳೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳಾಗಲಿ...
ಹಾರೈಕೆಗಳೆಲ್ಲ ನೂರ್ಗುಣಿಸಿ ನಿಜವಾಗಲಿ...
#ಮುಳುಗದಿರಲಿ_ಬಾವಿಯೊಳಗಿನ_ಚಂದಿರ...
\/\*/\/_\/\*/\/

ಬದುಕಿನ ಹುಟ್ಟನ್ನು ಕೈಲಿಡುವಾಗಲೇ ಯಾವ ಕ್ಷಣದಲೂ ಎಲ್ಲಾ ಒಪ್ಪಂದಗಳನೂ ಹಿಂಪಡೆಯುವ ಪರಮಾಧಿಕಾರವನ್ನು ತನ್ನಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡದ್ದು ಸಾವು - ಇಂತಿಪ್ಪಲ್ಲಿ ಜೀತದವನಲ್ಲಿಯೇ ಜೀತಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟಂತ ಹುಚ್ಚುತನ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿಯ, ನೋವಿನ, ಅವಮಾನದಂತ ವಿಧ ವಿಧ ಹೆಸರುಗಳನಿತ್ತು ಪರರ ಸಣ್ಣತನಗಳಿಗೆ ತನ್ನತನವನ್ನು ಬಲಿಕೊಡುವ ಮನಸಿನ ಹೇಡಿತನವ ಕಂಡಾಗ...
ಸೋಲನ್ನು ಮೀರಬೇಕೆಂದರೆ ಕಳಕೊಂಡದ್ದಕ್ಕೆ ಪರ್ಯಾಯಗಳ ಹುಡುಕುತ್ತ ಸಾಗಬೇಕು - ಹರಿವಿರಬೇಕು ಬದುಕಿಗೆ; ಒಳಗಾದರೂ, ಹೊರಗಾದರೂ...
\/\*/\/_\/\*/\/

ಕಲ್ಪನೆಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿರುವ ರಸಾಲಾಪ, ಆಮೋದ ಪ್ರಮೋದಗಳು ಅನುಭವದ ಕಾವಡಿಯಲಿಲ್ಲ...
ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣುವ ಯುದ್ಧದ ಖುಷಿ ನೇರ ಭಾಗಿಯಾಗುವುದರಲಿಲ್ಲ...
#ಮುಗಿದಮೇಲೆ_ಎಲ್ಲವೂ_ಇಷ್ಟೇನಾ...!!??

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Monday, May 8, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಿಪ್ಪತ್ತು.....

ದಿನ ದಿನಾಂತ ಭಾವ ಸಂಗಾತ.....

ಈ ಸಂಜೆ - ಈ ಸಂತೆ - ನಡುವೆ ಮಿಡಿವ ಏಕಾಂತ...
ನನ್ನನೇ ನಾನು ಹುಡುಕುವ ಆಟ, ಓಡಾಟ...
ಮುಚ್ಚಂಜೆಯ ಮುಂಗುರುಳಿಗೆ ನಗೆಯ ಗಿಲಕಿಯ ಕಟ್ಟಿ ಊರೆಲ್ಲ ಮೆರೆಸಿದ ಹಿತಭಾವ ಲಹರಿ...
ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ ಬೆಂಗಳೂರು...💓😘
     ___11.03.2017

‘~;~;~’

ಉರಿಯುತಿರಲಿ ಎದೆಯ ಮಾಳದಿ ಒಲವ ದೀವಳಿಗೆ...
ಚೂರೇ ಚೂರು ನಗೆಯ ಬಣ್ಣ ಉಸಿರ ಕಾವಡಿಗೆ...
ರಕ್ಕಸ ಪ್ರೀತಿ - ದೈವ ಕಾಮ - ಬದುಕ ಉರವಣಿಗೆ...
#ಬಣ್ಣಗಳ_ಹಬ್ಬದ_ಶುಭಾಶಯಗಳು...
     ___12.03.2017

‘~;~;~’

ಇದ್ದೂ ಇರದಂತಿರುವ ಹಲವು, ಇರದೆಯೂ ಇದ್ದಂತೆ ಪೊರೆವ ಕೆಲವು - ಎಲ್ಲ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಕಳೆದ್ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ, ಹೆಸರಿಲ್ಲದಂತೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ತೊಳೆದ್ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ - ಕೂಡಿಕೊಳಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಭಾವ ಬೆಳಕು ಕಣ್ಣು ಕಣ್ಣ -  ನಾಳೆಗಳಿಗೂ ದಾಟಿಕೊಳಲಿ ಮುಟಿಗೆಯಷ್ಟು ನಗೆಯ ಬಣ್ಣ...
#ಮತ್ತೆಮತ್ತೆ_ಬಣ್ಣಗಳ_ಹಬ್ಬದ_ಶುಭಾಶಯಗಳು...
     ___12.03.2017

‘~;~;~’

ನೋವಿನಂಬನು ತೊಡೆದು ಅಕ್ಷಿ ಬಟ್ಟಲ ತುಂಬಿ ತುಳುಕಿದ ನಗೆಯ ಮಿಂಚಿನ ಮತ್ತ ಘಳಿಗೆಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬ ಇನ್ನೊಂದು ಕಂಡಿಲ್ಲ...
ಹಸಿದ ಕರುಳಿಗೆ ತುತ್ತನಿತ್ತು ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ತೃಪ್ತಿಯಲಿ ತೇಗಿದ ಮನುಜ ಕಂಗಳಲಿ ಮಿನುಗಿದ ನಗೆ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದೇವರು ಯಾವ ಗುಡಿಯಲೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ...
#ಇಂತಿಪ್ಪ_ನಗೆಯನ್ನು_ಆಚರಿಸುವೆದೆಯಲ್ಲಿ_ದೇವರು_ಒಳಮನೆಯ_ಪರಿಚಾರಕ...
ಯುಗಾದಿಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು...💐
     ___29.03.2017

‘~;~;~’

ಮಸ್ತಕದ ಮರುಳಿಗೆ ಮದ್ದನೀಯುವ ಪುಸ್ತಕವೆಂಬೋ ಹೂವಾಡಗಿತ್ತಿಯ ಸೆರಗಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಹೂಗಳ ಭಾವದ ಘಮ...
ಈ ಬದುಕಿಂಗೆ ಬಿಕ್ಕದೇ ಬಿಳಲಾಗುವುದ ಕಲಿಸಿದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎಂಬ ಗುರುವೇ ನಿನ್ನ ನಂಟೊಂದು ಹರಿಯದೇ ಹರಿಯುತಿರಲಿ...
#ವಿಶ್ವ_ಪುಸ್ತಕ_ದಿನವಂತೆ...
     ___23.04.2017

Thursday, May 4, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಾ ಹತ್ತೊಂಭತ್ತು.....

ಲುಚ್ಛಾ ಮನದ ಕಚ್ಚಾ ಮಾತು.....

ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಲ ಯಾವುದೇ ಬೇಶರತ್ ಪ್ರೀತಿ (ಭಾವ ಬಂಧ) ಮೋಸ ಹೋಗುವುದು ಬೇಶರತ್ ನಂಬಿಕೆಯ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ...
#ವಿಪರೀತದ_ಸತ್ಯ...
xxxxx

ಬದ್ಕಿರೋ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಕಾಲಕೂ ಬದ್ಕೋಕೆ ಅಂತ ನಮ್ಮನೇ ನಾವು ಪುಸಲಾಯಿಸ್ಕೊಂಡು ಮುಗಿಯದ ಭಂಡ ಕನವರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಇರೋ ಬರೋ ತಾಕತ್ತನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಕ್ತಾ ಹಾಕ್ತಾ ಅಂಗುಷ್ಟ ಕಿತ್ತ ಚಪ್ಲಿಯಂತಾಗಿ ಸಾವಿನ್ ತೆಕ್ಕೇಗ್ ಬಂದು ಬಿದ್ದಿರ್ತೀವಿ... ಕೊಟ್ಟ ಕೊನೇಲಿ ತಲೆ ಕೆರ್ಕೋಳೋಕೆ ಉಳ್ಯೋದಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಮಾಡಿದ್ದು ಬದ್ಕೋಕಾ ಇಲ್ಲಾ ಸಾಯೋಕಾ ಅನ್ನೋ ಶುದ್ಧ ಗೊಂದ್ಲ ಅಷ್ಟೇಯಾ..........
#ಹಸಿಹರೆಯದ_ಹಸ್ತಮೈಥುನದ_ಬೆವರಿನಂತ_ಬದುಕು...
xxxxx

ನಿನ್ನೆಗಳ ಬದುಕಿದ್ದೆನಾ...?
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ - ಆದರೆ ಸತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ...
ನಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದೇನಾ...??
ಖಾತ್ರಿಯಿಲ್ಲ - ನಾಳೆ ಎಂಬುದಿದ್ದಿದ್ದೇ ಅನುಮಾನ...
ಹೋಗ್ಲಿ ಇಂದಿನ ಕಥೆಯೇನು...???
ಸುರತ ಸಂಭ್ರಮದಿ ನಾಗ ನಾಗಿಣಿ ನೆಣೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಸಾವ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡ ಬದುಕ ತೋಳಿನಲಿ ಚಣ ಚಣಕೂ ಅರಳರಳಿ ಕರಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ...
ಬೆಳಕೆಷ್ಟು ಸತ್ಯವೋ ಇರುಳೂ ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ...
ಈ ಕ್ಷಣ ಇದು ನನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡರಷ್ಟೇ ನನ್ನದು - ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಕ್ಷಣ ಇದು ಪೂರಾ ಪೂರಾ ನನ್ನದು..
ಮತ್ತು ಈ ಕ್ಷಣ ಇದಿಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ...
#ನನ್ನ_ಬದುಕೆಂದರೆ_ನನ್ನ_ತೆಕ್ಕೆಗೊಲಿದ_ನನ್ನ_ಕಪ್ಪುಹುಡುಗಿ...
xxxxx

ಯಾವುದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಲ್ಲವೋ ಅವಕ್ಕೆಲ್ಲ ನಮ್ಮಂತವರ ನಿಲುಕಿನದಲ್ಲ ಎಂಬಷ್ಟು 'ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ' ಆರೋಪಿಸಿ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಪ್ರಚಾರ ಕೊಟ್ಟು ಮೆರೆಸ್ತೀವೇನೋ ಅನ್ಸುತ್ತೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ...
ಉದಾಹರಣೆಗೆ: ಪ್ರೇಮ, ದೇವರು, ಧರ್ಮ, ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ...
ಸಹಜ ಆಚರಣೆಯಾಗಬೇಕಾದದ್ದಕ್ಕೆ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ವ್ಯಸನ ಅಂಟಿಸುವುದೆಷ್ಟು ಚೆಂದ...???
xxxxx

ಬದುಕ ತಬ್ಬಲಾರದ ಹುಸಿ ಕನಸೇ ನಿದ್ದೆಯ ಕೊಲ್ಲದಿರು... 
ಕನಸಿಲ್ಲದ ಮಹಾ ನಿದ್ದೆಗೆ ಕಾಯುತಿದೆ ಮನಸು..
ಒಳಗಿನ ಬಿಸಿಯೆಲ್ಲ ತಂಪಾಗಲಿ - ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ, ಕೊಸರಿಲ್ಲದೆ ನಿದ್ದೆ ನೆಲೆಗೊಳ್ಳಲಿ; ಎದೆ ಗೂಡಲಿ...
xxxxx

ಹದಿನಾರರಾಚೆ ಬೆಳೆದೇ ಇಲ್ಲ - ಹದಿನೆಂಟಾಣೆ ಮತಿಹೀನ ಆನು...
ಅದೇ ಕೆರಳು ಹುಚ್ಚು ಖೋಡಿ - ಹದಿನಾರಾಣೆ ಲುಚ್ಛಾ ಮನಸು ಇನ್ನೂ...
xxxxx

ನಗುವ ಆಚರಿಸಲೆಳಸೆ ಮಗುವಾಗಲೆನ್ನ ಮನಸೆ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Thursday, April 27, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಾ ಹದ್ನೆಂಟು.....

ಶಬ್ದದಿಂಪಿನ ಮೋಹ.....  

ಪ್ರೌಢ ಶಾಲಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಗುರುಗಳೊಬ್ಬರು ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ರು: ಯಾರಿಗಾದರೂ ನಾಯಿ ಅಂತ ಬೈಯ್ಯಬೇಕೆನಿಸಿದರೆ ನಾಯಿ ಅನ್ನುವ ಬದಲು ಶ್ವಾನ ಅಂತ ಬೈದರೆ ಒಂದು ಒದೆ ಕಡಿಮೆ ಬೀಳತ್ತೆ ಅಂತ... "ಜನಕ್ಕೆ ಶಬ್ದದ ಇಂಪಿನ ಮೇಲೆ ಮೋಹ ಜಾಸ್ತಿಯಾ" ಅಂತ ನಕ್ಕ ನೆನಪು... ಆದ್ರೆ ಅವರ ಆ ಮಾತು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಅನ್ನೋದು ಈಗ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಹುಚ್ಚುಚ್ಚು ಬರಹಗಳ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸ್ತು... 

ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ನನ್ನ ಮೂಲ ಭಾವ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ...
ಬಳಸಿದ ಶಬ್ದದ ಹಿಂದಿನ ಭಾವದ ಬಗ್ಗೆ ಬಳಸಿದವನಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು ಬಿಡಿ... ಹಿಂದಿನ ಭಾವ ಗ್ರಹಿಸಲಾಗದೇ ಹೋದಾಗ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಜೋತುಬೀಳ್ತೇವೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ... ಭಾವಕ್ಕೂ ಶಬ್ದಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದಾಗ ಮಾತ್ರ ಶಬ್ದದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ... ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ ಬರೆದವನ ಭಾವವೇ ಓದುಗನದ್ದೂ ಆಗಬೇಕೆಂಬುದಿಲ್ಲ... ಹಾಗಾಗಿ ವಿರೋಧವನ್ನು ನಕ್ಕು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ತೀರಾ ಅವರ ಮಾತು ನಮ್ಮದೂ ಆಗಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲವಾ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಒಪ್ಪವಾಗಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ, ಅದಿಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವರ ಭಾವವನ್ನು ಅದಿದ್ದಂತೆ ಗೌರವಿಸ್ತಾ, ನಮ್ಮ ಹಾದೀಲಿ ನಾವು ನಡೆಯೋದು ಸುಖ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ... ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಓದುಗನಿಗಾಗಿಯೇ ಬರೆಯುತ್ತ ಹೋದರೆ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮೂಲ ಭಾವ ಬ್ರಷ್ಟವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ ಅಲ್ಲವಾ...

ಇನ್ನು ವೇಶ್ಯೆ ಅಥವಾ ಸೂಳೆ ಎಂಬ ಪದ - ಆ ಪದಗಳು ಸ್ತ್ರೀಲಿಂಗವೋ ಏನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಆದರೆ ನನಗನ್ನಿಸೋ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆ ಪದಗಳು ಇಂದು ಕೇವಲ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸೋ ಪದಗಳಂತೂ ಆಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ... ಇದರ ಅರಿವಾಗಬೇಕೆಂದರೆ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮವನ್ನೇ ಅನ್ನವಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ನಾಡುಗಳ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡು ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದು ಬಂದರೆ ಸಾಕು - ಹೆಣ್ಣುಗಳಷ್ಟೇ ಗಂಡು ಸೂಳೆಗಳ ಲೋಕ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ... ಅದೊಂದು ವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತದ್ದಂತೂ ಸತ್ಯ... (ಅದು ತಪ್ಪೋ ಸರಿಯೋ ಎಂಬ ವಿಮರ್ಶೆ ಅವರವರ ಚಿಂತನೆಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು... ಯಾಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿ ವೃತ್ತಿಯೂ ಸ್ವ ಇಚ್ಛೆ ಮತ್ತು ನೂಕಲ್ಪಡುವಿಕೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದೆ...) ಅಲ್ಲದೇ ಹೇಗೆ ಸೂರ್ಯ ಅಂದ ಕೂಡಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬೆಳಗೋ ಬೆಳಕು ಅನ್ನೋ ಭಾವಾರ್ಥ ಮೂಡುತ್ತೋ ಹಾಗೆಯೇ ಸೂಳೆ ಅಂದರೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಟ್ಟ ಎಂಬ ಬೇಧ ಮಾಡದೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಳಗೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನಸು ಅನ್ನುವ ಭಾವಾರ್ಥ ಅಷ್ಟೇ ಮೂಡಿದರೆ ಸಾಕಲ್ಲವಾ...  ಅದಲ್ಲದೇ ದೈಹಿಕ ವ್ಯಭಿಚಾರವಷ್ಟೇ ಸೂಳೆತನ ಅಂತಾಗಿ ನಮಗೆ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಬೀದಿಯ ಗಂಡು ಅಥವಾ ಹೆಣ್ಣು ನೆನಪಾದರೆ, ನಮಗವರದ್ದು ಅಸ್ವಾಭಾವಿಕ ನೋವು ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಹಾಗನ್ನಿಸಿದವರು ಆ ನೋವನ್ನ ಕಳೆಯಲು ಮಾರ್ಗ ಹುಡುಕಬೇಕಲ್ಲವಾ... ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಆ ಶಬ್ದವನ್ನ ಕೊಲ್ಲಿ ಅನ್ನೋದು ನಗು ತರಿಸುತ್ತೆ... ಆ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನ ಕೊಲ್ಲಿ ಅನ್ನುವುದನ್ನ ಒಪ್ಪುತ್ತೇನೆ; ಮತ್ತದಕ್ಕೆ ನಾನು, ನೀವು ಸಾಹಿತಿಯಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರಾಗಬೇಕು... ಎಲ್ಲೋ ಕೂತು ಬರೆಯುವವನಿಗಿಂತ ಆ ಬೀದಿಯ ಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಂಡೋಮ್ ಮಾರೋನು ಉತ್ತಮನೆನ್ನಿಸ್ತಾನೆ ನಂಗೆ... ಕಾಂಡೋಮ್ ಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಒಂದ್ಯಾವುದೋ ಕೈ ನಡುಗಿದರೆ ಅದು ಬರೆವವನ ಶಬ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಭಾವೀ ವಾಸ್ತವಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ...

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಬದಲಾಗಬೇಕಾದದ್ದು ಆ ಶಬ್ದಗಳಿಗೆ ನಾವೇ ಮೆತ್ತಿದ ಕೀಳು ಭಾವಗಳು... ಅಷ್ಟೇ...

ಭಾವವನ್ನ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳದೇ ಶಬ್ದದ ಮೇಲಿನ ಮಡಿವಂತಿಕೆಗಾಗಿ ಬರಹವನ್ನ ವಿರೋಧಿಸುವುದಾಗಲೀ, ಹೀಗಳೆಯುವುದಾಗಲೀ, ಅಂಥ ಪದಬಳಕೆಯನ್ನೇ ಧಿಕ್ಕರಿಸಬೇಕೆಂಬುದಾಗಲೀ ಒಪ್ಪುವಂತದ್ದಲ್ಲ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ನನ್ನ ಮಾತು...

ಇನ್ನು ಬಳಸುವ ಶಬ್ದದಿಂದ ಕ್ರಿಯೆಯ ವಿವರಕ್ಕೊಂದು ಚಂದ ಒದಗುತ್ತೆ ಎಂಬ ಲೋಕಾರೂಢಿಯ ಅನುಮೋದನೆಯ ಮಾತಿಗೆ ಬಂದರೆ ನಾನೂ ಅದನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸ್ತೇನೆ...
ಹಂಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಘನತೆ ಬಳಕೆಯಾಗೋ ಸಂದರ್ಭದ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತ ಅಂತಲೂ ಆಗುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ... ಹಾಗಾದಾಗ ಬೀದಿ ರಂಪದಲ್ಲಿ ಬೈಗುಳದ ಅವಾಚ್ಯ ಶಬ್ದವಾದದ್ದು ಬರಹಗಾರನ ಭಾವಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕಿಂಚಿತ್ತಾದರೂ ಮಹತ್ತನ್ನ ಹೇಳೀತು ಅಲ್ಲವಾ...😊
ಅಥವಾ ಇನ್ನೂ ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳೋದಾದ್ರೆ ಕವಿಭಾವ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅವಾಚ್ಯ (?) ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡ ಶಬ್ದಕ್ಕೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಮೃದು ವಲಯ ಇದ್ದೀತಲ್ಲವಾ...
ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಬ್ದವನ್ನೇ ಧಿಕ್ಕರಿಸೋದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ...😊

ಮತ್ತೇನಿಲ್ಲ... ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಾನು ಆವಾಹಿಸಿಕೊಂಡ ಭಾವಕ್ಕೆ ನಾಯಿ ಅನ್ನೋ ಪದ ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತ ಅಂತ ನಂಗನ್ನಿಸಿದರೆ ಶ್ವಾನ ಎಂಬ ಸಮಾನಾರ್ಥಕ ಪದ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾನು ನಾಯಿ ಅಂತಲೇ ಬಳಸಿಬಿಡ್ತೇನೆ... ನಾಯಿ ಪದ ಕೀಳು ಅಂತನ್ನಿಸಿ ಓದುಗರಿಗೆ ಮುಜುಗರ ಅಥವಾ ಕೋಪ ಮೂಡಿದರೆ ಅದರ ಹೊಣೆ ನನ್ನದಲ್ಲ ಅಂತಲೇ ಭಾವಿಸ್ತೀನಿ... ಅಷ್ಟು ಸ್ವೇಚ್ಛೆ ತನ್ನ ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಪದಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರಹಗಾರನಿಗಿರೋದು ತಪ್ಪಲ್ಲ ಅನ್ಕೋತೇನೆ... ಬಹುಶಃ ನಾನು ತಪ್ಪೂ ಇರಬಹುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ....😊

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ತುಂಬ ತಾಕಿದ ಗೆಳೆಯರೊಬ್ಬರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಾವದ ಸಾಲುಗಳು :
ವೇಶ್ಯೆಯೊಬ್ಬಳ ಎದೆಯಲ್ಲೂ
ಜಿನುಗುವ ಹಾಲಿಗೆ
ತಾಯಿಹಾಲು ಎಂದೇ
ಕರೆಯೋದು;
____ ಟೈಪಾಸ್ ಕವಿತೆಗಳು 💓💓
(ಈ ಸಾಲುಗಳ ಆಳವನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ನಾನು ಅಶಕ್ತ...)


*** ಇದು ನನ್ನ ಭಾವ - ಇದನ್ನ ಹೇಳಿಯಾಯಿತು - ಇನ್ನು ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಭಾವಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಲೇ ನನ್ನದನ್ನ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನಷ್ಟೇ - ಹಾಗಾಗಿ ಮುಂದಿನ ವಾದ ವಿವಾದ ಅಥವಾ ನನಗೆ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೆನಿಸದ ಚರ್ಚೆಗಳಿಂದ ನಾನು ದೂರ... ಮತ್ತಿಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನೂ ನೋಯಿಸುವ ಹಂಚಿಕೆಯಿಲ್ಲ...

Monday, April 24, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಾ ಹದ್ನೇಳು.....

ಮನವಿದು ಭಾವಕಾಶಿ.....

ಹಾದಿ ಕವಲಾದಂತೆ ಆದ್ಯತೆಗಳು ಬದಲಾಗುವಾಗ, ಆದ್ಯತೆಗಳು ಹೊಸದಾದಂತೆ ನಡಿಗೆಯ ಕಸುವನೆಲ್ಲ ಹೊಸತೇ ಹೀರುವಾಗ, ಹಳೆ ಬೀದಿಯ ಒಡನಾಟದ ಹರಿವು ತನ್ನ ವೇಗ ಆವೇಗಗಳ ಕಳಕೊಳ್ಳುವ ಅಥವಾ ನಿಂತೇ ಹೋಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಸಹಜ ಅಂತಲೇ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೇನೊ...

ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಪಾದಕ್ಕೆ ಮೆತ್ತಿದ ಆ ಹಾದಿಯ ಧೂಳ ಕಣದ, ಆ ಆಪ್ತತೆಯ ಆಳದ ಮೂಲ ಭಾವ ಸೆಲೆಯ ಸೆಳೆತವೂ ಬತ್ತಿ ಹೋಗದೇ ಇದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಬತ್ತಿ ಹೋಗದಂತೆ ನಾ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡರೆ ಅದೇ ಪುಣ್ಯ...

ಉಹುಂ - ಕಳೆದು ಹೋಗುವ ಚೈತನ್ಯ ಇಲ್ಲ ನನ್ನಲ್ಲಿ - ಎಷ್ಟೇ ರೆಂಬೆ ಕೊಂಬೆ ಬೆಳೆದರೂ ಬೇರು ನಿಮ್ಮಗಳ ಮಡಿಲಲೇ - ಎದುರ್ಗೋಳ್ಳುವಲೇ ಎದೆ ಭಾರ ಜಾರುವಂತ, ವಿದಾಯಕೊಂದು ಕಣ್ಣ ಹನಿ ಉಳಿಸುವಂತ ನೇಹದ ಸನ್ನಿಧಿಯ ಒಡನಾಟದಲಿ ಮೌನದಲೂ ಯಾವುದೋ ಹಿತವಿದೆ...💕

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಬದುಕೆಂದರೆ ನೆನಪುಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಸಾಗುವ ಕ್ರಿಯೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಅಷ್ಟೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ - ನಾನು ನನಗಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ನೆನಹುಗಳು ನನ್ನಳಿವಿನಾಚೆ ತುಸುವಾದರೂ ನಿಮ್ಮಗಳ ಕರುಳ ಕಳಮಳವಾಗಿ ಕಾಡಿದರೆ ಅದು ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ಸಾಧನೆಯೇ ಸರಿ...
#ಜೋಗಿಯ_ಬದುಕ_ಜೋಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ_ಭಾವ_ಬಂಧ_ಸಂಬಂಧ_ಆನಂದ...
---_---

ಬದುಕ ಸೋಕಿದ ಸ್ನೇಹ ಗಂಧವ ಎದೆಯ ಸಂಚಿಯ ನಿಧಿಯನಾಗಿಸಿ ಕರಗದಂದದಿ ಕಾಯ್ದು ಜನ್ಮಾಂತರ ಹಾಯುವಾಸೆ... 
ಅನುಕ್ಷಣದ ಭೇಟಿಗೆ ವರ್ಷಗಳ ಲೆಕ್ಕ ತಪ್ಪಲಿ...
---_---

ಮನವಿದು ಭಾವಕಾಶಿ...
ಕಾರ್ಯ ಕಾರಣ ಮೀರಿ ಮುಟಿಗೆಯಷ್ಟು ಹೆಗಲು ತಬ್ಬೋ ಅಕ್ಕರೆ, ಬೊಗಸೆಯಷ್ಟು ನೆತ್ತಿ ನೇವರಿಸೋ ಕಾಳಜಿ, ಇಷ್ಟನ್ನ ಜೊತೆ ನಡೆವ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಸದಾ ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹಂಚಬಲ್ಲವನಾದರೆ...............
ನನ್ನೊಳಗೂ ಒಲವು ಅವಿನಾಶಿ...💓

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Monday, April 10, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಾ ಹದ್ನಾರು.....

ಹುಚ್ಚುಚ್ಚು ಸಂಗತಿಗಳು.....

ಮನಸು:
ಇದ್ದಬದ್ದ ಭಾವಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಹದ್ದಿಲ್ಲದ ಬೇಶರತ್ ಒಡನಾಟದ
ಸೂರು ಕೊಟ್ಟು ಸಾಕುವ ಸೂಳೆಗೇರಿ -

ಬದುಕು:
ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಅಂಡಲೆದಲೆದು ಇನ್ನೆಲ್ಲೋ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುವ
ಹಾದರದ ಹಾದಿ -

ಸಾವು:
ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಸಿ ಹಸಿ ತಿಂದು ತೇಗುವ
ಶುದ್ಧ ಮಾಂಸಾಹಾರಿ...
!!!!!

ಬದುಕು ಕೊಡದ ಅವಕಾಶಾನ ಭಾವ ಕೊಡತ್ತೆ...
ಕಳೆದೋಯ್ತು ಅನ್ಕೊಳೋಕಿಂತ ರೂಪಾಂತರವಾಯ್ತು ಅಥವಾ ಮುಂದೆಲ್ಲೋ ಮತ್ತೆ ಸಿಗತ್ತೆ ಅನ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಸಾವಧಾನದ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬತ್ತೆ...
ಅಂತೆಯೇ,
ಮಗುತನದ ಮುಗ್ಧತೆ, ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಹೊರತಾಗಿ ಲೌಕಿಕಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣುವ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಒಂಥರಾ ನಾವೇ ನಮ್ಮ ಗಂಟಲಿಗೆ ಹೊಯ್ದುಕೊಂಡ ಬಿಸಿ ತುಪ್ಪದಂತೆನಿಸುತ್ತೆ...
ಮೌಢ್ಯದ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಂತ ಅಮಾಯಕತೆ, ಮುಗ್ಧತೆಗಳು ಮನದ ಸುಖದ ರೂವಾರಿಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ...
#ಮತ್ತೇನಿಲ್ಲ_ಪ್ರಜ್ಞೆಯ_ಗೆಲುವಲ್ಲಿ_ಮನಸಿಗೆ_ಒಂಟಿಯಾಗುವ_ಭಯ...
!!!!!

ನಗೆಯ ಮೂಲವ ಬಗೆಯ ಬೇಡ - ಕರುಳ ಹುಣ್ಣು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡೀತು...
#ಬೆಳ್ದಿಂಗಳು_ಮತ್ತು_ಚಂದಿರನ_ಕಲೆ...
!!!!!

ನದಿಯ ಹಾದಿ - ಕಡಲ ದಂಡೆ - ಬೊಗಸೆ ತುಂಬಿದ ಚಂದಿರ - ಮಳೆಯ ಮೌನ - ಕಾಡ ಧ್ಯಾನ - ಕಣ್ಣ ತುಂಬಾ ಅಂಬರ - ಕನಸ ಜಾಡು - ನಗೆಯ ಹಸಿವು - ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತಿನ ಇಂಚರ - ಮಾತು ಮಾತಲಿ ಮಾತು ಮಥಿಸಿ ಆತುಕೊಂಡ ಮೌನಕೆ - ನೆರಳ ಮರೆತು ಬೆಸೆದ ಬೆರಳ ಕೊಡವಿ ನಡೆವ ಬಂಧಕೆ...
ತುಂಬಿಕೊಂಡಷ್ಟು ಭಾವ - ಬಳಸಿಕೊಂಡಷ್ಟು ಬಂಧ...
#ಬದುಕ_ಬೆರಣಿ
!!!!!

ಮಡಿವಂತರ ದೇಹಶುದ್ಧಿಯೂ
ಸೂಳೆಯ ಭಾವಶುದ್ಧಿಯೂ
ಪ್ರೇಮಮಯೀ ಭಗವಂತನೂ
#ಧಾರ್ಮಿಕತೆ_ಧರ್ಮ_ಆಧ್ಯಾತ್ಮ

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Thursday, April 6, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಾ ಹದ್ನೈದು.....

ಪ್ರೇಮ - ಪ್ರೇಮಿ.....
(ಪ್ರೇಮಿಯಾಚೆಯೂ ಪ್ರೇಮ ನಗುತಿರಲಿ...)

ಪ್ರೇಮ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮಿ ಎರಡೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸತ್ಯಗಳು...

ಪ್ರೇಮ - ಬೆಳಕಿನ ಸ್ವತಂತ್ರ ವಿಹಾರ;
ಪ್ರೇಮಿ - ಸಮಾಜದ ಬೇಲಿಯೊಳಗಿನ ಸಂಸಾರ...

ಪ್ರೇಮ - ವಿಸ್ತಾರ;
ಪ್ರೇಮಿ - ಕೈವಾರ...

ಪ್ರೇಮ - ಧ್ಯಾನದ ತಾಯಿ, ಮೌನದ ಬೇರು;
ಪ್ರೇಮಿ - ವಿರಹದ ತಂದೆ, ಮಾತಿನ ತೇರು...

ಪ್ರೇಮ ಮಹಾ ಸಾಗರವಾದರೆ;
ಪ್ರೇಮಿಯೋ ಅದರ ಸೇರಲು ತವಕಿಸುವ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಹನಿಯಷ್ಟೇ...

ಪ್ರೇಮಿ ಆಕಾರ ವಿಕಾರಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಪಥ ಬದಲಿಸಬಲ್ಲ ಪಥಿಕ;
ಪ್ರೇಮವೋ ಅಳಿವಿಲ್ಲದ, ಕವಲಿಲ್ಲದ, ಹೃದ್ಯಸ್ಥ ನಿರಾಕಾರ ಸ್ಥಾಯೀಭಾವ...

ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಆ ಎತ್ತರದ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಈ ಕುಬ್ಜ ಪ್ರೇಮಿಯೇ ವಾಹಕವೆನಿಸುವುದು ಪ್ರೇಮದ ಸೋಲಿರಬಹುದಾ...?

ಅಂತೆಯೇ ಎನ್ನಂತವರಿಗೆ ಪ್ರೇಮದ ಭಾವ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಕಿಂತ ಪ್ರೇಮಿಯ ಭವದ ಸಾಂಗತ್ಯವೇ ಹಿತ ಹಿತವೆನಿಸುವುದು ಬದುಕಿನ ದುರಂತವೇ ಇದ್ದೀತಾ...??

Tuesday, April 4, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಾ ಹದಿನಾಕು.....

ಕವಿತೆ.....
(ಹೇಳದೆ ಉಳಿದದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚು...)

ಕಾಲ್ಗಡಗ, ಕೈಯ ಕರಿಮಣಿ ಕಟ್ಟುಗಳ ಕುಣಿಸುತ್ತ ಅಮ್ಮನಮ್ಮಿಯನುಂಡು ದೇವ ನಗೆಯ ಚೆಲ್ಲುವ ಹಸುಳೆಯ ತುಟಿಯಂಚಲಿ ಹಾಗೇ ಉಳಿದ ಹಸಿ ಹಾಲ ಘಮ; ಅದು ಬದುಕಿನ ಮೊದಲ ಒಲವ ನೀಳ್ಗವಿತೆ...
-----

ಅಪ್ಪನ ಬಂಡೆ ಎದೆಯಮೇಲೊರಗಿ
ಅಪ್ಪ ನಂದೂ ಎಂದು
ಅಮ್ಮನ ಅಣಕಿಸುವ ಮುಗ್ಧ ಕೂಸು;
ಅಮ್ಮನ ಕರುಳ ಹಸಿ ಕವಿತೆ...
-----

ಹೊಲ ಉತ್ತಿ ಬಳಲಿ ಬಂದಪ್ಪನ ತೋಳಲ್ಲಿ
ತನ್ನೊಡಲ ತೆನೆ ಕುಡಿಯ
ತೊಟ್ಟಿಲ ಹಗ್ಗವ ಜೀಕಲು
ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿರುವ ಕಸುವು;
ಕನಸ ಕಣಜ ಕವಿತೆ...
-----

ಅವನ ಕನಸಿನ ಬೀಜ 
ಅವಳ ಕರುಳ ಬಳ್ಳಿಯ ಕಾಯಾಗಿ 
ಒಡಲಲೊಳಗೆ ಒದೆವಾಗ,
ಹೊಕ್ಕುಳಿಗೆ ಕೆನ್ನೆಯಾನಿಸಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ 
ಒಳಗಿನ ಉಸಿರಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗಿ 
ಮೀಸೆ ಮುರಿಯುವ ಅವನಲ್ಲಿ ಗಂಡಸೆಂಬ ಹೆಮ್ಮೆ;
ತನ್ನ ಪ್ರೇಮದ ತೋಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಬಂಧಿಸುತ್ತ
ಇನ್ನೂ ಕಣ್ಬಿಡದ ಕಂದಗೆ ಛಳಿಗಿರಲೆಂದು ಇಂದೇ ಚುಂಚಿಗೆ ಹೊಲಿಯುವವಳಲಿ
ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ತುಂಬಿಕೊಳುವ ತಾಯ್ಹಾಲ ಬಿಂದಿಗೆ
ಹೇಳಲಾಗದ ಧನ್ಯತೆ - ಪ್ರಕೃತಿ ಕವಿತೆ...
-----

ಹುಟ್ಟು ಸಾವಿನ ಮೊದಲ ಕವಿತೆ...
ಸಾವು ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಯ ಕವಿತೆ...
ಹುಟ್ಟು ಸಾವಿನ ನಡುವೆ ಬದುಕಿದು ಅರೆಬರೆದ ಸಂಕಲನ...
#ಅಳು_ಅಳು_ಅಳುಮತ್ತುನಗು...
-----

ನಗುವಿಗಿಂತ ಚಂದ ಕವಿತೆ ಓದಲು ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ
ಅದನೆ ಆಯ್ದುಕೊಂಡು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡೆ
ಬದುಕು ಮಗುವಾಯಿತು...
#ಕರೆದ_ಕವಿತೆಗಳಿಗೂ_ಬರೆದ_ಮನಗಳಿಗೂ_ಶುಭಾಶಯಗಳು...💞

Thursday, March 23, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಾ ಹದಿಮೂರು.....

ಚಿತ್ರ ಚಿತ್ತಾರ - ಭಾವ ಬಿತ್ತಿ..... 

   
ರೇಖೆ: ದೀಪು = ಸುಮತಿ ದೀಪ ಹೆಗ್ಡೆ...
  ಏನೇನೆಲ್ಲ ಆಗಬಹುದಾಗಿತ್ತೋ
  ಅದೆಲ್ಲವೂ ಆಗಿಯೂ
  ಏನೂ ಆಗದಂತಿರುವ
  ಅವಳು
  ಅಪ್ಪಟ ಕವಿತೆ...
  #ಕಪ್ಪುಹುಡುಗಿ_ಹಸಿದಿಂಗಳಕವಿತೆ...








      ///***\\\

ಕಳೆದೋದ ಹಳೆಯ ಕನಸೇ -
ನೀನಿಲ್ಲದೂರಲ್ಲಿ ಎನ್ನೆದೆಯ ಗದ್ದಲಕೆ ಎನ್ನದೇ ಕಿವಿಯೂ ಕೆಪ್ಪು...
ಇಂಚಿಂಚಾಗಿ ಸಂಚಿನಂತೆ ಮೌನದ (?) ಮಗ್ಗುಲಿಗೆ ಜಾರುವ ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಹಾದಿ...
ಗಾಳಿ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಕರುಳ ಕೆಣಕೋ ಮಲ್ಲಿಗೆ ನಕ್ಕ ಹೆರಳ ಸ್ಪರ್ಶದ ಘಮ...
ಎದೆಯ ಕುಹರದ ನೆನಹುಗಳ ಬಿಸಿಗೆ ಕಣ್ಣ ಗುಡ್ಡೆ ಕರಗಿ ಇಳಿದಿಳಿದು ಹನಿಗಳ ಹೋಮ...
ಮಧುಶಾಲೆಯ ಮುಂದೆಯೇ ಉದ್ಯಾನವನ - ಉಯ್ಯಾಲೆ ಜೀಕುವ ಚಿಣ್ಣರ ಕೇಕೆಯಲೆಲ್ಲ ನೀನೇ ನಕ್ಕಂತೆ - ಆಗೆಲ್ಲ ಜಠರ ಸುಡುವ ಮಧುವೂ ಲಿಂಬು ಪಾನಕದಂತೆ...
ಹಾದಿ ತುಂಬಾ ಯಾರದೋ ಅಣತಿಗೆ ಬೆಳಕ ಸುರಿವಂತಿರುವ ಮಂಕು ಮಂಕು ಬೀದಿ ದೀಪ - ಬೆಳದಿಂಗಳ ಶವ ಯಾತ್ರೆ...  
ಕಡಲ ಗರ್ಭದ ಮೌನ ಅಲೆಯಾಗಿ ಬಂದು ದಡದ ಬಂಡೆಯ ಮಾತಾಡಿಸಿದಂತೆ ಮಧು ಬಟ್ಟಲ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣ ಹನಿ ನಿನ್ನಿಷ್ಟದ ಹಾಡು ಗುನುಗುತ್ತೆ...
ನಡುಗೋ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಎಡವಿದ್ದು ಹಾದಿ ಬದಿ ಗುರುತಿಲ್ಲದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಯಾರೋ ಕಂದನ ಒಂಟಿ ಬೂಟು - ಅದು ನನ್ನ ಬದುಕಿನಂತೆ, ನನ್ನ ಹಗಲಿನ ದೊಡ್ಡ ನಗುವಿನಂತೆ...
ರೇಖೆ: ದೀಪು = ಸುಮತಿ ದೀಪ ಹೆಗ್ಡೆ...


#ನನ್ನ ಮೌನವೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಸಾವನೊಪ್ಪದ ಮನದ ನಶೆ...






Saturday, March 18, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರರ ಮೇಲೆ ಹನ್ನೆರಡು...

ಪ್ರಜ್ಞೆ - ಮೌನ - ಬದುಕು - ಮತ್ತಿಷ್ಟು....  

ಎಷ್ಟು ಕಾಲವಾಗಿತ್ತು ಇಷ್ಟು ಮನಬಿಚ್ಚಿ ನಕ್ಕು - ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯೆಂದರೆ ನಗೆಯ ಸಿಹಿ ಔತಣ... (ಅವರು)
ನನ್ನಿಂದ ಯಾರದೋ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ನಗೆಯ ಲಾಸ್ಯ - ಆಹಾ ಎಂಥಾ ಮಹತ್ತು... (ಬುದ್ಧಿಯ ಗರ್ವ)
ಬಿಕ್ಕಿ ಬರಿದಾಗಲು ಒಂದಾದರೂ ಮಡಿಲ ಗೆಲ್ಲದ ನಿನ್ನ ನಗೆಯದು ಅದೆಂತ ಸಾಧನೆ...!? (ಎದೆ ಕಡಲ ಬೇಗುದಿ)
;;;;
ಮೌನವು ಹಡೆದ ಕವಿತೆಗೆ ಮೌನವೇ ಉರುಳು...
-----
ಆ ಕಡಲು
ನಿನ್ನ ಮಡಿಲು
ಪ್ರಶ್ನೆ ಉತ್ತರಗಳ ನಡುವೆ ಎದೆಗೊರಗಿದ ಕಿವಿಯ ಮೌನ...
ನೋವೊಂದು ನೋವ ನೆತ್ತಿ ಮೂಸಿ ಸಂತೈಸುವಾಗ ಕಣ್ಣಿಂದ ಇಳಿವ ನಗೆ ಹನಿಗೆ ಏನೆಂದು ಹೆಸರಿಡಲಿ...!?
#ಕಡಲು_ಧ್ಯಾನ_ಹೆಸರಿರದವರು...
-----
ಉಸಿರಿಗೆ ಗಾಳ ಹಾಕಿ ಮೀಟುತ್ತಿರುವುದು ಯಾರು..!?
ಅದೇ ಹಾದಿ, ಅದೇ ಮುರ್ಕಿ, ಅದದೇ ಎಳೆದೆಳೆದು ಎತ್ತಿಡುವ ಹೆಜ್ಜೆ...
ನೀ ನಡೆದಾಡಿದ ವೈಭವೀ ಕಾಲದ ನೆನಪುಗಳ ನೇವರಿಸುತ್ತ, ಗುರುತುಗಳ ಹುಡುಕುತ್ತ - ನೀನಿಲ್ಲದೆಯೂ ಸೋಲೊಪ್ಪದ ಹುಂಬ ಕೊಂಬಿನ ನಡಿಗೆ...
ಕನಸೇ -
ಮತ್ತೆ ಸಿಗೋಣ - ಅದೋ ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಹಾದಿಯೂ ಸೇರುವ ಹಾಡಿಯೊಂದಿದೆಯಂತಲ್ಲ...
#ಸಾವಿನಹಾದಿ_ಉಸಿರಧ್ಯಾನ...
-----
ನಗುವಿಗೆ ಬೀದಿಯೆಲ್ಲ ಬಳಗ, ನೋವಿಂದೋ ಅನಾಥ ನಡಿಗೆ - ಯಾರ ನೋವಿಗೂ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲಿ ವಾರಸುದಾರರಲ್ಲ ಮತ್ತು ಕರುಳ ಹುಣ್ಣಿಗೇ ಹನಿಯದ ಈ ಕಣ್ಣು ಪರ ನೋವ ವರದಿಗೆ ಜಿನುಗೀತೆ - ನೇಹದ ಅಳುವಿಗೇ ತೋಯಲರ್ಹವಲ್ಲದ ಈ ಹೆಗಲು ಹಾದಿಯ ಹಸಿವಿಗೆ ಮರುಗೀತೆ...!?
-----
ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಯಾರೂ ಜಾಣರಲ್ಲ - ಹುಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ 'ಮಕ್ಕಳು' ಅಷ್ಟೇ - ಬಿಳಿ ಹಾಳೆ...
ಆ ಮುಂದಿನ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಹೊಸ ಪಾಠವೇ...
ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ ಹಚ್ಚೆ ಹಾಕಿ ಹೊಸ ಹೊಸತೇ ಗುರುತುಳಿಸುವ ಬದುಕಿದು ಅನುಭವಗಳಲಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳುವ ಸಂತೆ...
ನಡಿಗೆ ನಗುವಿನದಾದರೆ ಹಾದಿ ತಂಪು - ನಡೆದಷ್ಟೂ ಸೊಂಪು...
ನೋವಿಗೆ ಹೊರಳಿಕೊಂಡರೆ..!!??
ಮುಳ್ಳ ಮೇಲಿಟ್ಟ ಪಾದದ ಮೇಲೆಯೇ ವಿವೇಕ ತಪ್ಪಿ ಮತ್ತೊಂದು ಪಾದವನೂ ಊರಿದರೆ ಆ ನಂಜಿಗೆ ಬದುಕ ನಡಿಗೆಯೇ ಊನವಾದೀತು... 
ಎಡವಿದ ಅದೇ ಹಾದಿಯಲಿ ಮತ್ತೆ ನಡೆವುದಾದರೆ ಎಡವಿದ ಕಲ್ಲನು ಬದಿಗೆಸೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲವಾ ಅಥವಾ ಮತ್ತಿಡುವ ಹೆಜ್ಜೆಯನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯ ರಕ್ಷಣೆಯಲಿ ಎತ್ತಿಡಬೇಕಲ್ಲವಾ...
ಅಷ್ಟಾದರೂ ತಾರ್ಕಿಕ ಯೋಚನೆ, ಯೋಜನೆ ಇಲ್ಲದೆ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಹಾಯುವುದು ಒಲೆಯ ಕೆಂಡವ ಮಡಿಲಿಗೆ ನಾವೇ ಸುರಿದುಕೊಂಡಂತಲ್ಲವಾ...
ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮರೆತ ನಡಿಗೆಗೆ ದೇವರೆಂತು ಹೊಣೆ...? 
ಹದ ಮೀರಿದ ಪಯಣಕೆ ಹಣೆಯ ಬರಹವ ಹಳಿದರೆ ಕಳೆದ ಘಳಿಗೆ ಮರಳುವುದೇ...??
#ಅರಿವಿನ_ನಿದ್ದೆಯ_ನಡಿಗೆಯದು_ನೋವೊಂದೇ_ಕೊಡುಗೆ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Thursday, March 2, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರರ ಮೇಲೆ ಹನ್ನೊಂದು.....

ತಿರುತಿರುಗಿ ಕಾಡುವ ತಿರುಬೋಕಿ ಭಾವಗಳು..... 

ನೇಹದಲ್ಲಿ ಆಪ್ತತೆ ಎರಡೂ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಹರಿದರೆ ಎಂಥ ಚಂದ; ಆದರೆ ಒಂದೇ ತೀವ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡೆರಡು ಹರಿವು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಂತೂ ಅಲ್ಲ ಮತ್ತು ತೀರಾ ಅಪರೂಪ...
ಸುಳ್ಳಲ್ಲ ಅಹಂ ಅನ್ನು ತುಳಿದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾದಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಒಮ್ಮುಖ ಹರಿವಲ್ಲೂ ಅಕ್ಕರದ ಅಕ್ಷಯ ಸವಿಯಿರೋದು...
ಆದರೂ -
ಏನೆಲ್ಲ, ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ತುಮುಲಗಳ ಒಡಲಾಳದಿ ತುಂಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡೂ ತುಸುವೂ ಹೊರತೋರದೇ ಮುಗುಮ್ಮಾದ ಮೌನದ ಪರದೆಯೊಂದ ಹೊದ್ದು ನಗುವ ನನ್ನ ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಾಡಿನಂಥಾ ಮನಸಿನ ಸ್ನೇಹಿಗಳ ಮೇಲೆನಗೆ ಮುಗಿಯದ ಕಲಮಲದ ಮುನಿಸು, ಆರದ ಪ್ರೀತಿ, ಕವಿಯ ಕೌತುಕ, ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಮಧುರ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು, ಅಗಾಧ ಸೆಳೆತ - ನಿರಂತರ...
ಒಂದೆರಡು ಹೆಜ್ಜೆಯಾದರೂ ಆ ಕಾಡಿನಂತೆ ಬದುಕಲಾಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ...!!!
#ನೆನಪುಗಳ ದುಂಡು ಮೇಜಿನ ಸಭೆ...
*-+-+-*
ನನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥವ ನಾನೇ ಒಪ್ಪಿದ ಕ್ಷಣ ನಿಜದ ಸಂತನಾದೇನು - ಆದರೆ, ಬೆಳಕನೇ ಉಟ್ಟುಂಬ ಬಯಲಂಥ ಬೆತ್ತಲೆಗೆ ಒಗ್ಗುವ ಆ ಪರಿ ಧೈರ್ಯವ ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೆಕ್ಕಿ ತರಲಿ...!!!
*-+-+-*
ಇರುಳಿಗೆ ಬೆವರುಣಿಸಿ ಬೆತ್ತಲಿಂದ ಬೆಳಕ ಹಡೆದೆವು...
ಒಳಮನೆಯ ತೊಟ್ಟಿಲ ನಗೆಯ ಪಲುಕಿಗೆ ಅಂಗಳದಲೀಗಿವಳು ಕಮ್ಮಗೆ ನಾಚುತ್ತಾಳೆ...
ಲಾಲಿಗಂಧ ಕರುಳ ಸೋಕಿ ಎನ್ನ ತೋಳಲೀಗ ಹೊಸತೇ ಕಂಪನ...
#ಅಮ್ಮ_ಅಪ್ಪ
*-+-+-*
ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಮಬ್ಬಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಕಣ್ಣು ಕಲೆತು ಹಡೆದ ಕನಸು ಹಗಲಲ್ಲಿ ಹಡಾಲೆದ್ದು ಹೋಪಲ್ಲಿ; ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ, ಅಕ್ಕರೆಯಂಥ ಆಪ್ತ ಸವಿಭಾವಗಳೂ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಲು ಕತ್ತಲನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇನು...?
ನಾವು ನಾವೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ನಮ್ಮದೇ ಎಂಬುವ ಈ ಸಮಾಜದ ಕಣ್ಣೇಕೆ ಬೆಳಕನ್ನು ಆ ಪರಿ ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತದೆ...??
ನನ್ನ ಮನಸಿಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಕೈಹಿಡಿದು ಬೆಳಕಿನೊಂದಿಗೆ ನಡೆವ ನಿರ್ಭಯತೆ ದಕ್ಕುವುದೆಂತು...???
ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ - ಬದುಕು ಉತ್ತರವಾದೀತಾ...!!!
*-+-+-*
ಬದುಕಿದು ಬಣ್ಣಗಳ ಸಂತೆ - ಶರತ್ತುಗಳ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೋದೇ ಕಷ್ಟ ಕಷ್ಟ...
ಯಾವ ತಿರುವಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವ ಗೆದ್ದಲು ಹುತ್ತಗಟ್ಟಿದೆಯೋ - ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಎದುರಾಗದೇ ಊಹಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳೇ...
ಇಂತಿಪ್ಪಲ್ಲಿ -
ಎದೆ ಬೊಗಸೆಗೆ ಬಿದ್ದ ಪ್ರತಿ ಭಾವ ಬೀಜವ ಹಸಿ ಮಣ್ಣಿನಂದದಿ ಆವಾಹಿಸಿ, ಆದರಿಸಿ ಹಿಂಜಿ ಪ್ರೀತಿ ನೀರನು ಉಣಿಸಿ; ಶಾಶ್ವತ ಪಾಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುನ್ನ ಒಂದಿಷ್ಟು ನಗೆಯ ಬಾಚಿಕೊಳ್ಳಿ...
*-+-+-*
ಹೆಜ್ಜೆಗೊಂದು ಮಾತು - ಮೌನ ಬಲು ವಿರಳ... 
ಅಂತೆಯೇ ಸಾವಿರ ನಾಲಿಗೆ ಎದುರಾದರೂ ನಮಗಾಗಿ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕಿವಿ ಸಂಪಾದಿಸುವುದು ಸುಲಭವಿಲ್ಲ...
ನನ್ನದೇ ನಾಲಗೆಯ ಹಸಿವು, ಹರಿತ, ತುಡಿತಗಳು ನನ್ನ ಕಿವಿಗಿಲ್ಲ...
ಮಾತು ಮಾತಿನ ನಡುವೆಯ ಮೌನವದು ಪ್ರೀತಿಯ ಒಸಗೆಯಾದರೆ ನನಗೂ ಮೌನವನೊಂಚೂರು ಭಿಕ್ಷೆ ಕೊಡು - ಈ ಕಿವಿಗಳಿಗೂ ತುಸು ಹಸಿವ ಕಲಿಸು... 

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Monday, February 27, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಾ ಹತ್ತು.....

ಚಿತ್ರ ಚೌಕಟ್ಟು - ಭಾವದ ನಂಟು.....

(ಅರ್ಥ - ಅವರವರ ನಿಲುಕಿನಷ್ಟು...)

ಚಿತ್ರ ಚೌಕಟ್ಟು: ಗೆಳತಿ ಅರ್ಚನಾ ಖ್ಯಾಡಿ.
ಒಲೆಯುರಿಯ ನಿಟ್ಟಿಸೋ ದಿಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಬಣ್ಣದ ಹಸಿ ಹಸಿ ಹಸಿವು...
#ಹಸಿವಿಗೆ_ನಿತ್ಯಯೌವನ  

ಹಸಿವಿನ ಕಡೆಗೋಲಿನ ಮಥನಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಎದೆಯ ಭಾವಗಳು ಕಣ್ಣ ಪಾತ್ರೆಯಲಿ ಬೆಣ್ಣೆಯಂತೆ ತೇಲುತಾವೆ...
#ಅದುರುವ_ನೋಟಗಳು... 

ಕತ್ತಲು ಹೇಳುವ ಹಸಿವಿನ ಕಥೆಗಳಲಿ ವಿಧ ವಿಧ ಬೆವರಿನ ಘಮಲು...
#ಒಲೆ_ಉರಿದರೆ_ಹಸಿವಿನ_ನಿರ್ವಾಣ... 

ಕಲೆ ಉಳಿಸಿದ ಹೆಣ ಹೊತ್ತ ಹೆಗಲ ಗಾಯ, ಕಿವಿ ತುಂಬಿದ ಚಿತೆಯುರಿಯಲಿ ಸಿಡಿದ ತಲೆಬುರುಡೆಯ ಶಬ್ಧ, ಉಸಿರ ನಡುಗಿಸುವ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹುಳುವಿಗಾಹಾರವಾದ ಮಾಂಸ - ಮಜ್ಜೆ; ಸಾವು ಕಲಿಸಿದ ಬದುಕ ಹಸಿವಿನ ಪಾಠಗಳು - ಮುಗುಳ್ನಗುವಿನ ಮೂಲ...
#ಗಾಳಿಗಾರೋಚಿಮಣಿ_ಉರಿಯಬಚ್ಚಿಟ್ಟಗಂಧಕದಕಡ್ಢಿ_ಗಡಿಗೆಯಲಿಬೇಯೋಬದುಕು...

ಒಳಮನೆಯಲಿ ಒಲೆ ಉರಿದು ಬಿರಿವ ಅಗುಳು - ಎದೆ ಗುಡಿಯೊಳಗೆ ಉರಿವ ನಗೆ ಹಣತೆ - ಬದುಕ ಸಿರಿವಂತ ಸಿಂಗಾರ...
#ಅನ್ನ_ನಗು_ಹಸಿವಮೀರುವಬೆಳಕು...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Tuesday, February 21, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರೊಂಭತ್ತು.....

ಹುಳಿ ಹುಳಿ ಮಾತು.....

ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇಲ್ಲದ ನನ್ನ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯೆ ಅಥವಾ ನಿರ್ಧಾರ ನನ್ನೊಳಗನ್ನು ಮುರಿದು ಹಾಕುತ್ತದೆ; ಆಗ ಎತ್ತಿಡುವ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯೂ ಹೆಣಭಾರ...
ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೂ ಸಾವಿರ ಸಮರ್ಥನೆಗಳಿದ್ದಾವು; ಆದ್ರೆ ಆ ಸಮರ್ಥನೆಗಳು ನನ್ನ ಮನಸಿಗೆ ಪ್ರಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಾವಾ..? ನನ್ನೊಳಗೇ ಹುಟ್ಟುವ ಇದೊಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಾಕು ನನ್ನ ಎಷ್ಟೋ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಲು... 
ಯಾವ ಸಮರ್ಥನೆಯೂ ಎದೆಯ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯ ನೀಸಲಾರದು - ಪ್ರಜ್ಞೆ ಹಾಗೂ ಭಾವಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇರುವ ಕ್ರಿಯೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ತಾವಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಸಮರ್ಥನೆಗಳ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲ... 
ಇಂತಾಗಿ ನಾಳೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯನುಳಿಸದ ನನ್ನ ಯಾವ ಕ್ರಿಯೆಯೂ ನಂಗೆ ತಪ್ಪು ಅನ್ನಿಸಲ್ಲ...
(((*)))

ಉದ್ದೇಶಗಳಿಲ್ಲದ ನಡಿಗೆಗೂ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು - ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳ ಕಷಾಯ ಕುಡಿದಾದರೂ; ಸಾವಿನ ಕಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುವ ಬದುಕನೇ ಉತ್ಸವವಾಗಿಸಬೇಕು - ಉಸಿರ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯ ಆಚೆಯ ನಗೆಯ ಕನಸಿನ ಬಸಿರ ಹೊತ್ತಾದರೂ...
'ಮನೆ ಸೋರುತ್ತಿದೆ’ - ಅವಳು ಗೊಣಗುತ್ತಾಳೆ; 'ನಡುಮನೆಯಲೇ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು ಹೆಳವನಿಗಾಗಿ’ - ನಾನು ನಗುತ್ತೇನೆ...
ಅವಳು ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಾಳೆ...
(((*)))

ನೆನಪುಗಳು ಎದೆಯ ಹಿಂಡದ ಹಾದಿಯೊಂದಿದ್ದರೆ ಸಾವೇ ಇರಬೇಕು..........!!!
(((*)))

ಬಯಲಿಗೆ ಬಾಗಿಲ ಹಂಗಿಲ್ಲ - ಬಯಲೆಂದರೇ ಪೂರಾ ಪೂರಾ ತೆರೆದ ಬಾಗಿಲು...
ಬಯಲಿಗೆ ಕತ್ತಲ ಭಯವಿಲ್ಲ - ಬಯಲೆಂದರೆ ಮಿತಿ ಇಲ್ಲದ ಬೆಳಕೇ ಬೆಳಕು...
ಬಯಲ ಭೈರಾಗಿಯ ನಡಿಗೆಗೆ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಭ್ರಮೆಯಿಲ್ಲ - ಬೆಳಕೊಂದೆ ಆಯ್ಕೆ, ಬೆಳಕಷ್ಟೇ ಆದ್ಯತೆ...
(((*)))

ಹುಟ್ಟು ಬೆತ್ತಲೆಯ ಕೊಡುಗೆ - ಸಾವು ಬೆತ್ತಲೆಯ ನಡಿಗೆ - ಬದುಕಿಗೊಂದೆ ವಿಧವಿಧ ಬಟ್ಟೆಗಳ ಹುಚ್ಚಾಟದ ಗುಲಾಮೀ ಬಡಿವಾರ...
ಬದುಕಿಷ್ಟು ಗೋಜಲು ಗೋಜಲಾಗಲು ಸ್ಥಾವರದ ಗುಂಗೇ ಮೂಲವೇನೋ ಅಲ್ಲವಾ...?
(((*)))

ಒಂದರೆ ಘಳಿಗೆಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸತ್ತು ಮಲಗಬೇಕು - ನನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಜ ಗಳಿಕೆಯ ಅರಿವಾಗಬೇಕು...
(((*)))

ಮದ ಮರೆತು ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಗುವಾಗಬಲ್ಲವಗೆ ಸೂಳೆ ತುಟಿಯಲ್ಲೂ ಪ್ರೇಮ ಸುಧೆ ಉಕ್ಕೀತು...
ಎದೆಯಿಂದ ಎದೆಗೆ ಕನಸು ಹಾಯದೆ ಹೋದರೆ ಮಡದಿ ಮಿದುವೆದೆಯಲ್ಲೂ ಬೆವರಷ್ಟೇ ಹರಿದೀತು...
#ಅರ್ಧ ಬರೆದ ಸತ್ಯ!!!
(((*)))

ಸುವ್ವಾಲಿಯಾಗದ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ಹುಳಿ ಹುಳಿ...
(((*)))

ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ -
ನನ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನನೇ ಹುಡುಕು...
ನನ್ನಂತೆ ನಾನು, ಮತ್ತಂತೆಯೇ ನನ್ನ ಬದುಕು...
ಅವರಿವರಂತಾಗಲು ನಾನಾರು, ಇನ್ಯಾವ ಜರೂರು...
ಬೆಳಕ ನಶೆಯಲ್ಲಿ ಮನವಾಗಲಿ ನಗ್ನ ನಗ್ನ - ಸಿದ್ಧಿಸಲಿ ಶರಧಿದಡದ ಮೌನ ಧ್ಯಾನ...
ಯಾರಿಗೆ ಯಾರೂ ಸ್ವಂತವಲ್ಲದ ಸಾವಿನೊಕ್ಕಲ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುತುಳಿಯುವುದಾದರೆ, ನಕಲಿಯಲ್ಲದ ನಗುವ ಚಂದಕೆ - ಅದ್ಯಾವ ಹೋಲಿಕೆ...
ಮುಕ್ತ ನಗುವದುವೇ ಹುಳುಕಿಲ್ಲದ ಬೆಳಕು ಅಂತರಾತ್ಮಕೆ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Tuesday, February 7, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರೆಂಟು.....

ಬೆಳಕ ಬಿತ್ತಿದ ಈ ಬದುಕ ಮೊದಲ ಗೆಳತಿಯೇ.....  
(ಅಮ್ಮ ಅಂದರೆ ಅಮ್ಮ ಅಷ್ಟೇ... ಬೇರೆಲ್ಲ ಮಾತೂ ಬರಿ ಕ್ಲೀಷೆ ಅಷ್ಟೇ...)     

ನಿನ್ನ ರಕ್ತವೇ ಅನ್ನವಾಗಿ ಈ ಜೀವ ಜಗಕೆ ಬಂತು...
ನಿನ್ನ ಕರುಳ ಮಮತೆಯೇ ಹಾಡಾಗಿ ತೊಟ್ಟಿಲ ತೂಗಿ ಉಸಿರ ತುಂಬಿತು...
ಸೆರಗ ತುದಿಯ ಮರೆಯಿಂದ ಭಯ ತೊರೆದು ಬೆಳಕಿಗೆ ಕಣ್ತೆರೆದೆ...
ಮೊದಲ ತೊದಲು ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಂಕೆಯೇ ಶ್ರೀರಕ್ಷೆ...
ನಡಿಗೆಗೆ ಶಕ್ತಿ, ನುಡಿಗೆ ಯುಕ್ತಿ, ಜೀವನ ಯಾನಕ್ಕಿಷ್ಟು ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಅದು ನಿನ್ನಿಂದ...
ಇಂದೀಗ ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ನಾ ನಿನ್ನನೇ ಹುಡುಕುವಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಗುವಲ್ಲಿನ ಮಿಂಚು ನಿನ್ನಂದ...
ಅತ್ತದ್ದು ಮರೆಯೋಕೆ, ನಗೆಯ ಕನ್ನಡಕ ಧರಿಸಿ ಎದೆಯ ನೋವ ಭರಿಸೋಕೆ ನಿನ್ನಿರುವಿಕೆಯೇ ಕಾರಣ...
ನೀ ನಡೆದ ಹಾದಿ ನಾ ನಡೆಯಲಾರೆ - ನಿನ್ನ ಮುಡಿಯ ನೋವ ನಾ ಮುಡಿಯಲಾರೆ - ನೀ ತುಳಿದ ಧೂಳಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯ ತೋಳಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ್ದು ಈ ಬಾಳು - ಈ ಸತ್ಯವ ಮರೆಯಲಾರೆ...
ಹಿಮ್ಮಡಿಯ ಒಡಕಿನಲಿ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿರುವ ನಿನ್ನ ಹಾದಿಯ ಕಥೆಗಳು ದಾಖಲಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ...
ಗೊಡ್ಡು ದನಕೂ ಅಕ್ಕರೆಯ ಕೈತುತ್ತನಿಡುವ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹರಿವಿನ ಹರಹು ನನ್ನೊಳಗೆ ಅರಗಲೇ ಇಲ್ಲ...
ನನ್ನದೊಂದು ಒಪ್ಪನೂ ಜಗದ ಬೀದಿಯಲಿ ಮೆರೆಸುವ, ಸಾವಿರ ತಪ್ಪುಗಳನು ಕದದ ಹಿಂದೆ ಮರೆಸುವ ನಿನ್ನ ಮಮತೆಯ ಸ್ವಾರ್ಥ ನಂಗೆ ಅರ್ಥವೇ ಆಗಲೊಲ್ಲದು... 
ಅತ್ತದ್ದು, ನಕ್ಕದ್ದು, ಸೋತದ್ದು, ಗೆದ್ದದ್ದು, ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮೊದಲುಗಳಿಗೆ ನೀನೇ ಸಾಕ್ಷಿ... 
ಇಂದಿಗೂ ಅಹಂ ಕಾಡದೆ ಅಳಬಹುದಾದದ್ದು, ಎಡವಿದ್ದನ್ನೂ ಗೆಲುವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಷ್ಟೇ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದದ್ದು, ಕಳಕೊಳ್ಳೋ ಭಯ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಇಲ್ಲದೇ ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದು ಜಗಳ ಕಾಯಬಹುದಾದದ್ದು ಅದು ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ... 
ನಿಂಗೆ ಹಸಿವಾದರೆ ಮಾಣೀ ಊಟ ಮಾಡು ಅನ್ನುವ, ನಿಂಗೆ ಚಳಿಯಾದರೆ ಮಾಣಿಗೆ ಕಂಬಳಿ ಹೊದೆಸೋ ನಿನ್ನ ಮುಗ್ಧತೆಯ ಮುದ್ದು ಎಂದಿಗೂ ಅಚ್ಚರಿಯೇ ನನಗೆ... 
ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಕರೆಗಂಟೆಯಲಿ ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ಕಂಡರೆ ಹೊಸ ಜಗಳಕ್ಕೆ ನಾಲಿಗೆ ತುರಿಸೋ ಸಂಭ್ರಮ ನನ್ನಲ್ಲಿ... 
ನಿನ್ನ ಕನಸು ಕನವರಿಕೆಗಳೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೇ ಸುತ್ತುವಾಗ ಸೊಕ್ಕು ಸುರಿವ ನನ್ನ ನಗುವಲ್ಲಿ ನೀನೇ ನೀನು... 
ನಿನ್ನ ಮಾತೆಲ್ಲ ಮನದ ಮನೆಯದು, ನನ್ನ ನಡೆಯೆಲ್ಲ ಬುದ್ಧಿಯ ಕೈಯ್ಯಾಳು - ಆದರೂ, ಸಾವಿರ ಭಿನ್ನತೆಗಳ ಆಚೆ ನೀನು ಆಯಿ ನಾನು ಮಗರಾಯ... 
ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗೀ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬವಂತೆ ಇಂದು - ಶುಭಾಶಯ ಹೇಳಲು ನಾ ಫೋನು ಮಾಡಿದ್ರೆ, ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಬಂದು ಮಾತಾಡುತಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಮುದ್ದು ನಂಗಿಲ್ಲಿ... 
ಫೋನಲ್ಲೇ ಕೊಟ್ಟುಕೊಂಡ ಪಪ್ಪಿ ಬದುಕಿನ ದೊಡ್ಡ ಉಡುಗೊರೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ... 

ಎನ್ನಾತ್ಮದ ಸಾಕ್ಷೀ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೇ,
ಮತ್ತೇನಿಲ್ಲ - 
ಈ ಬದುಕ ಮುನ್ನಡೆಯ ಎಕೈಕ ಉದ್ದೇಶ ನೀನು; ಬದುಕಿಗೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆದವಳು - ನಿನ್ನೊಡನೆಯ ಮಾತು ಮಾತಿನ ಜಗಳ, ಮರಳಿ ಮರಳಿ ತೋರುವ ಮರುಳ ಮನಸಿನ ಮುನಿಸು ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನೆಡೆಗಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಮಗ್ಗುಲಷ್ಟೇ...
ಲವ್ ಯೂ ಕಣೇ ಹುಡುಗೀ... 
ಹ್ಯಾಪಿ ಹುಟ್ದಬ್ಬ ಆಯೀ...❤❤
ಅಮ್ಮ ಅಂದರೆ ಅಮ್ಮ ಅಷ್ಟೇ... 
ಬೇರೆಲ್ಲ ಮಾತೂ ಬರಿ ಕ್ಲೀಷೆ ಅಷ್ಟೇ....


Thursday, February 2, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರ್ಯೋಳು.....

ಕೃಷ್ಣ ಕೃಷ್ಣಾ = ರಾಧೆಯೊಡಲ ಬೆಂಕಿ..... 

ಅವನೆಂದರೆ ಅವಳ ಸೆರಗಿನ ನರುಗೆಂಪು...
ಬೆಳಗೆಂದರೆ ಅವನ ಅಮಲುಗಣ್ಣ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಅರಳೋ ಅವಳ ತೃಪ್ತ ಮರುಳ ಮುಗುಳ್ನಗು...
ಚಂದಿರನ ಕಾವಲಿನಲಿ ಕದ್ದು ಸವಿದ ಇರುಳ ಒಲವಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ: ಈಗವಳ ರೋಮಗಳೆಲ್ಲ ಹಸಿರೋ ಹಸಿರು - ಬಸಿದ ಬೆವರಿಗೆ ಸಾಗರ ಉಪ್ಪೋ ಉಪ್ಪು... 😉

ಅಲ್ಲಿ ಯಮುನೆ ದಡದಲ್ಲಿ ಕರಿಯ ಬಿದಿರಿಗೆ ಉಸಿರ ತುಂಬುತಿರೆ...
ಇಲ್ಲಿ ಹಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಪಿಯರೆದೆಯಲಿ ಒಲವ ಹಾಲುಕ್ಕುವುದು ಯಾವ ವಿನೋದ...!!!

ಮಥುರೆಯ ಕಡಲು ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಹೇಳುವುದು ಯಮುನೆಯ ದಡದ ಮೌನದ ಕಥೆಯ...

ಕೃಷ್ಣನ ತೋಳಿಗೆ ರಾಧೆಯ ಮೂಗುತಿಯ ಗೀರಿನಾಭರಣ...
ನಕ್ಕ ಯಮುನೆಯಲಿ ಉಕ್ಕೋ ಹರೆಯ...

ಬೃಂದಾವನದಲಿಂದು ಪ್ರೇಮೋತ್ಸವವಂತೆ - ನಿರ್ಲಜ್ಜ ಚಂದಮ ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ಬೆಳಗುವ...
ಗೋಪ ಗೋಪಿಯರ ಮೈತೊಳೆದ ಯಮುನೆಯ ಹರಿವಲ್ಲೀಗ ಹಸಿ ಹಾಲಿನ ಘಮ...

ಕೃಷ್ಣನ ನೆನಪಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಯಮುನೆ ರಾಧೆಯ ಪಾದ ಸೋಕುವಳಂತೆ... 

ಗೋಕುಲದ ಹಟ್ಟಿಗಳಲಿ ಹಾಲು ಕದಿವ ಬಾಲರೆಲ್ಲ ಈಗ ತುಂಟ ಕೃಷ್ಣರೇ... 

ಏನೋ ಮರುಳಲ್ಲಿ ರಾಧೆ ಬೃಂದಾವನವನ್ನೆಲ್ಲ ಬಿರಬಿರನೆ ಸುತ್ತುವಳು - ಅವಳು ತುಳಿದ ಹಾದಿಯ ಧೂಳಲ್ಲಿ ಕರಿಯನ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು...

ನಿನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಮೈನೆರೆದ ಗೋಪಬಾಲೆ ಮಡುವಿನಲಿ ಮುಳುಗೆದ್ದು, ಬೃಂದಾವನದ ಹೂವ ಮುಡಿದು ಕೃಷ್ಣಾ ಅಂದು ನಾಚುತ್ತಾಳೆ - ಯಮುನೆಯ ಎದೆಯುಬ್ಬಿ ಹರಿವಿಗೇನೋ ಆವೇಗ - ಚಂದಿರ ಭಾವ ಮತ್ಸರದಿ ಸಣ್ಣಗೆ ಕಂಪಿಸುವನಂತೆ... 

ಏನೋ ನೆನಹಲ್ಲಿ ರಾಧೆ ನಿಡುಸುಯ್ವಳು - ಗೋಕುಲದ ಬಿದಿರೆಲ್ಲ ಕೊಳಲಾಗುವುದು - ಗಾಳಿಯಲೆಯಲ್ಲಿ ಜೋಗಿ ಜಂಗಮ ರಾಗ... 

ಮೂರು ಸಂಜೆಯಲಿ ಗೋಪಿ ಕೆಂಪಿ ಕರುವಿನ ಕೊರಳ ತಬ್ಬುವಳು - ಕರುವು ಗೋಪಿಯ ಉಸಿರ ಮೂಸುವುದು; ಗೋಪಿಗೂ, ಕರುವಿಗೂ ಕೃಷ್ಣ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ... 

Wednesday, January 25, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಾರು.....

ಆರು ವರುಷಗಳ ಹುಂಬ ನಡಿಗೆ.....

ಯಾರದೇ ಅಗಾಧತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪದ ನನ್ನ ಹುಳುಕುಟ್ಟೆ ಮನಸು -
ಸೂರ್ಯ ಸುಡುವ ಬೆಂಕಿ,
ಚಂದಿರನೋ ಬೆಳಕಲ್ಲ ಬೆಳಕ ಬಿಂಬ,
ಕಡಲಿದು ಅಶಾಂತ ಒಡಲು,
ಕಾಡೆಂದರೆ ಮಳೆ ಬೆಳಕ ಹಾಡಷ್ಟೇ ಅಂತೆಲ್ಲ ಕವಿತೆ ಬರೆದು ಬೀಗಿತು...

ಇಲ್ಲಿ ಯಾರ ಬದುಕೂ, ಯಾವ ಭಾವವೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಂತವಲ್ಲ - ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಕಲಿಯಂತೆಯೇ ತೋರುತ್ತೆ...  
ಇಂತಿಪ್ಪಾಗ ಇದು ಹೊಸತು ಅನ್ನುವ ಧೈರ್ಯ ನಂಗಂತೂ ಇಲ್ಲ... 

ನನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥವ ನಾನೇ ಒಪ್ಪಿದ ಕ್ಷಣ ನಿಜದ ಸಂತನಾದೇನು - ಆದರೆ ಬೆಳಕನೇ ಉಟ್ಟುಂಬ ಬಯಲಂಥ ಬೆತ್ತಲೆಗೆ ಒಗ್ಗುವ ಆ ಪರಿ ಧೈರ್ಯವ ಎಲ್ಲಿಂದ ಹೆಕ್ಕಿ ತರಲಿ...

ನಿಲುವುಗನ್ನಡಿಯಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಬೆನ್ನ ನಿಲುವು ನಂಗೆ ಅಸ್ಪಷ್ಟ...
ನಿನ್ನೆ ಇಂದನು ಹಾಯ್ದು ನಾಳೆಯ ಸೇರುವಾಗ ನಲಿವೂ ಅಳುವಾಗಿ ಬದಲಾಗೋ ವಿಪರ್ಯಾಸದ ದಾರಿಯಲಿ 
ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲಿ ನಗೆಯ ಗುರುತುಳಿಸುವುದು ಸುಲಭವಿಲ್ಲ...

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಾಗರದ ಗುಟುಕು ನೀರಿನ ರುಚಿಯೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ನಾನು - ನನ್ನ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಅನುಭವಗಳು, ಅವು ನನ್ನಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸಿದ ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವಗಳು, ಮನಸಿನ ಹುಚ್ಚು ಹಂಬಲಗಳು, ಇನ್ನೂ ಎನೇನೋ ಸೇರಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹಾದಿಗುಂಟ ಹಾಯುವಾಗ ಹೆಕ್ಕಿಕೊಂಡ ನಗುವ ಇಲ್ಲಾ ನಡುಗುವ ಎಂತೆಂತೋ ಮಿಣ ಮಿಣ ಭಾವಗಳನೆಲ್ಲ ಶಬ್ಧಗಳ ಮಣಿಮಾಲೆಯಾಗಿಸಿ ಜೋಳಿಗೆಗೆ ತುಂಬಿಟ್ಟೆ - ಆ ಜೋಳಿಗೆಗೋ "ಭಾವಗಳ ಗೊಂಚಲು" ಎಂದು ಅಕ್ಕರೆಯ ಹೆಸರಿಟ್ಟೆ - ನೀವಾದರೋ ಅವನೆಲ್ಲ ನಮ್ಮದು ಕೂಡಾ ಅಂತಂದು ಎತ್ತಿ ಮುದ್ದಿಸಿದಿರಿ...
ಅರೇ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಬರಹಗಾರ ಆಗಿಬಿಟ್ಟೆ... 
ಹಾಗೆ ಬ್ಲಾಗ್‌ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಆ ಆ ಕ್ಷಣಗಳ ಅನುಭವ, ಅನುಭಾವಗಳನ್ನು ಅಕ್ಷರಕ್ಕಿಳಿಸುವ ಹುಂಬತನಕ್ಕಿಳಿದು ಇಂದಿಗೆ ಭರ್ತಿ ಆರು ವರುಷ ತುಂಬಿ ಹೋಯ್ತು...!!!

ನಿನ್ನೆಗಳ ಹಳಹಳಿಕೆಯಲಿ - ನಾಳೆಗಳ ಕನವರಿಕೆಯಲಿ ಕಣ್ಣು ಮೀಯುವಾಗ, 
ಹಾಗಲ್ಲದ _ ಹೀಗೂ ಅಲ್ಲದ _ ಹೇಗ್ಹೇಗೋ ಹೊರಳುವ ಸರಳವಿಲ್ಲದ ವಿಚಾರಗಳಲಿ ಬುದ್ಧಿ ಕೆರಳುವಾಗ, 
ನಾನಿಲ್ಲದ ನಾನು ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದಾಗ,
ಅವರಿವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹುಡುಕಿ ಸೋತಾಗ,
ನನ್ನವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ನಾ ವಿರೂಪಗೊಂಡಾಗ,
ಇಂಥ ಎಲ್ಲಾ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೂ ಎದೆಯ ಹಗುರಾಗಿಸಿದ್ದು ಅಕ್ಷರಗಳು... 
ಅಂತೆಲ್ಲ ಅಕ್ಷರಗಳು ಭಾವಗಳ ಗೊಂಚಲೆಂಬ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗುತ್ತ ಹೋಗಿ ನಿಮ್ಮ ತಾಕಿದವು... 

ನನ್ನೀ ಪಯಣದಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪಾತ್ರ ನಿಮ್ಮದೇ...
ಬರೆದದ್ದನ್ನೇ ಬರೆದೂ ಬರೆದು ಏನನ್ನ ಪಡೆದೆ ಅಂತ ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ ನನ್ನ ಗೆಲುವಿನ ನಗೆ ನೋಟ ನಿಮ್ಮೆಡೆಗೆ...
ಮೊದಲ ದಿನಗಳ ಅದೇ ಭಾವಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪದಪಾದಗಳಲಿ ಹೊರಳುತಲಿದ್ದರೂ ಅಂದಿನದೇ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಓದಿ ನನ್ನ ಭಾವಗಳೊಡನೆ ಮಾತಿಗಿಳಿಯುವ ನಿಮ್ಮ ನೇಹದ ಅಕ್ಕರೆಗೆ ಏನಂತ ಹೆಸರಿಡಲಿ... 
ಈ ಪ್ರೀತಿ, ಈ ವಿಶ್ವಾಸ ಹೀಗೇ ನಗುತಿರಲಿ ಎಂಬ ಆಶಯದೊಂದಿಗೆ ನನ್ನೆಲ್ಲ ನೆನಕೆಗಳು ನಿಮಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತವೆ... _/\_ 
                                                       
                                     ವಿಶ್ವಾಸ ವೃದ್ಧಿಸಲಿ - ಶ್ರೀವತ್ಸ ಕಂಚೀಮನೆ   
ಚಿತ್ರ ಕಾಣ್ಕೆ: ಆತ್ಮ ಬಂಧು_"ಸುಮತಿ ದೀಪ" 







Monday, January 16, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರೈದು.....

ಅವಿರೋಧ ವಿರೋಧಗಳು..... 

ಹಸಿವಿಲ್ಲದೇ ಬದುಕಿಲ್ಲ...
ಕತ್ತಲಿಗೆ ಬೆಳಕಿನ ಹಸಿವು...
ಬೆಳಕಿಗೋ ಬಯಲಿನ ಹಸಿವು...
ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲ ನುಂಗುವ ಸಾವಿಗೂ ಮರು ಜನುಮದ ಹಸಿವಂತೆ...
ರೂಹುಗಳನುಳಿಸದೇ ಅಳಿವುದೆಂತು...!!

ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಕಳಕೊಂಡ ನಗುವನು ಇರುಳಲ್ಲಿ ಅರಸುತ್ತೇನೆ - ಮರುಳ ನಾನು; ಷರಾಬಿನಂಗಡಿ ಒಡೆಯ ನಷೆಯನಷ್ಟೇ ಮಾರುತ್ತಾನೆ...
ಅಬ್ಬರದ ಶರಧಿಯಲಿ ನೈದಿಲೆ ಅರಳೀತೇ...??

ಮುಸ್ಸಂಜೆ ತಿರುವಲ್ಲಿ ತೊರೆದೋದ ಜವನಿಕೆಯ ಮುಂಬೆಳಗ ಸೊಕ್ಕಿನಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ - ಹುಂಬ ನಾನು; ಕಾಸಿಗೆ ಕೊಂಡ ಸುಖದ ಬೆವರಲ್ಲಿ ತುಸುವೂ ಪ್ರೇಮ ಗಂಧವಿಲ್ಲ...
ಆಗಸದ ತಾರೆ, ಚಂದಿರ ಅಂಗಳದ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಬಿಂಬವಷ್ಟೇ...!!!

ಆಸೆ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಅಳುವ ಬದುಕೆಂಬೋ ಹಸುಳೆಯ ಸಂತೈಸಲು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ವೇಷ ತೊಡುತ್ತೇನೆ - ಜಿಗುಟ ನಾನು; ಸಾವಿನ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಬೆಂಕಿ ಆರಿದ ಕುರುಹಿಲ್ಲ...
ಮಡಿದ ಮಗುವ ಹಡೆದು ಯಾರಿಗೆ ಹಾಲೂಡಲಿ...???

ಇಲ್ಲಿ ಕರುಳ ತೂಗುವ ಪರಿಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ...

Thursday, January 12, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಾ ನಾಕು.....

ಒಂದ್ನಾಕು ಉಪದ್ವ್ಯಾಪಿ ಭಾವಗಳು......   

ಆ ಆ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲುವಂತೆ, ಎದುರಾದ ಅವಕಾಶಗಳು ಸಲಹಿದಂತೆ, ಬದಲಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಬಯಸಿದಂತೆ ತನ್ನ ಇಷ್ಟಾನಿಷ್ಟಗಳಿಗೆ ತನ್ನಿಷ್ಟದ ಹೆಸರಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಅದೇ ಸತ್ಯ ಎಂದು ನಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ನಡೆಯುವ ಈ ಮನಸು ಮಹಾ ಮಾಯಕ... 
ಮತ್ತದು ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಉಪದ್ವ್ಯಾಪಿ ಸಂಚಾರಿ ಭಾವಗಳ ಮಹಾಮನೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕಾದ ಅದರ ಸಹಜ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸರಳ ಮದ್ದೂ ಇರಬಹುದು... 
ನಡೆವ ಹಾದಿ, ಹಾದಿಯ ಹೆಸರು, ದಿಕ್ಕುಗಳೆಲ್ಲ ಬದಲಾದರೂ ನಡಿಗೆ ನಿಲ್ಲಬಾರದು - ಕಾರಣ ಬದುಕ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಸಾವಿನ ಋಣಭಾರವಿದೆ...
ಅರೇ - 
ಮೂರೇ ಮೂರು ಹೆಜ್ಜೆ
ಒಂದೇ ಒಂದು ದಿನ
ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಈ ಹೆಗಲಿಗೆ ಏಸೊಂದು ಋಣದ ಸುಂಕ...!!!
ಜನ್ಮದ್ದು, ಅನ್ನದ್ದು, ಭಾವದ್ದು, ಬಂಧದ್ದು, ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ...
ಬದುಕಿದು ಋಣಾಋಣಗಳ ಮೂರುಸಂಜೆಯ ಮರಿಸಂತೆಯಂತಿದೆ...
ಇಂತಿಪ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ತನ್ನುಳಿವಿಗೆ ಮನಸು ಮಂಗನಂತಾಡಿದರೆ ಹಳಿಯುವುದು ಹೇಗದನು...
```!!!```
ಇಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ 'ಪ್ರೇಮಿ'ಗಳು - ಹುಡುಕಹೋದರೆ 'ಪ್ರೇಮ' ಮಾತ್ರ ಮರೀಚಿಕೆ...
ಕೇರಿಗೆ ಮೂರು ಶ್ರೀಮಂತ ಗುಡಿಗಳು - ಬಾಗಿಲ ಸೇವಕನ ಮನೇಲಿ ದಿನವೂ ಏಕಾದಶಿ...
'ಪ್ರೇಮ' ಮತ್ತು 'ಭಕ್ತಿ'ಗಳೆಲ್ಲ ನಾಮಪದಗಳಷ್ಟೇ -  ಮಡಿ, ಮಂತ್ರ, ತಂತ್ರ, ಅಲಂಕಾರ, ಅಹಂಕಾರಗಳೇ ವಿಜ್ರಂಭಿಸುವಲ್ಲಿ...
```!!!```
ಜನ್ಮ ಸಾವಿರ ಸಿಕ್ಕರೇನು ಎದೆಯ ಕನಸೇ ತೊರೆದ ಮೇಲೆ...
ಎಲ್ಲ ಹಸಿರಿನ ನಡುವೆ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಬೇರು ಬೆಂದ ಒಂಟೊಂಟಿ ಬೋಳು ಮರ...
ಏನ್ಗೊತ್ತಾ -
ಶಬ್ಧಕೋಶವ ಕವಿತೆಯೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿದಂತಿದೆ ಕನಸಿಲ್ಲದೀ ಹಾದಿ...
```!!!```
ಹೇ ಇರುಳ ಸವತಿಯೇ -
ಈ ಮಾಗಿಯ ಮುಂಜಾವಿನ ಅಡ್ನಾಡಿ ಮಳೆಯಲಿ ಕೊಡೆಯಿಲ್ಲದೆ ನಡೆವಾಗ ನನ್ನ ಹುಚ್ಚು ಹರೆಯ ನಿನ್ನೆದೆ-ನಡುವಿನ ಬೆಂಕಿಯ ಕನವರಿಸಿದರೆ ಪೋಲಿ ಎಂದು ಬೈಯ್ಯದಿರೇ ಹುಡುಗೀ; ಕಾರ್ತೀಕ ಕಳೆದಿದೆ ಇಲ್ಲಿ ಊರ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲಲಿ ತೋರಣ, ವಾಲಗಗಳದ್ದೇ ಕಾರುಬಾರಿನ ಕಾಲ ಕಣೇ... ;)
```!!!```
ಅವಳೆಂದರೆ ಹಾಡು...
ಅವಳೆಂದರೆ ಗೂಡು...
ಅವಳೆಂದರೆ ಮಳೆ...
ಅವಳೆಂದರೆ ಇಳೆ...
ಅವಳೆಂದರೆ ಮೊಳಕೆ...
ಥತ್ - ಅವಳಿಗಿದೆಲ್ಲ ಯಾವ ಹೋಲಿಕೆ...
ಅವಳೆಂದರೆ ಅವಳು ಅಷ್ಟೇ...
ನನ್ನಾಸೆಯ ಕನಸಿನ ಕಿಡಿ...
ನನ್ನಾತ್ಮದ ನೆನಪಿನ ಹುಡಿ...
..................ಮತ್ತೇನಿಲ್ಲ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

Monday, January 2, 2017

ಗೊಂಚಲು - ಎರಡ್ನೂರಾ ಮೂರು.....

ಹೀಗಿಷ್ಟು ಹಲುಬಾಟ.....

ನನ್ನ ಕೂಡುವ ಯಾವ ನೋವಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಕಣ್ಣೀರು, ಯಾವ ನಲಿವಿಗೆ ಎಷ್ಟು ನಗು ಆಯ್ಕೆ ನನ್ನದೇ...
ಕಾಲಿನ ಕಸುವು, ದಾರಿಯ ಏರು - ತಿರುವು; ಉಹುಂ ಬದುಕ ಕರುಣೆಯ ಬಗೆಗೀಗ ತಕರಾರುಗಳಿಲ್ಲಿಲ್ಲ...
ಬದುಕು ಪೂರಾ ಪೂರಾ ಅರ್ಥವಾಯಿತೆಂಬ ಕೊಂಬಾಗಲೀ, ಅರ್ಥವಾಗಲೇಬೇಕೆಂಬ ಹುಂಬತನವಾಗಲೀ ಉಳಿದಿಲ್ಲ...
ಗೊತ್ತು ಸಾವಿಲ್ಲದ ಮನೆಯ ಸಾಸಿವೆಯ ತರಲಾಗದು - ಬದಲು ಸಾವಿನ ಮನೆಯಲೂ ಒಂದಿನಿತು ನಗೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತನುಳಿಸಬಹುದಲ್ಲ - ಬದುಕಿರುವವರ ಬದುಕಿಗಾಗಿ...
ನಗು ನನ್ನ ಅಂತಿಮ ಆಯ್ಕೆ - ಸಾವಿನಲ್ಲೂ...
ಸಾವಿಗೂ ನಗೆ ತುಂಬುವಾಸೆ ಅಹಂಕಾರವಾದರೆ ನಾನು ದುರಹಂಕಾರಿ...
~_~_~_~_~

ನಿರಂತರ ಅಳುವಿಗೆ ಒಗ್ಗಿ ಹೋಗಿ ನಿತ್ಯದ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಖುಷಿಗಳನು ನಿರಾಕರಿಸೋ ಮನಸಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕಾದದ್ದಿಷ್ಟೆ:
ಹಾದಿ ತಿರುವಿದ್ದಷ್ಟೂ ಹೊಸತನ ಮತ್ತು ಬಿದ್ದೆದ್ದ ಕಲೆಗಳಿದ್ದಷ್ಟೂ ಎಚ್ಚರ ನಡಿಗೆಗೆ...
ಒಂದೇ ಲಯದಲ್ಲಿ ಬದುಕ್ತಾ ಬದುಕ್ತಾ ಬದುಕೋದೂ ಗಾಣದೆತ್ತಿನ ಖಾಯಂ ಕಾಯಕವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತೆ...
ಸಹಜ ಅಭ್ಯಾಸವಾದ ಎಲ್ಲವೂ ಏಕತಾನದ ಸುಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಜಡವಾಗುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತೆ...
ಉಸಿರಿಗೊಮ್ಮೆ ಸಾವಿನ ಘಮಲು ಸೋಕಿತಾ - ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆ ಬದುಕ ವೇಗ, ಆವೇಗಗಳೇ ಬೇರೆ...
~_~_~_~_~

ಬೆಳಕು ಬಯಲ ಬೈರಾಗಿ - ಒಳಮನೆಗೋ ಅದು ಬರೀ ಅಥಿತಿ...
ಕತ್ತಲು ಗೃಹ ಬಂಧಿ - ಬಯಲಿಗೆ ಬಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲೇ ಅದರ ಸಮಾಧಿ...
ಬಯಲಾಗಲಿ ಈ ಬದುಕು...
~_~_~_~_~

ಮೌನ ಮನಸಿನ ರಕ್ಷಣಾ ಗೋಡೆ...
ಮಾತು ಪ್ರೀತಿಯ ವಾಹಕ ನಡೆ...
ಮಾತಾಗಲಿ ಎಲ್ಲ ಕನಸೂ...
~_~_~_~_~

ಎಷ್ಟು ಬಡಿಸಿದರೂ ಇಂಗಿತೆಂಬುದಿಲ್ಲದ ಈ ಬದುಕಿನ ಹಸಿ ಹಸಿ ಹಸಿವು - ನಗು...
ತುಸುವೇ ತಿಂದರೂ ತುಂಬಿ ಉಬ್ಬರಿಸಿ ಉರಿ ಉರಿ ತೇಗು - ನೋವು...
~_~_~_~_~

ಉಫ್!!!
ನನ್ನ ಮೆದುಳಿನ ಸಂಯೋಜನೆಯೇ ಖರಾಬಿರಬಹುದೇನೋ..!!
ಅದರ ಯೋಚನಾ ಲಹರಿಯಲ್ಲೇ ಐಬಿರಬಹುದೆನಿಸುತ್ತೆ..!!!

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)