ಗೊಂಚಲು - ನಾಕ್ನೂರೆಂಬತ್ತಾ ಒಂದು.....

ಸಾವಿತ್ರೀಽಽಽ........
ಇಂದಿನದು ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟಿನ ತೇದಿಯಂತೆ - ಹುಟ್ಟಾಗಿ, ಬದುಕಾಗಿ, ಸಾವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಘನತೆಯ ನೆನಪಷ್ಟೇ ಈಗ ನನ್ನ ಗಳಿಕೆ, ಉಳಿಕೆ... 

ಶಣ್ಣಿ -
ನನ್ನ ಜ್ವರದ ರಾತ್ರಿಗಳಲಿ ಘಳಿಗೆಗೊಮ್ಮೆ ಎದ್ದು ಜಗ್ಳಿಗೆ ಬಂದು ನಿದ್ದೆ ಹೋಗಿದಾನಾ ಇಲ್ವಾ ಅಂತ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿ ಹೊದಿಕೆ ಸರಿಮಾಡಿ ಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳುತಿದ್ದ ಪಾಪದ ಹುಡ್ಗಿ; ಈಗ ತಾಸಿಗೊಮ್ಮೆ ನಾನೆದ್ದು ಗೊಣಗುತಿದ್ದರೂ ಕೇಳದವಳ ಹಂಗೆ ಗೋಡೆ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ತಾರದ ಚಿತ್ರವಾಗಿ ನಗ್ತಿದಾಳೆ...
ಪಾಪ ನಾನು - 
ಎಷ್ಟು ಜನುಮದ ಪಾಪ ಬಾಕಿ ಇದ್ಯೋ ತೊಳೀಲಿಕ್ಕೆ; ಅವಳೂ ತೊರೆದು, ಜವನೂ ಮರ್ತು ಮತ್ತೂ ಬದುಕು ಸವೆಸಲಿಕ್ಕೆ...
ಸಾವಿತ್ರೀ -
ಮನಸು ಸೋತು ಶೀತಲವಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ ಕಾವು ಹೆಚ್ಚು ನೋಡು...
ಮೊನ್ನೆ ಯಾವತ್ತೋ ನೀ ಮಣ್ಣಾದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ ಕಣೇ - ನಿನ್ನ ಗುರುತಾಗಿ ನೆಟ್ಟ ಕಲ್ಲು ಹಂಗೇ ಇದೆ...
ಹೇಳೇ - 
ಸಾವಾಗುವುದೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿನೆಲ್ಲಕೂ ಕಲ್ಲಾಗುವುದಾ...!!! 
ಆದ್ರೂ -
ನಿನ್ನ ಧ್ಯಾಸ ಕಾಯುವಾಗ ನನ್ನ ಜೀವ, ಭಾವ ಕಲ್ಲಾಗುವುದು ಹೇಗೇ... 
___ ನೀ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಂಗೇ ಇರಲಿ ನನ್ನ ಬದುಕು... 
&&&

ಪ್ರೀತಿಯೊಂದನೇ ಬಾಳಿ ಬದುಕಿದ ಮಡಿಲು ನೀನು... 
ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಲು ಬಾರದ ಹೆಡ್ಡ ನಾನು... 
ಮೌನದಲೇ ಮನದ ನೂರು ಕಂಗಾಲುಗಳ ನುಂಗಿ ಮಂದಹಾಸವ ಜೀವಿಸಿದಾಕೆ ನೀನು...
ಸಾಮಾನ್ಯ ಮೌನವನೂ ಭರಿಸಲಾಗದೇ ಭಂಡಬಿದ್ದು ಬಡಬಡಾಯಿಸುವ ಖಾಲಿಪೀಲಿ ಬಡಾಯಿ ನಾನು...
ನನ್ನ ಐಬುಗಳನು ಜಗದ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಡಚಿಟ್ಟು ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಸರಿದೂಗಿಸಲು ನೀನೂ ಇಲ್ಲದ ಈ ಹೊತ್ತನು ಸಲೀಸು ಹಾಯುವುದು ಹೇಗೆ ಹೇಳು... 
ನಿನ್ನ ಹರಿದ ಹಳೆ ಸೀರೆಗಳನು ಹಾಸಿ ಹೊದ್ದು ಮಲಗಿ ನಿದ್ದೆಗೆ ಮಡಿಲ ಕಂಪನುಣಿಸಬಹುದಷ್ಟೇ - ಆದ್ರೆ, ಕಾಣೋ ಕನಸಿಗೆ ಒಡಲ ಭದ್ರತೆಯ ಕರುಳ ಕಾರುಣ್ಯದ ಸೂತ್ರವನೆಲ್ಲಿಂದ ತರಲೇ...
ಭಟ್ರಿಗೆ ಆಟಿಕೆಯ ದೋಣಿಯನು ದಾನ ಕೊಟ್ಟು ನಿನ್ನನು ವೈತರಣಿಯ ದಾಟಿಸಿದೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಹುಟ್ಟನು ಕಳಕೊಂಡ ಕರ್ಮ ನನ್ನದು...
____ ಈ ಬಯಲ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪ ನೆರಳಷ್ಟೇ ಸಾಲುತಿಲ್ಲ ಕಣೇ... 
&&&

ನೀನಿಲ್ಲಾ ಅನ್ನೋ ನೋವೂ ಖಾಲಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟರೇ ಎಂಬ ಭಯದಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ನೆನೆಯುತ್ತೇನೆ - ನೀನಿಲ್ಲದ ಈ ಹಾದಿಯ ಧೂಳಲ್ಲಿ ಹೂತಿರುವ ಹಕ್ಕಳೆದ್ದ ನಗುವನ್ನು ಹೆಕ್ಕುವಾಗ... 
___ ಭಂಡ ತುಂಡು ಬದುಕಿಗಾಗಿ... 
&&&

ತುಂಬಾ ನೋವಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ - ನಗುವನ್ನು ಬೆಳೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಬದುಕನ್ನು ಕೊಂದುಕೊಂಡರೆ ದೇವರು ಮೆಚ್ತಾನಾ, ಎದ್ದು ಕಣ್ಣು ತೊಳಕೊಂಡು ಮುಂದಿಂದೇನೋ ನೋಡು ಹೋಗು ಅಂದ್ಳು ತಲೆ ಸವರಿ... 
ಸಾವಿನ ಮನೇಲೂ ನಗ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದೆ - ಅಳುವನ್ನು ಮರೆತು ಕಲ್ಲಾಗ್ಬೇಡ್ವೋ, ದೇವ ಮೂರುತಿಯೂ ಬರೀ ಶಿಲೆಯಷ್ಟೇ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಹಳಿಯಲೊಂದು ನಾಮವೂ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿ ನಾಳೆಗೆ ನಗು ಅನಾಥವೆನಿಸಿ ಮನ್ಸಿಗೆ ಭಾಳಾ ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತೆ ಕಣೋ ಅಂತಾಳೆ ಹೆಗಲು ತಬ್ಬಿ... 
____ ಅಳುವ ಅಳಿಸಲು ನಗಬೇಕು - ನಗುವ ಉಳಿಸಲೊಮ್ಮೆ ಅಳಬೇಕು... 
&&&

ಬದುಕು ಎದುರಿಗಿಡುವ ನೂರು ನೋವುಗಳಿಗೂ ಹುಡುಕಿದರೆ ತುಸು ದೂರದಲ್ಲಾದರೂ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ನಿವಾರಕ ಮದ್ದಿದೆ ಅಥವಾ ಮರೆಸುವ ನಶೆಯಿದೆ; ಹಲ್ಮೊಟ್ಟೆ ಕಚ್ಚಿ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಎದ್ದು ನಿಂತರೆ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಒಂದು ನಗೆಯ ಜಾಡಿದೆ - ಕಾರಣ, ಹಂಗೋ ಹಿಂಗೋ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ತಂತು ಕಡಿಯದ ಒಡನಾಟವಿದೆ... 
ಆದರೆ, 
ಕರುಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರದ ಸಾವು ತಂದಿಡುವ ಸ್ಥಬ್ದತೆಗೆ, ಅದು ಮುಂದಿಡುವ ನಿರ್ವಾತಕ್ಕೆ, ಅರ್ಥವೇ ಆಗದ ಅಥವಾ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲದ ಅಪರಾಧೀ ಭಾವವೊಂದು ಕಾಲವೂ ಕಾಡಿ ಹಿಂಡುವ ಹತಾಶೆಯನು ನಿವಾಳಿಸುವ ಯಾವ ಕಷಾಯವೂ ಇಲ್ಲ, ಕಾಷಾಯದಲೂ ಅದಕೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ; ಏನೇ ಸುಳ್ಳು ಸಮಾಧಾನಗಳ ಹೆಣೆದರೂ ಕರುಳ ಉರಿ ಪೂರಾ ಆರುವುದೇ ಇಲ್ಲ - ಕಾರಣ, ಸಾವಿನೊಂದಿಗೆ ಸಾಂಗತ್ಯದ ಸಂವಹನವೂ ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥವೇ... 
____ ಕರುಳ ಕೋಶಕ್ಕಂಟಿದ ಚಿತಾ ಭಸ್ಮವ ಕಣ್ಣ ಹನಿಯ ಹೊಳೆಯೂ ತೊಳೆದೊಯ್ಯುವುದಿಲ್ಲ... 
&&&

ನನ್ನಲ್ಲಿ
ಕಳಚಿ ಹೋದ ಅವಳ ಮಮತೆಯ ನೆನಪೂ ಸತ್ಯ 
ಕೂಡಿಯಾಡೀತೆಂಬ ಇವಳ ಮೋಹದ ಕನಸೂ ನಿತ್ಯ 
ಎರಡೂ
ಎನ್ನ ಉಸಿರ ದೀಪವ ಜೀವಂತವಿಟ್ಟ ಈ ಬದುಕಿನ ಕಾರುಣ್ಯದ ಬೊಗಸೆಗಳು... 
ಹಾಗೆಂದೇ 
ನಾ ನೆನಕೆಗಳ ಬೆನ್ನಿಗಾತುಕೊಂಡು ಕನಸುಗಳ ತಬ್ಬಿ ಸುಖಿಸುತಿದ್ದರೆ
ಇಳಿವ ಕಣ್ಣ ಹನಿಯು 
ಯೆದೆಯೊಡೆದ ಗಾಯದ ಹೈಣವಾ ಅಥವಾ ಯೆದೆಗೆದೆ ತೀಡಿ ಮೆರೆದ ಬೆಮರಿನ ಲಾಸ್ಯವಾ ಯೆಂದೆನ್ನ ಕೇಳಬೇಡಿ...
ಇಲ್ಕೇಳೀ -
ನೆನಹು ಕಾಡದ, ಸ್ವಪ್ನ ಕೂಡದ ದಿನವೊಂದಿದ್ದರೆ
ಆ ಕೊನೇಯ ಶುಭ ದಿನ
ನಾ
ಅವಳೊಡಲ ಮತ್ತೆ ಸೇರಿದೆನೆಂದು ಬಗೆಯಿರಿ... 
ಮತ್ತು 
ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿಯ ಮೌನದಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ನಗುವೊಂದ ಮೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಿ...

ಮತ್ತೇನಿಲ್ಲ 
ಜಗದ ಹುಚ್ಚುಗಳೆಲ್ಲಾ ತುಸು ಹೆಚ್ಚೇ ನನ್ನಲ್ಲಿ... 
ಅವಳ ದೇವರ ಹುಚ್ಚುಗಳಿಗೆ ಸಾಲು ಸಾಲು ಸವಾಲು 'ನಾನು...' 
&&&

ಕಳೆಕಳೆಯಾದ ಅವಳ ನಗುವಿತ್ತು
ಮತ್ತಾಗ
ಬಡವನ ಮನೆಗೂ ಜೀವವಿತ್ತು... 
ಸೂತಕದ ಕಳೆಯೀಗ ದೇವರ ಪೀಠಕೂ
ಮತ್ತವಳ
ಮಡಿಲ ಕಳಕೊಂಡ ಬಾಗಿಲ ಬೀಗಕೂ... 
"ಹತ್ತಾರು ಪ್ರಸಾದನಗಳಿಂದಲ್ಲ ಮನೆ ಚಂದವೆನಿಸುತಿದ್ದದ್ದು - ಒಳಹೊರಗಾಡುವ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿ ಸರಬರವೇ ಮನೆಯನು ಚಂದವಿಟ್ಟದ್ದು; ಅವಳ ಮಮತೆಯೇ ಮನೆಗೆ ನೂರು ಸಿರಿ ಸಿಂಗಾರ ಅಲಂಕಾರ ಕೊಟ್ಟದ್ದು" ಎಂಬುದೆನಗೆ ತಿಳಿಯಲು ಅವಳು ಮಸಣವ ಮನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು... 
ಈಗ
ಕಳೆಸತ್ತ ಅಂಗಳದಲಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ನಿಂತ ಎನಗೆ ಖಾಲಿ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯಲಿ ಅವಳು ಕರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಗೊಣಗಿದಂಗೆ ಕೇಳಿಸಿದರೆ ನಾನಿನ್ನೂ ಜೀವಂತ... 
____ ಸಾವಿತ್ರೀಽಽಽ........ 

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು... :)