ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ತೊಂಭತ್ತು ಮೇಲೇಳು.....

ಸಾವಿತ್ರಿ.....

ಅವಳ ಕನಸು
ಒಡಲಲ್ಲಿ ಬಿರಿವಾಗಲೂ
ಇನ್ನಾರದೋ ಮನೆಯ ಕಣಜ ತುಂಬಲು
ನೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗುತಿದ್ದಳು...
ಕರುಳ ಮೂಲೆಗೆಲ್ಲೋ
ಒದ್ದದ್ದಿರಬೇಕು ನಾನು
ನಕ್ಕ ಅವಳ ಬೆವರಲೂ
ಬೆಳಕ ವಾಸನೆ (?)

ನೋವೆಲ್ಲ ಮರೆತದ್ದು ಅಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು
ಗದ್ದೆ ರಾಡಿಯಲಿ
ತೋಟದ ಮೂಲೆಯಲಿ
ಹೊದ್ದ ಪ್ಲಾಸ್ಟೀಕು ಕೊಪ್ಪೆ ಅಡಿಯ ಬಿಕ್ಕಿನಲಿ...
ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಕಿರು ನಿದ್ದೆಯೂ ಸಾಯುತ್ತದೆ
ಆಚೆ ಮನೆಯ ಕಳ್ಳ ದನದ ಗೆಂಟೆ ಸದ್ದಿಗೆ...
ಘನತೆ ಮರೆತ ಅವನು
ಪ್ರೇಮ ಕಾಣದ ಮದುವೆ
ಕರಗಿದ ಕುಂಕುಮ
ಸವೆದು ಹೋದ ತಾಳಿ...

ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಇಣುಕುತಿದ್ದೇನೆ
ಉದ್ದಕೂ ಬಿದ್ದಿದೆ
ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಹಾದಿ
ಅವಳ ಬದುಕಿನಂತೆ...
ನೆಡಬೇಕಿದೆ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲಿ
ನನ್ನ ಕನಸುಗಳ
ಸಾವಿಗೂ ನೆರಳನೂಡುವಂತೆ...
ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕಾಳೊಮ್ಮೆ
ನಿನ್ನೆ ನಾಳೆಗಳು ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುವಂತೆ...
ಹೂವರಳುವಾಗ
ಬೇರು ಸಂಭ್ರಮಿಸದಿದ್ದೀತೆ...
;;;;
ಮೊನ್ನೆ ಅಲ್ಲಾರೋ
ಕಥೆ ಹೇಳ್ತಿದ್ರು 
ಅವಳ್ಯಾರೋ ಯಮನ ಗೆದ್ದಳಂತೆ
ಸಾವಿತ್ರಿ...
ಜವರಾಯ ಸಾಯ್ಲಿ
ಮುಟಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಾದರೂ
ದಕ್ಕಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ ಬದುಕಿಗೆ
ಇವಳ ಹೆಸರೂ
ಸಾವಿತ್ರಿ...

ಗೊಂಚಲು - ನೂರು + ತೊಂಬತ್ತು ಮತ್ತು ಆರು.....

ಕೇಳಿಸ್ತಾssss.....

ಎತ್ತಿ ಆಡಲಾಗದ ಅಂತಃಪುರದ ಆಸೆ ಅಲೆಗಳ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಹೃದಯ ದಂಡೆಗೆನೋ ಸುಸ್ತಂತೆ...!! 
ಹೊರಟು ಬಿಡಬೇಕು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ - ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತನೂ ಉಳಿಸದೆ - ಇರುಳ ಸಂಧಿಸದ ಹೂವಿನಂತೆ...
ಅಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಘಮದ ನೆನಪುಳಿದರೆ ಅದು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ ಗಾಳಿಯ ಹಿರಿತನ...
)!(_)!(

ಅಲ್ಲಿ ಒಳಗೆ ಕೊಡದ ತುಂಬಾ ಹಲವರ ಹಸಿವು ನೀಗಬಹುದಿದ್ದ ಹಾಲು ಕುಡಿದೂ ಉಸಿರಾಡದ ಕಲ್ಲು ದೇವರು... 
ಇಲ್ಲಿ ಅಂಗಳದಲಿ ಬೊಗಸೆಯಷ್ಟು ಬರಿ ನೀರು ಕುಡಿದೂ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಉಸಿರಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬೋ ತುಳಸೀ ಗಿಡ...
ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲಣ ಭಿಕ್ಷುಕನನು ಧ್ವಜಗಂಬದ ನೆರಳೂ ಸೋಕುವುದಿಲ್ಲ - ಪುಟ್ಟ ಗಿಡದಲ್ಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಹಸಿರು ಸಕಲ ಜೀವಜಾಲಕೂ ಮುಫತ್ತು...
ತುಳಸಿಯ ಕರುಣೆಯ ಪಾವಿತ್ರ್ಯ ಗುಡಿಯೊಳಗಿದ್ದಂಗಿಲ್ಲ - ನನ್ನ ನಮನ ಸದಾ ತುಳಸಿಗೆ...
)!(_)!(

ಕೇಳಿಸ್ತಾ -
ಈ ಬದುಕು ಅಷ್ಟೊಂದು ಕನಿಷ್ಟವೇನಲ್ಲ - ಬದುಕಲೇಬಾರದು ಅನ್ನುವಷ್ಟು; ಸಾವಿಗೇ ಕಣ್ಹೊಡೆದು, ಕುಂಡೆ ಕುಣಿಸಿ ಧಿಮಾಕು ತೋರಬಲ್ಲಷ್ಟು ಬದುಕೇ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಯಾದರೆ...
ಯಾವ ಬದುಕೂ ಅಷ್ಟೇನೂ ಸರಳವೂ ಅಲ್ಲ - ನಗುವಾಗ ಕಂಡಷ್ಟು; ಅಳು ಕಾಣುವಷ್ಟು ಒಳಗಿಣುಕೋ ವ್ಯವಧಾನ ಎನಗಿದ್ದರೆ...
ನೋವು ಕರಗಿ ನಗುವಾಗಲು ಜೊತೆಯಾಗದಿದ್ದರೂ, ನಗುವ ಹಿಂದಿನ ನೋವ ಅಣಕಿಸದಿರುವಷ್ಟಾದರೂ ಕರುಣೆ ಬೆಳೆಯಲಿ ಎನ್ನೆದೆ ನೆಲದಲ್ಲಿ...
ಹಾಗಂತ ಯಾರ ಕರುಣೆಯೂ ನನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಾಗದಿರಲಿ - ನಮ್ಮ ನೇಹದ ಮೂಲ ಉಂಡಷ್ಟೂ ಅರಳೋ ನೇಹದ ಸವಿ ಹಸಿವೇ ಆಗಿರಲಿ...
)!(_)!(

ಗೋಕುಲಕೆಲ್ಲಾ ಆತ ಪರಮಪ್ರಿಯ - ಆದರೆ ರಾಧೆಗೆ ಒಲಿದ ಮಾಧವ ಮತ್ಯಾವ ಗೋಪಿಗೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ...
ನೇಹದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಾಗಲಿ "ಪಡೆವ" ಹಸಿವನು ಮೀರಿದ "ಕೊಡುವ" ಖುಷಿಯ ತೀವ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಯಮುನೆಯಾಚೆಗೂ ಹರಿವ ಜೀವವೇಣು ರಾಗ...
ಉಹುಂ, ಬರೀ ಭಾವ ಬಂಧಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಅವುಗಳಾಚೆಯ ಬದುಕಿಗೂ ಇದು ಅನ್ವಯ - ತಕರಾರುಗಳ ತೊರೆದು ತುಂಟರಂತೆ ಬದುಕ ಜೀವಿಸುವಲ್ಲಿ...
ನೋವೇ ಹೆಚ್ಚು ವಾಸ್ತವ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ, ಅದ ಹೀರಿ ನಾವೇ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಬಿತ್ತಿ ಬೆಳೆದುಕೊಂಡ ನಗು ಹೆಚ್ಚು ಆಪ್ತ ಎನ್ನುತ್ತೇನೆ - ರಾಧೆಯ ಪ್ರೇಮದಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನ ನೇಹದಂತೆ...
ಅಗಲಿಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯದ ವಾಸ್ತವ,  ಕೈಯಾರೆ  ತುಂಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ನೆನಪು ಮತ್ತು ಹುಚ್ಚು ಕನಸುಗಳು ಅದಕೂ ಅಧಿಕ ಆಪ್ತ...
ಮತ್ತೇನೆಂದರೆ, ಆಪ್ತತೆ ಹುಟ್ಟಲು ಎಲ್ಲ ನೆನಪೂ ಸಿಹಿ ಇರಬೇಕಿಲ್ಲ, ಕಂಡೆಲ್ಲಾ ಕನಸೂ ನನಸಾಗಲೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ; ಏನಿದ್ದರೂ ಅದು ನನ್ನದೂ ಎಂಬೋ ಭಾವ ತೀವ್ರವಿದ್ದರೆ ಸಾಕು...
)!(_)!(

ಮೌನ – ಅಂತರಂಗದ ಕೊಳಲು,  ಏಕಾಂತದ ಶೃಂಗಾರ...
ಮಾತು – ಬಹಿರಂಗದ ನಗು, ಬಾಂಧವ್ಯದ ಒಕ್ಕಲು...
ಮೌನ – ಭಾವದ ವಿರಕ್ತ ಅನುರಕ್ತಿ...
ಮಾತು – ಬದುಕ ಹಸಿವಿನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ...
ಮೌನ – ಮಾತು ಮಾತಿನ ನಡುವೆ ಅಳಿದುಳಿದ ಸತ್ಯ...
ಮಾತು – ಮೌನದ ಗೋಡೆಗೆ ಆತು ನಿಂತ ಅರ್ಧ ಸತ್ಯ...
ಒಂದು ನೆರಳು, ಇನ್ನೊಂದು ಕೊರಳು – ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರಗಳು ಅದಲು ಬದಲು...
ಇಂತಿಪ್ಪ ಭಾವದೆರಡು ಕೂಸುಗಳನು ವಿರುದ್ಧ ಪದಗಳೆಂದು ಕಾಣುವ ಗ್ರಹಿಕೆ ವಿಶಾದನೀಯ...
ವಾಚಾಳಿಯ ಎದೆಯ ಮೌನದೊಳು ಇಣುಕು, ಮೌನಿಯ ಕಣ್ಣಿನಾಳದ ಮಾತನೊಮ್ಮೆ ಕೆಣಕು – ಆ ಬದುಕ ಸಾವಿರ ಸತ್ಯಗಳು ನಿನ್ನ ಹೆಗಲ ತೋಯಿಸಿಯಾವು...
)!(_)!(

ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು - ಅರ್ಥ, ಅನರ್ಥ, ಅಪಾರ್ಥ, ಅಪಾರಾರ್ಥ, ಭಿನ್ನಾರ್ಥಗಳ ಗೋಜಲುಗಳಲಿ ಮತ್ತು ನನ್ನದೇ ಹಿರಿಯಾರ್ಥವೆಂಬ ಅಹಂ ಏವಂಗಳಲಿ ಎಲ್ಲೂ ಸಲ್ಲದ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು, ಮೌನದ ಗೂಡಲ್ಲಿ ಕೊಳೆಯಬೇಕಿದ್ದಂತವುಗಳು, ಅಕ್ಷರಗಳಾಗಿ ಅಸುನೀಗಬಯಸಿದವು...
ಒಳಗಿನ ಗದ್ದಲಕೆ ಬಣ್ಣ ಸವರಿ ಭಾವದ ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಉದ್ದುದ್ದಕೊಂದಷ್ಟು, ಅಡ್ಡಡ್ಡಕಿನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ಒಂದರ ಪಕ್ಕ ಒಂದನಿಟ್ಟು ಎದೆಯ ಭಾರ ಇಳುಕಿಕೊಂಡೆ...
ಲೋಕ ಕವಿ ಪಟ್ಟ ಕೊಟ್ಟು ಕಾವ್ಯಧಾರಿಯಾಗಿಸಿತು...!!!
ಇದೀಗ ಭಾವ ದಾಸೋಹದ ಹಮ್ಮಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಯದೇ ಅದದೇ ಮಾತುಗಳನು ಬರಹದಲ್ಲಿ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತೇನೆ...
 . . . ಇಂತಿ - ಶ್ರೀವತ್ಸ ಕಂಚೀಮನೆ

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ನೂರ್ತೊಂಬತ್ತೈದು.....

ಸುಮ್‌ಸುಮ್ನೆ.....

ಹೆಚ್ಚೇನಿಲ್ಲ -

ಒಲವ ಸೆರಗಿನ ಅಂಚ ಹಿಡಿದು, ಮಂದಹಾಸದ ಮಿಂಚ ಮಿಡಿದು, ಎದೆಯ ಕನಸಿಗೆ ಜೋಗುಳ, ಬರೆವ ಜೋಗಿಯ ಹಂಬಲ...☺

    --ಆ ಮುಂಬೆಳಗಲಿ ಬಾಗಿಲ ವಾಡೆಯ ಸಂದಿಯಿಂದ ಅವಳ ಕಂಗಳಾಡಿದ ಮಾತು...

<<>>

ಇರುಳ ಕೌದಿಯ ಸರಿಸಿ ರವಿರಾಯ ಕಣ್ತೆರದ...

ವಸುಧೆ ಬೆಳಕ ವಸನವನುಟ್ಟಳು...

ಹೂವೊಂದು ಅರಳಿ

ಅಂದ ಗಂಧವ ಬೀರಿ

ದುಂಬಿಗಾಹಾರವನಿತ್ತು

ಕಾಯೊಂದಕೆ ಕಾಯವನಿತ್ತು

ದಿನಮಣಿಯು ದಣಿವ ನೀಗಿಕೊಳ್ಳಲು ಧರೆಯ ಮಡಿಲಿಗೊರಗೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಧರಿಸಿದ ಗಿಡಕೇ ಗೊಬ್ಬರವಾಗುತ್ತೆ...

ಮರು ಬೆಳಗು ಅದೇ ಗಿಡದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಚಿಗುರಿನ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಹೂವ ನಗು...

ಅವನು - ಇವಳು - ಹೂವು - ದುಂಬಿ; ಉಹುಂ, ಇನಿತು ಗದ್ದಲವಿಲ್ಲ...

ಹೂವಂತಿರಬಾರದಿತ್ತೇ ನನ್ನದೂ ಬದುಕು...

<<>>

**ಪ್ರೇಮವನ್ನು ದಾರದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿದೆ - ಕಾಮ ನೈತಿಕವಾಯ್ತು...

**ನಡುವಿನಬ್ಬರದ ಕಾಮನುಬ್ಬರಕೆ ನಡುಮನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಟ್ಟಿಲು ನಗುತಿದೆ - ಪ್ರೇಮ ವಿಸ್ತಾರವಾಯ್ತು...

<<>>

ಬೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಕೊಳಲಿಗೆ ನಿರ್ಬಂಧವೇ...

ರಾಧೆಯ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಸವತಿ ಮತ್ಸರವೇ...

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ದುಂಬಿಯ ರೆಕ್ಕೆಗೆ ಬೇಲಿಯ ನೇಯ್ದ ಹೂವಿನ ಕಥೆಯನೆಲ್ಲಾದರೂ ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ...

ಹಬ್ಬಿ ತಬ್ಬಲಿ ಅಂಥ ಪ್ರೇಮ ತಬ್ಬಲಿ ಬದುಕುಗಳ...

<<>>

ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಹೇಳ್ತಿರ್ತೀನಿ ಎಲ್ಲರ ಬದುಕಿಗೂ ಕೃಷ್ಣನಂಥಾ ಒಬ್ಬ ಗೆಳೆಯ ದಕ್ಕಲಿ...

ಆದರೆ,

ಸೂರೆಗೊಳ್ಳಲಾಗದ ಪ್ರೀತಿ ವಸನ - ಖಾಲಿಯೇ ಆಗದ ಕಾಳಜಿಯ ಅನ್ನದಗುಳು - ರೂಪ, ಕುರೂಪ, ಕುಲ, ನೆಲೆ, ವಯಸು, ಅಂತಸ್ತುಗಳ ಹಂಗನು ಮೀರಿ ಯಾವ ನೋವಿನ ಯುದ್ಧಕೂ ಮೊಳಗಿ ಪಾಂಚಜನ್ಯವ ಮುನ್ನಲೆಯಲೆ ನಿಲ್ಲುವ ನೇಹದ ಸಾರಥ್ಯ - ಜೊತೆ ನಲಿಯುವಾಗ ಅಂಗಳಕೆ ಪಾರಿಜಾತದ ರಂಗೋಲಿಯ ಚೆಲ್ಲಿ, ಹಾದಿ ಕವಲಾದಾಗ ತನ್ನುಸಿರ ಹಸಿವಾದ ಕೊಳಲನೂ ತೊರೆದು ಸಾಗುವ ಪ್ರೇಮದ ಸಾಂಗತ್ಯ - ಪಡೆವ ಇಚ್ಛೆಯ ಆಚೆಯ ಕೊಡುವ ಮನಸಿನ ಸ್ವಚ್ಛತೆ...

ಉಹುಂ - ಸುಲಭವೇನಲ್ಲ ಕೃಷ್ಣನಾಗುವುದು...

ಬರೀ ಲಂಪಟನಾದರೆ ಸಿದ್ಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಆತ್ಮಸಾಂಗತ್ಯ...

<<>>

ಎದೆಯ ನೋವನ್ನು ಅನುವಾದಿಸಲಿ ಹೇಗೆ...?

ಬರೆದ ಎಲ್ಲ ನಗೆಯ ಹಾಡುಗಳ ಶಬ್ಧ ಶಬ್ಧಗಳ ನಡುವಿನ ನಿರ್ವಾತದ ನಿಶ್ಯಬ್ಧದಲ್ಲಿ ಮುಪ್ಪಿಲ್ಲದೆ ಮುಗುಮ್ಮಾಗಿ ಕುಳಿತ ನೋವ ನಾಡಿಯ ಮಿಡಿತದ ಜಾಡನು ದನಿ ನಡುಗದೆ ದಾಟುವುದು ಹೇಗೆ...??

ಅಂತೆಯೇ -

ಕಣ್ಣ ಮೊನೆಯಿಂದ ಸುರಿವ ಮೌನವೂ ಎದೆಯಾಗ್ನಿ ಕಾವ್ಯವ ಅರುಹಲು ಸೋಲುವಲ್ಲೂ ಕೂಡಾ ಈ ಬದುಕೇ ಹಿರಿದೆನ್ನಿಸುವಾಗ ಸಾವನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಲಿ ಹೇಗೆ...???

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ತೊಂಬತ್ತರ ಮೇಲೆ ನಾಕು.....

ಅರೆ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಬದುಕುಗಳು.....
(ಅರ್ಥವಾಗದ ಅಪೂರ್ಣ ಸಾಲುಗಳು...)

ಸುಡು ನೋಟ, ತುದಿ ಮೂಗಿನ ಬಿಗುಮಾನ, ಬೈತಲೆಯ ಬಿರು ಮೌನ; ಕನಸಲೂ ಅದದೇ ಮುಖ - ಆದರೂ ಕಾಯುವಂತೆ ಕಾಡುತ್ತಾಳೆ ಅವಳು...

ಹಸಿ ಹಸಿ ನೋವಿನ ಬಸಿರಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಉಪದ್ವ್ಯಾಪಿ ಕನಸುಗಳು...
ನಗೆಯ ತುತ್ತನಿತ್ತು ತೂಗಿ ಸಲಹಿಕೊಂಬ ಬಲವಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಕೂಸಿನ ಹಂಬಲದ ಹಕ್ಕೆಲ್ಲಿಯದು...

ಮನಸು ಕಲ್ಲಾಗಿದ್ದೂ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಒದ್ದೆಯಾಗೋ ಸೂಳೆಯ ದೇಹದ ವೃತ್ತಿ ನಿಷ್ಠೆ...

ಶುೃತಿ ಮಾಡಿದ ಕೊಳಲು, ಭಾವದುಂಬಿಯ ಕೊರಳು - ಸುತ್ತ ನರ್ತಿಸೋ ಕಿವುಡು ಸಂತೆ...

ಮಾತಿಗಾದರೋ ಸಾವಿರ ಬಣ್ಣ - ಎಲ್ಲ ನುಂಗಿದ ಮೌನ ಕಪ್ಪೇ ಇದ್ದೀತು...!!

ಹಾದಿಯ ನಡುಮಧ್ಯೆ ಫಕ್ಕನೆ ನಿರ್ವಾತವೊಂದು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಕಂಗಾಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತೇನೆ - ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪಕ್ಕದ ಕವಲಿನಿಂದ ನೇಹದ ಕಾಳಜಿಯ ನಗುವೊಂದು ಹೆಗಲು ತಬ್ಬುತ್ತೆ - ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮೌನ ಮನೆ ಕಳಕೊಂಡು ನಡೆವ ಕಾಲ್ಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ಹುರುಪು...

ಹಸಿವು ಎದೆಯ ಸುಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಆಯಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾಳೆ - ತುಟಿ ಕಚ್ಚಿದ ಬಿಕ್ಕುಗಳನೆಲ್ಲ ಸೆರಗ ಅಂಚಲ್ಲೆ ಕರಗಿಸಿ, ನಗೆಯ ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬದುಕ ತೂಗಿದವಳು...

ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ ಹುಟ್ಟಿದಂತಿದೆ - ಆಗಲೇ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿ ಕೂದಲು...

ಅಮ್ಮನ ಹಳೆ ಸೀರೆಯ ಘಮಲು, ಒಡಹುಟ್ಟಿನ ನಗೆಯ ಅಮಲು ಒಟ್ಟು ಸೇರಿದ ಮಮತೆ - ಬಿಟ್ಟೂ ಬಿಡದ ಸೋನೆ, ಅಂಗಳದ ಕಿಚಡಿ ಮಣ್ಣು, ಹಸಿರ ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ಜೋಕಾಲಿ - ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಬಿರು ಮಳೆಯ ನಾಡಿನ ಜೋರು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ - ಆದರೇನು ಬದುಕ ಬಯಲು ಶುದ್ಧ ಬಂಜರು...!!!

ಪಡೆಯಲಾಗದ ಹೆಣ್ಮನದ ಒಲವ ಘಮಲು - ತೊರೆಯಲಾಗದ ಹೆಣ್ಣ ದೇಹದೆಡೆಗಿನ ಅಮಲು - ಎದೆಯಿದು ಯಾವುದ ಮೀರಿ, ಯಾವುದ ಪಡೆದು, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಬೇಕೆಂಬ ಗೊಂದಲದ ಗೂಡು...

ಸುಸ್ತಿನ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವುದಾದರೆ ಸುಖದ ಸುಸ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಬರಲಿ - ನಗುವಿನ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ; ಉಳಿಯದಿರಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಸಾವಿನಲ್ಲೂ ನೋವಿನದ್ದು...

ಕನಸೇ -
ಹಸಿದೆದೆಯ ಬಿಸಿ ಕರುಳ ಹಾಡಾಗು ಬಾ... 
ಶ್ರಾವಣದ ಮಲೆನಾಡ ಕಾಡಾಗು ಬಾ... 
ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಮುತ್ತಿಕ್ಕೊ ದಡದ ದಾಹದ ಸೊಕ್ಕಿದಲೆಗಳ ಕಡಲಾಗು ಬಾ... 
ಮೌನದ ಬಿಕ್ಕುಗಳ ಕಲೆ ಅಳಿಸೋ ನೇಹದಾ ಭರವಸೆಯ ಮಾತಾಗು ಬಾ... 
ಕರುಳ ಹುಣ್ಣಾಗಿ ಕೊರಳ ಸೆರೆಯುಬ್ಬಿಸಿ ಕಾಡೋ ನೆನಪುಗಳ ಕಿತ್ತೆಸೆವ ಅರಿವಿನ ಬೆಳಕಾಗು ಬಾ... 
ಸಾವಿನ ಹಾದಿಯ ಭಯವಳಿಸಿ ಬೆವರಿಳಿಸೊ ಹುಚ್ಚು ಮೋಹದ ಬದುಕಾಗು ಬಾ...

ಮೂವತ್ನಾಕು ವಸಂತಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾ ಅಳುವಾಗ ಅವಳ ಮೊಲೆಗಳಲಿ ಹಾಲುಕ್ಕಿ, ಅವಳ ಕಂಗಳಂಗಳದಿ ತೃಪ್ತ ನಗುವರಳಿದ್ದು ಇಂಥದ್ದೇ ನಡು ಮಳೆಗಾಲದ ಒಂದು ದಿನ - ನಾ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬೀಗಬಹುದಾದ ನನ್ನ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವಳು ಮನದುಂಬಿ ನಕ್ಕ ಮೊದಲ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ (?) ದಿನ... 
ಇಂದು ಆ ದಿನದ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಅಂಥದ್ದೇ ಇನ್ನಷ್ಟು ದಿನಗಳೆಡೆಗೆ ಬಯಕೆ...

ಆಗೀಗ ಮನದ ಮುಡಿಗೆ ಕನಸಿನ ಬಿಡಿ ಹೂಗಳ ಮುಡಿಸೋ ನಲಿವಿನ ಹಸಿ ಘಳಿಗೆಗಳು – ನಡೆವ ಹಾದಿಯ ನಡುವಿನ ನಗೆಯ ಅರವಟಿಗೆಗಳು - ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗುವ ಆ ನೀಲಿ ನೀಲಿ ಕಲೆಗಳೇ ತುಂಬಿದ್ದ ಅಂಗಿ ತೊಟ್ಟು ಕುಣಿಯುತಿದ್ದ ದಿನಗಳು...
ತುಸು ನಿಲ್ಲು ಕಾಲವೇ ಇಲ್ಲೇ – ಹೀರಿಕೊಳ್ಳುವೆ ದಣಿವಿಗಿಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯ ನೀರು ಬೆಲ್ಲ – ಸವೆಸಬೇಕಾದ ಉಳಿದ ಹಾದಿಯ ದೂರ ಇನಿತೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ತೊಂಬತ್ಮೂರು.....

ಕಂತು ಕಂತು ಕನವರಿಕೆಗಳು.....

ಕಂತು ಕಂತಾಗಿ ಎದೆಬಾಗಿಲ ಬಡಿದು ಕೈಸೇರುವ ಸಾವು - ಕುಂತುಂಡರೂ ಕಂತದ ತರಹೇವಾರಿ ಹಸಿವಿನ ಬದುಕು...
ಯಾವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಗುವಿನೊತ್ತೆಯಿಡಲಿ...
***
ಪ್ರಶ್ನೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಮೌನ, ಉತ್ತರಗಳು ಹುಟ್ಟಿಸೋ ಮಾತಿನ ತತ್ತರ...
ಥತ್,
ಉತ್ತರದ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಹೊಸ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ ಉತ್ತರದ ಮುಂದೆ - ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳ ಎಲ್ಲೆಗಳ ಮೀರಿದ ಬದುಕಿನೋಟ, ಸಾವಿನಾಟದ ಮಹಾನಾಟಕದಲ್ಲಿ...
***
ಹೇ ರುದ್ರ ಅಲೆಗಳೇ -
ಬರಸೆಳೆದು ಒಳತಳ್ಳಿ ಬಿಡಿ ಎನ್ನ ನಿಮ್ಮ ಗರ್ಭದ ಮೌನದಾಳಕೆ...
ಜಗದೆಲ್ಲ ತಂತುಗಳಾಚೆಯ ನಿಶ್ಚಿಂತ ನಿದ್ದೆಯಲಿ ಹಗುರಾಗುವ ಬಯಕೆ ಮನಕೆ...
***
ಸುಖೋನ್ಮಾದದುಸಿರಲ್ಲು ಅಂತಕನ ಜಾಡು - 
ಒಡೆದ ಕನಸಿನ ಗೂಡು - 
ಶುೃತಿ ತಪ್ಪಿದೀ ಬದುಕಿನೋಲಗದ ಹಾದಿಯ ಹಾಡು - 
ಎದೆಯ ಕುಹರದ ತುಂಬ ನಿಶ್ಯಬ್ಧದನುರಣನ...
***
ಜಡಿ ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಂದ ಜಾರಿದ ಬಿಸಿ ಹನಿಯೂ ಎದೆಯ ತೋಯಿಸುತ್ತೆ - ಸುಡುವ ನೆನಪುಗಳು... 
ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿನ ಆಲಿಕಲ್ಲು ತಣ್ಣಗೆ ಕೊರೆಯುತ್ತ ಕರಗುತ್ತೆ - ನಿಡುಸುಯ್ಯೋ ಕನಸುಗಳು...
ಯಮನೂರಿನ ಹಾದಿಯಲಿ ಸಂಕೋಚದಿ ಅರಳಿದ ಒಂಟಿ ಹೂವಿದು ಬದುಕು...
***
ಎದೆಯ ಸಂಚಿಯಿಂದೆತ್ತಿ ಮಡಚಿ ಕೈಗಿತ್ತ ಪ್ರೀತಿ ತಾಂಬೂಲ - ಸವಿದ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿನ ನಗುವಿಗೀಗ ಬಲು ಗಾಢ ಬಣ್ಣ...
ಕಾಳಜಿ ಎಂಬೋ ಚಿಗುರು ಚಿಗುರು ವೀಳ್ಯದೆಲೆ, ನಂಗ್ನಂಗೇ ಅನ್ನೋ ಭಾವದ ಇಷ್ಟೇ ಇಷ್ಟು ಸುಣ್ಣ, ಎಷ್ಟೇ ಜಗಿದರೂ ಇಷ್ಟಾದರೂ ಶೇಷ ಉಳಿಯುವ ಮತ್ತು ಉಳಿಯಬೇಕಾದ ಗಟ್ಟಿ ನಂಬಿಕೆಯ ಅಡಿಕೆ, ಎರಡು ಕಾಳು ಏಲಕ್ಕಿಯಷ್ಟು ತುಂಟಾಟ, ಚೂರೇಚೂರು ಹುಸಿ ಕೋಪದ ಲವಂಗ, ಚಿಟಿಕೆಯಷ್ಟು ತುರಿದ ಕೊಬ್ಬರಿಯ ಹುಡಿ ಹುಡಿ ಮೌನ, ಹಿತ ತುಂಬುವಷ್ಟು ಮಾತಿನ ಸಕ್ಕರೆ ಎಲ್ಲ ಬೆರೆಸಿ ಎದೆಯ ಸಂಚಿಯಿಂದೆತ್ತಿ ಮಡಚಿ ಕೈಗಿತ್ತ ಪ್ರೀತಿ ತಾಂಬೂಲ - ಸವಿದ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿನ ನಗುವಿಗೀಗ ಬಲು ಗಾಢ ಬಣ್ಣ...
ತುಸು ಆಸೆ ಬೆರೆತ ತಂಬಾಕಿನ ಕವಳ ರಸಿಕ ಪಟ್ಟಾಂಗದ ತುಂಟ ಸಂಜೆಗಳಿಗಿರಲಿ... 
ಬಾಳ ಜಗುಲಿಯ ಮಂಚದಲಿ ಬಂಧಗಳ ಸಂತೆಯೇ ಸೇರಲಿ - ಎನ್ನೆದೆಯ ಸಂಚಿ ಬರಡಾಗದಿರಲಿ...❣

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ತೊಂಬತ್ತು ಮತ್ತೆರಡು.....

ಹೀಗಿಷ್ಟು ಆಲಾಪ ಕಲಾಪ.....

ಎರಡು ಜಗಳಗಳ ನಡುವಿನ ಬಿರು ಮೌನದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹದ ಹಸಿವಿದೆ - ಮತ್ತೆ ಬಾಗಿಲ ಬಡಿಯೋ ಪಿಸುಮಾತಲ್ಲಿ ನಗೆಯ ಹಸಿರಿದೆ...

((@))

ತೆಂಗಿನ ಗರಿಯ ಅಂಚಿಂದ ಜಾರುವ ಆಡ್ಮಳೆಯ ಬಿಡಿ ಹನಿಗಳಿಗೆ ಕೈಯೊಡ್ಡಿದೆ - ಬೊಗಸೆ ತುಂಬಿದ ಸ್ಪಟಿಕ ಹನಿಗಳಲಿ ನಿನ್ನೊಲವ ನೆನಪ ಬಿಂಬ...

((@))

ಹುಡುಗೀ - ಮರುಜನುಮದ ಕನಸನು ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿಗೆ ಬರೆದಿಟ್ಟೆ - ಇದೀಗ ಸಾವಿನ ದಾರಿಯಲೂ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ನಸುಗಂಪನಗಳು...

((@))


ಪೌರ್ಣಮೀ ರಾಗ -
ಎದೆಯ ಬಿಂದಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಹಾಲು...
ಆ ನೊರೆ ಹಾಲ ಹೀರಿ ಬಿರಿದ ಭಾವ ಪಾರಿಜಾತ...
ಅಂಟಿದ ಹಮ್ಮಿನ ಗಂಟನು ಬಿಡಿಸಿದೆ ಬಾನ್ಬಯಲ ಹಗುರ ಬೆಳಕಿಗೆ ತಾರೆಗಳ ಮಿಣುಕು ಸ್ಪಂದನ...
ಮೌನ ತೇಯ್ದ ಮಾತು ಚಂದನ...
ಅವಳ ಕಣ್ಣ ಕಡಲಲೀಗ ಮೈನೆರೆದುಕ್ಕುವ ಒಲವ ಅಲೆಗಳು...
ಏನು ದಿವ್ಯವೋ ಉಣಿಸಿ ಉಂಬುವಾ ಪ್ರೀತಿ ರಸಾಯನ...❤❤

((@))


ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮದ ಭಾವಗಳ್ಯಾವುವೂ ಆದರ್ಶಗಳಲ್ಲ; ಅವೆಲ್ಲ ಈ ಬದುಕೆಂಬೋ ಬದುಕಿನ ಅರಿವಿನ ಹಾದಿಗಳು - ಎಲ್ಲೋ ಎತ್ತರದಲಿಟ್ಟು ಪೂಜಿಸುವುದಲ್ಲ; ಎದೆಗೆಳೆದುಕೊಂಡು ತಲೆ ಸವರಿ, ಹಣೆಯ ಚುಂಬಿಸಿ ಅವುಗಳ ಕಣ ಕಣಗಳನೂ ಆಸ್ವಾದಿಸುವುದರಲ್ಲಿದೆ ಎಲ್ಲ...
ಕಾಮ ವಿಷವೇನಲ್ಲ, ಅದಕೆ ಅಪವಿತ್ರತೆಯ ನಂಜನು ಆರೋಪಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ; ಅದು ಬದುಕಿನ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಹಸಿವುಗಳ ಮೂಲಧಾತು ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿ ತನ್ನುಳಿವಿಗೆ ಈ ಜೀವಾಂಶಗಳಲಿ ತುಂಬಿಸಿಟ್ಟ ಶಕ್ತಿ ಸುಧೆ - ತುಳಿದಿಡುವುದೇನೂ ಸುಲಭವಲ್ಲ; ತೋಳ್ದೆರೆದು ಆವರಿಸಿ, ಅನುಭವಿಸಿ ಅನುಭಾವದೆತ್ತರಕೊಯ್ಯುವುದರಲ್ಲಿದೆ ಸೊಗಸೆಲ್ಲ...
ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ನಿಲ್ಲದ ದೈವತ್ವವನ್ನ ದೇಹ ನಿಗ್ರಹದ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸ ಹೊರಡುವ ಆದರ್ಶವಾದಕಿಂತ ಸುಳ್ಳೇ ಹೆಣಗಾಟಗಳಿಲ್ಲದ ಸಮ್ಮತಿಯ ರಕ್ಕಸ ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಆಪ್ತ ಎನಗೆ...

((@))


ಆ ಮುಂಜಾವಿನಲಿ ನನ್ನ ಬಿಸಿ ಉಸಿರ ದಾಳಿಗೆ ಅವಳ ಒದ್ದೆ ಹೆರಳು ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ಒಣಗುತಿರುವಾಗ ಮಿಂದ ಹಸಿ ಮೈಯಲಿ ಕಮ್ಮಗೆ ಪುಟಿದ ಹೊಸ ಬೆವರಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ ಹಸಿವಿನ ಮಹಾ ವಿಲಾಸ...

((@))


ಬೇಲಿಗಳ ಕಿತ್ತಿಟ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸು, 
`ಮಿಸ್ ಯೂ' ಅನ್ನದೆಯೂ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು - ಅಳದಿರುವ ಮಗುವ ಹಸಿವೂ ಆಯಿಗರಿವಾಗುವಂತೆ...
ಜಗಳದ ನಂತರವೂ ಹೆಗಲು ತಬ್ಬಬಹುದು - ಬಾಲ್ಯದ ಇಳಿಸಂಜೆಗೆ ಜೊತೆಯಾದ ಸಾಥೀ ಮಗುವಿನಂತೆ...
ಮಗ್ಗುಲಲೇ ಇರುವವನೂ ಅರೆ ಘಳಿಗೆಯ ಅಗಲುವಿಕೆಯಲೇ ಮಿಸ್ ಯೂ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡಾನು, ಮಿತಿಗಳಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ...

((@))


ಕಪ್ಪು ಹುಡುಗೀ -
ಮಳೆ ಬಂದ ಇರುಳ ಮದವೆತ್ತ ಹೊರಳಲಿ ನಿನ್ನ ಎದೆ ಗೊಂಚಲ ಮಿದುವಲಿ ನನ್ನ  ಬಿಸಿ ಉಸಿರ ಹಸಿ ಹಸಿ ಕವಿತೆ...
ಹದಿಬದೆಯ ಉನ್ಮತ್ತ ಸುಖದಮಲಿನ ತೊಡೆ ಕಣಿವೆಯ ಉತ್ಖನನದುತ್ತುಂಗದ ಆಘಾತದಲಿ ಉಮ್ಮಳಿಸೋ ನಿನ್ನುಸಿರಲಿ ಆಹಾಕಾರದ ರತಿರಾಗ ಚರಿತೆ...
ರತಿರಂಗಲಿ ವಯಸನುತ್ತುತೆ, ಬೆವರಿದ ಮೈಮನದ ಬಯಲಲಿ ಒಲವ ಬಿತ್ತುತೆ ಬದುಕು ಶೃಂಗಾರರಂಜಿತೆ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ತ್ತೊಂಬತ್ತರ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದು.....

ಹೀಗೆಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿ..... 

ಕಾಮಕ್ಕೆ ಅಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಆರೋಪಿಸುವ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆಂದಿಗೂ ರಾಧೆಯ ಎದೆ ಮಾಳದ ಉನ್ಮುಕ್ತ ಭಾವೋತ್ಕರ್ಷದ ಅಸೀಮ ತನ್ಮಯತೆ ಸಿದ್ಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ...
ತಾನೇ ಹಾಕಿಕೊಂಡ ಸರಗೋಲನು ಸರಿಸಿ ಆಚೆ ಬರಲಾರದೇ, ಅವನ ತೆಕ್ಕೆಯಲಿ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಭಯವ ಮೀರಿದ ಹೆಣ್ಣುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಲಿ ಎಣಿಸುತ್ತ ಕೂತ ಮನಸುಗಳಿಗೆಂದಿಗೂ ರಾಧೆಯ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಕೊಳಲ ಗಾನವನೊತ್ತೆಯಿಟ್ಟ, ದ್ರೌಪದಿಯ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಆತ್ಮ ಸಾಂಗತ್ಯದ ಎತ್ತರವನಿತ್ತ, ಗೋಪಿಯರ ಅಕ್ಕರೆಗೆ ನಗೆಯ ಕನಸುಗಳನಿತ್ತ ಕೃಷ್ಣ ದಕ್ಕುವುದೇ ಇಲ್ಲ...
ನನಗಾದರೋ ರಾಮ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕೂತು ರಾಜ್ಯವಾಳುವ ಆದರ್ಶ ಪುರುಷ - ಕೃಷ್ಣನೋ ಬದುಕಿನ ಸಹಜ ಸೌಂದರ್ಯ, ರೌದ್ರ ರಮಣೀಯತೆಗಳನೆಲ್ಲ ಆಡಾಡುತ್ತಲೇ ತೋರುವ ನನ್ನದೇ ಬೀದಿಯ ಗೆಳೆಯ...  
------
ಮರೆಯಲಾರದ ನೋವುಗಳಿಗಾಗಿ ಇರುಳ ತುಂಬಾ ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿದ್ದಿದ್ದೀತು - ಅನುಮಾನ, ಅವಮಾನ, ಅಸಹಾಯಕತೆಗಳಲಿ ಕಚ್ಚಿದ ತುಟಿಗಳಲಿ ರಕ್ತ ಜಿನುಗಿದ್ದಿದ್ದೀತು...
ಹಾಗಂತ ತಕರಾರುಗಳೇನಿಲ್ಲ ಈ ಬದುಕಿನೆಡೆಗೆ...
ಮಗು ಒದ್ದದ್ದು ನೋವೇ, ಆದರದು ಮಗು ಬೆಳೆಯುತಿರೋ ಖುಷಿ ಕೂಡಾ ಅಂತಾಳೆ ಆಯಿ...
ಅಳಿಸುತ್ತಳಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂಡೆಯಂತೆ ಬೆಳೆಸಿದ ಬದುಕಿನ ಋಣ ದೊಡ್ಡದು...
ಕಡ ತಂದ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ತಂಪನೀವ ಚಂದಿರ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜೋಗುಳವಾದಾನು; ಆದರೆ ಹಸಿರಿಗುಸಿರು ದಕ್ಕುವುದು ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶದ ಉರಿ ಬಿಸಿಲಲ್ಲೇ ಎಂಬ ಅರಿವಿಗೆ ಎದೆ ತೆರೆದು ನಿಲ್ಲುವ ದೃಢತೆ ತುಂಬಿದ್ದು ಸಾವಿನ ನಿಷ್ಠಾವಂತ ರಖಾವಿನಂತಾಡುವ ಈ ಬದುಕೇ ಅಲ್ಲವಾ...
ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಹಾಗೂ ತನ್ನೀ ಬದುಕನ್ನು ತಾನು ವಿನಾಕಾರಣ ಅಪರಿಮಿತವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತೀವ್ರ ಒಳತುಡಿತ ಇಲ್ಲದವ ಮತ್ತು ಬದುಕು ಆ ಹಾದಿ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಎಸೆದಿಟ್ಟ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಬಿಡಿ ಬಿಡಿ ಖುಷಿಗಳನು ಆಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹುಡುಕಿ ಜೋಳಿಗೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನಗೆಯ ಸಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಧಾನವಿಲ್ಲದವನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ 'ನಂಗೆ ಒಂದಿನಿತಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಈ ಬದುಕಲ್ಲಿ' ಎಂಬ ತೀರದ ಹಳಹಳಿಕೆಯಿರಲು ಸಾಧ್ಯ ಸದಾ...
ಮೃಷ್ಟಾನ್ನದ ಕನಸಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಗಂಜಿಯ ದೂರ ತಳ್ಳಿ ಹಸಿವಿಂದ ನರಳುವ ಇಲ್ಲವೇ ಮನದ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಚಿಲಕವಿಕ್ಕಿ ಕೂತು ನಗುವಿಲ್ಲವೆಂದಳುವ ಚೆಂದಕೇನೆನ್ನುವುದು...
ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕಾದದ್ದಿಷ್ಟೇ, ಪ್ರೀತಿ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಸರಕಲ್ಲ - ಆನೇ ಎನ್ನೀ ಬದುಕಿನೊಡನೆ ನಿರಂತರ ಸುರತಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು, ಬಸಿರ ತಲ್ಲಣಗಳು, ಪ್ರಸವ ವೇದನೆಗಳಲಿ ಮಿಂದೆದ್ದು ಹಡೆದು ಸಲಹಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಎನ್ನದೇ ಎದೆಮಡಿಲ ಭಾವಕೋಶದ ಕೂಸು...
ಎನ್ನ ತರಹೇವಾರಿ ಹಸಿವುಗಳಿಗಾಗಿ ಎನ್ನನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಳ್ಳಾಟ ಈ ಬದುಕು - ಪ್ರೀತಿ ಕೂಡಾ ಒಂದು ಹಸಿವು ಅಷ್ಟೇ...
------
ಆನೂ ಎನೇನೋ ಅಪ್ಲಾಯ್ತ್ತು; "ಆದ್ರೆ .........." ಎಂಬಲ್ಲಿ, 
ಆದರೆ ಎಂಬ ಆ ನಿತ್ರಾಣ ರಾಗದಲ್ಲೇ ನಾ ಸಾಗದೇ ಉಳಿದ ಸಾವಿರ ಹಾದಿಗಳಿಗೆ ಸಬೂಬು ಮತ್ತು ಕನಸ ತೊಟ್ಟು ಕಳಚಿದ ಎನ್ನೆದೆಯ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಎರಡೂ ಅಡಗಿದೆ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ತ್ತೊಂಬತ್ತು.....

ಹೀಗಿಷ್ಟು.....

ಮುದ್ದಿಗೆ ಮುದಗೊಂಡ ಕಂದನಮ್ಮನ ಕೈಯ ತುಂಟಾಟಕೆ ಅಮ್ಮನ ಮುಡಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡಂತೆ ಬೆಚ್ಚನೆ ಹಗಲೊಂದು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ...
ಕೂಸಿನ ಕಿಲಕಿಲದ ಉಸುರಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ನಿಶಾಂತ ಮೊಗದ ಮೇಲೆ ಕುರುಳು ಕುಣಿವಂತೆ ಬೆಳಕ ಕೋಲ್ಗಳು ವಸುದಮ್ಮನಡಿಮುಡಿಯನೆಲ್ಲ ಆವರಿಸಿ ಅರಳುತ್ತವೆ...
ಶುಭ ಮುಂಜಾವು...❤

((()))

ನೋವ ಕರುಳನು ಕಡೆದು ನಗೆಯ ರಾಗವ ಮಿಡಿವ ನಿನ್ನ ನೇಹದ ಕಸುವು ನನ್ನ ಜನ್ಮಾಂತರಗಳ ಹಸಿವು... 
ಸ್ನೇಹ ಸ್ವಾರ್ಥವಾದರೆ ನಾ ಮಹಾ ಸ್ವಾರ್ಥಿ...❤❤

((()))

ಚಲನಶೀಲತೆಯೇ ಹಾಗೆ - ಅದರ ಕೈಯ ತಕ್ಕಡಿಯಲಿ ಒಂದ್ಕಡೆ ಹೊಸ ಆಗಸಕೆ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಉತ್ಸವದ ಉತ್ಸಾಹೀ ಖುಷಿ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಂದ್ಕಡೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹಳೆಯದರ ಕಳೆದು ಹೋಗದೆ ಕಾಡುವ ಕರುಳ ಹಳಹಳಿಕೆಯ ಬಿಸಿ ಸದಾ ತೂಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೆ...
ಯಾವುದರ ತೂಕ ಹೆಚ್ಚು ಅಥವಾ ಎಷ್ಟು...?
ನಿರ್ಧಾರ ಬಹುಶಃ ಯಾವುದನ್ನ ಮೀರಿ ಯಾವುದು ಬದುಕನಾಳುತ್ತೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲಿದೆ...
...ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕಣ್ಣ ಕಡಲಲಿ ಕರಗಿ ಕದಲುವ ಎದೆಯ ಭಾವ ಬಿಂದುಗಳ ತೂಕಕ್ಕಿಡಬಹುದೇ...??

((()))

ಕ್ಷಮಿಸಿ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ:
ಆತ್ಮೀಕವಾಗಿ ಬೆಸಗೊಂಡ ಬಂಧಗಳಲಿ ಯಾವುದೋ ಭಾವ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯ ಧನ್ಯತೆಯ ಹೇಳುವಾಗ ಅಥವಾ ಬೆಂದ ಭಾವದಿ ಕ್ಷಮೆಯ ಕೇಳುವಾಗ ಕರುಳ ಮಿಡಿತದ ತೀವ್ರತೆಯ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿಸಲು ಈ 'ಥ್ಯಾಂಕ್ಯೂ' ಮತ್ತು 'ಸಾರಿ'ಗಳು ತೀರಾ ಕೆಳಸ್ತರದ ಒಣ ಒಣ ಶಬ್ಧಗಳಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತೆ.
ಆಪ್ತತೆಯಲಿ ನಾವು ಮಾತ್ರವೇ ಕೂಗಲು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ ಅಡ್ಡ ಹೆಸರನು ಉದ್ದಕೆ ಉಸುರಿದರೂ ಸಾಕು; ಆ ಒಂದು ಕರೆ ಈ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್, ಸಾರಿಗಳಿಗಿಂತ ಸಾವಿರ ಪಾಲು ಹೆಚ್ಚು ಸಂವೇದನಾಶೀಲ ಎನ್ನಿಸುತ್ತೆ ನಂಗೆ.
ಅಪರಿಚಿತತೆಯಲಿ ಸೌಜನ್ಯ ಸೂಚಕ ಎನಿಸೋ ಇದೇ ಪದಗಳು ಆಪ್ತರ ನಡುವೆ ಭಾವೋತ್ಕರ್ಷದಲ್ಲಲ್ಲದೇ ನಿತ್ಯ ನೈಮಿತ್ಯಗಳಲೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನುಸುಳುವಾಗ ಭಾವ ಮಾಲಿನ್ಯದ ದ್ಯೋತಕ ಅಥವಾ ಬಾಂಧವ್ಯದ ಸೂತಕದಂತೆ ತೋರಿ ಕಂಗೆಡುತ್ತೇನೆ.
ಜಗಳವೂ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ದಾರಿ ಅನ್ನಿಸೋ ಪ್ರೀತಿ, ಸ್ನೇಹಗಳ ನಡುವೆ ನಾಲಿಗೆಯ ಸೌಜನ್ಯದ ಶಬ್ಧ ಸಂಚಯಕೂ ಮೀರಿದ ಕರುಳ ತಂತಿಯ ರಾಗಾಲಾಪವೇ ತಾರಕದಲಿ ಉಲಿಯಲಿ ಸದಾ.

((()))

ನಂಗೆ ತಾರೀಖುಗಳು ನೆನಪಿರುವುದಿಲ್ಲ - ಎಂಥಾ ದೊಡ್ಡ ವರವೆಂದರೆ, ಕನಸ ಸಾವಿನ ಶ್ರಾದ್ಧಕೆ ನೆಪವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ...

((()))

ಸಂವಹನದಲ್ಲಿ ಶಬ್ಧ ವಿನಿಮಯದ ಬೌದ್ಧಿಕ ಪಕ್ವತೆಯ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಗಿಂತ ಭಾವ ವಿನಿಮಯದ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯ ಮುಗ್ಧತೆ ಹೆಚ್ಚು ಆಪ್ತವೆನ್ನಿಸುತ್ತೆ...
ಯಾರದೇ ಭೇಟಿಯ ಖುಷಿಯನ್ನು ಅವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಶಬ್ಧಕು ಮೀರಿದ ಭಾವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲಾಗದ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಖಾಲಿತನಕ್ಕೆ ನಾ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ ಹೆಸರು ನಾಗರೀಕ ನಡವಳಿಕೆ...

((()))

ಪ್ರೀತಿ ಕೂಡ ಸಾವಿನಂತೆಯೇ - ಗೆಲ್ಲಲಾರದ ಯುದ್ಧ...
ಇರಲಿರಲಿ ಜಾರಿಯಲಿ ಬಡಿದಾಟ, ತುಂಬಿಕೊಳಲು ಸೋಲಿಗೂ ಮುಟಿಗೆಯಷ್ಟಾದರೂ ಮಾಧುರ್ಯ... 
ಬದುಕಿನೊಡನೆ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಬಿದ್ದೆ - ಇದೀಗ ತೋಳ್ದೆರೆದ ಸಾವೂ ಮಗುವಂತೆ ಕಾಣುತಿದೆ...  

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ಎಂಬತ್ತೊಂಬತ್ತು.....

ಒಂಟಿ ಸಂಜೆಯ ಎರಡು ಭಾವಗಳು.....

ಅಮ್ಮಾ ಪುಟ್ಟ ಗೆಳತೀ - ನೇಹದ ಒಡಲಿನ ಹಿಂಗದ ನಗುವಿನ ಹಸಿವಿದ್ದಲ್ಲಿ ಬೈಗುಳದಲ್ಲೂ ಅಸ್ತಿತ್ವವದ ಮೊಹರಿದೆ, ಜಗಳದಲ್ಲೂ ಸ್ನೇಹಿಯ ಆತ್ಮೀಕ ಒಳತುಡಿತದ ಆರೈಕೆಯ ಚಲುವಿದೆ...
ಕೂಗಿ ನೋಡೊಮ್ಮೆ, ಬದುಕ ಹಾದಿಯಲಿ ಮುಳ್ಳ ತುಳಿದೂ ನಗಬೇಕಾದಾಗ ನೀನು...
ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ನಿಂತಿರುತೀನಿ ನೇಹದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಹೆಗಲ ಅಡವಿಟ್ಟ ಹಮಾಲ ನಾನು...

/\_\/_/\

ಆ ತಿರುವಿನ ಬಹು ಮಹಡಿ ಮಹಲಿನಾಚೆ ಬೆಳಕ ಮಣಿ ಮೋರೆ ಮರೆಸಿಕೊಂಡ...
ಕಾಗೆಯೊಂದು ಗಡಬಡಿಸಿ ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಬಳಗವ ಕೂಗಿ ಗೂಡು ಸೇರಿತು...
ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡ ಬೀದಿ ದಿಪಗಳೊಡನೆ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ಇರುಳು ಮಾತಿಗಿಳಿಯುವ ಹೊತ್ತು...
ನಾ ನನ್ನ ನೆನಪ ಕೋಶದ ಹರಕು ಜೋಳಿಗೆಯಲಿ ನಗೆಯ ನಿಧಿಗಾಗಿ ತಡಕಾಡುತ್ತೇನೆ...
ಕನಸ ಕೋಶದ ಮುರುಕು ತೊಟ್ಟಿಲಲಿ ಚಂದಿರನ ತೂಗಲು ಹವಣಿಸುತ್ತೇನೆ...

ನಡೆದ ದೂರ, ನಡೆಯಬೇಕಾದದ್ದರ ದೂರ - ಯಾವುದು ಕಮ್ಮಿಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...
ಹಿಮ್ಮಡಿಯ ಸೀಳಿನಲಿ ಬರಿಗಾಲ ನಿನ್ನೆಯ ವ್ಯಥೆಗಳು...
ಎಡವಿ ಒಡೆದ ಹೆಬ್ಬೆರಳಲಿ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುತಿರೋ ನಾಳೆಗಳ ಕಥೆಗಳು...

ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ -
ಚಂದಿರ -
ಹರಕು ಜೋಳಿಗೆ -
ಮುರುಕು ತೊಟ್ಟಿಲು...

ಎದೆಯ ಕಡಲ ತಳದಲ್ಲಿ ನಸುನಗೆಯ ಮುತ್ತೊಂದ ಹಡೆಯಬೇಕಿದ್ದ ಕಪ್ಪೆಚಿಪ್ಪಿನ ಗರ್ಭಪಾತ...
ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆಯ ತಡೆಗೋಡೆಯ ಮೀರಲೆಳಸುವ ಅಲೆಗಳು...

ಹೆಳವನ ಇರುಳ ಸ್ವಪ್ನದ ನಗೆಯ ಕೂಸಿಗೆ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ನೆರಳಿಲ್ಲ...

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ಎಂಬತ್ತೆಂಟು.....

ಸಾವಿನೊಡೆತನದ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಛಾವಣಿ ಇಲ್ಲದ ಗೂಡು - ಬದುಕು.....

ಒಂದಾದರೂ ಘನ ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆಯೂ ತುಡಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೆ ಉಸಿರಿಗಾಗಿ ಈ ನಿರುಪಯೋಗಿ, ನಿರ್ಲಜ್ಜ ಬದುಕು...
ಹಿಡಿದಿಟ್ಟದ್ದು ಯಾವುದು...?
ಯಾವ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ...??
ಮಹಾ ಮೌನದ ದಾರಿ ಅಷ್ಟು ದುರ್ಗಮವಾ...???
ಸಾವಿರ ನದಿಗಳ ಕುಡಿದೂ ಹಿಂಗದು ಸಾಗರದ ದಾಹ...
ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಲಿ ಸಾಗರವ - ಅತಿ ಮಾತಿನ ಬದುಕಿಗಾ, ಅದರಾಚೆಯ ಮಹಾ ಮೌನಕ್ಕಾ...??
ಇಂಥ ಹೋಲಿಕೆಗಳನೆಲ್ಲ ಮೀರಿದ್ದಲ್ಲವಾ ಬದುಕು ಸಾವುಗಳೆಲ್ಲ ಅಂತೀರೇನೊ...
ಆದರೂ, ಮಾತಿಗೆ ನಗೆಯ ಬಣ್ಣ ತುಂಬುವುದು ಮತ್ತು ಮಹಾ ಮೌನಕೂ ಮಾರ್ದವತೆಯ ಕಣ್ಣ ಬಿಡಿಸುವುದು ಈ ಹೊತ್ತಿನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿ ತೋರುತ್ತೆ - ನಡಿಗೆ ಸಹನೀಯವೆನಿಸಲು...
---
ಎಣ್ಣೆ ಬತ್ತಿದ ಮೇಲಿನ ಬತ್ತಿಯ ಮೃಗೋನ್ಮಾದ - ಆರುವ ದೀಪದ ಉರಿ ಉರಿಯ ಆರ್ಭಟ; ಉಳಿದದ್ದಿಷ್ಟೇ ಚಿಟಿಕೆ ಬೂದಿ, ಕಮಟು ವಾಸನೆ - ಸಾವಿನೊಂದಿಗೆ ಚೌಕಾಶಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ...
---
ತಬ್ಬಿ ಬಿಡು ಸಾವೇ -
ಹಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯ ಚಂದೀವಿಗೆಯ ಎಣ್ಣೆ ತೀರುವ ಮುನ್ನ; ಹರೆಯದ ಮುಂಬೆಳಗಿನ ತಿಳಿ ನಿದ್ದೆ ಮರುಳಿನ ಹಸಿ ಬಿಸಿ ಕನಸಂತೆ...
---
ಸಾವಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಬದುಕ ಕುಡಿಕೆಗೆ ನಗೆಯ ಮಧುವ ಸುರಿಯುವಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹಗಲ ಬೆರಗೆಲ್ಲ ಕನಸಾಗುತ್ತೆ - ಬೆಳಕ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಇರುಳ ಸುಖದ ಸೆರಗು ನೆರಳಾಗುತ್ತೆ...
ಬಡ ಜೋಗಿಯ ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಯಲೂ ಖುಷಿಯ ಉನ್ಮತ್ತ ಅಮಲು...
ಇಲ್ಲೀಗ ಸಾವಿಗೂ ನಗೆಯದೇ ಘಮಲು...
---
ಹಾಯ್ದು ಬಂದ ತಿರುವುಗಳೆಲ್ಲ ಮರೆತು ಹೋಗಲಿ...
ನೆನಪಿನ ಹಸಿಬೆ ಚೀಲ ಪೂರ್ತಾ ಖಾಲಿಯಾಗಲಿ...
ಹಾದಿಯ ಆ ಬದಿಯ ಹಸಿರಿಗೆ ನಿನ ಕಣ್ಣು ಕುರುಡಾಗಲಿ...
ಹೊಸ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ನಿನ್ನೊಡಲು ಬಂಜರಾಗಲಿ...
ಹೇ ಮನಸೇ ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡು -
ನಿನ್ನ ಹಸಿವಿನ ಅರಿವಿದ್ದೂ ಕಲಿಸಲೇಬೇಕಿದೆ ನಾ ನಿನಗೆ ಮುಟಿಗೆಯಷ್ಟಾದರೂ ಭಾವ ನಿರ್ಲಿಪ್ತಿ; ಅಳುವಿನಾಚೆಯ ನಿನದೇ ಸಣ್ಣ ನಗುವಿಗಾಗಿ...
---
ಸಾವು ತಾನು ಬಡ್ಡಿ ರಹಿತವಾಗಿ ಕೈಗಿಟ್ಟ ಸಾಲ ಈ ಬದುಕು...
ಪ್ರೀತಿಸಿಬಿಡು ಅಮ್ಮನ ಎದೆ ಹಾಲ ಹೀರುತ್ತಾ ನಗುವ ಕಂದನ ಮುಗ್ಧತೆಯಂತೆ...
ಮೋಹಿಸು ತನ್ನವಳ ಎದೆ ಏರಿಯ ಮೆದುವಿಗೆ ಸೋಲುತ್ತಾ, ತೊಡೆ ಕಣಿವೆಯ ಬಿಸಿಯಲಿ ಕಾಲನ ಮರೆವ ಕಾಮನಂತೆ...
ಸಾಲವ ಸಾವು ಮರಳಿ ಕೇಳುವ ಮುನ್ನ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)