ಗೊಂಚಲು - ನೂರೈವತ್ತೇಳು.....

ಹಗಲೂ, ಇರುಳೂ ಮತ್ತು ಅವಳು.....
(ಹೆಸರಿಡದ ನನ್ನಾಸೆ ಬಳ್ಳಿ - ಅವಳು...)

ಇರುಳೆಂದರೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಹೂವಂತೆ ಅರಳುವ ಹೊತ್ತು...
ಕನಸಿನೂರಲ್ಲಿ ಚಿಣ್ಣರ ಸಂತೆ... 
ಶುಭರಾತ್ರಿ...
❤ ❤ ❤
ಬೆಳಗೆಂದರೆ ಅವಳೆದ್ದು ಮೈಮುರಿದು ನನ್ನ ನೆನಪಲ್ಲಿ ನಾಚಿ ಬೀರಿದ ಮುಗುಳ್ನಗುವಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲು ಇಚ್ಛಾ ಮರಣಿಯಾದ ಘಳಿಗೆ...
ಶುಭದಿನ...
❤ ❤ ❤
ಇರುಳೆಂದರೆ -
ಮಂಚದ ಮನೆಯೆಂಬ ಪ್ರೇಮ ಯಾಗಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿಣುಕೋ ಚಂದಿರನೆದೆಯಲೂ ಬಿಸಿಯುಸಿರು ಹೊರಳುವಂತೆ ನನ್ನವಳ ಪ್ರೇಮ ತಾರಕದಲ್ಲಿ ಮಿಡಿದು, ಉನ್ಮತ್ತ ಬೆತ್ತಲೆ ಯಜ್ಞದಲಿ ನಮ್ಮೀರ್ವರ ಮೈ ಮನಗಳೆರಡೂ ಬೆಂದು ಸ್ಪುಟಗೊಂಡು ನಾಳೆಯ ಹಗಲಿಗೆ ಪ್ರೇಮದ ಹೊಸ ಆಭರಣ ಸಿದ್ಧಗೊಳ್ಳೋ ಪರ್ವ ಕಾಲ...
ಶುಭರಾತ್ರಿ...
❤ ❤ ❤
ಬೆಳಗೆಂದರೆ -
ತನ್ನ ಮೈ ತಿರುವು ಏರುಗಳಲಿ ತನ್ನವ ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟ ಹುಚ್ಚು ಚಿತ್ತಾರಗಳ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇರುಳ ನೆನಹಲ್ಲಿ ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಂಪಿಸಿ ತುಟಿಕಚ್ಚೋ ಕಾಲ...
ರೋಮಾಂಚಿತ ಕನ್ನಡಿ ಕಣ್ ಮಿಟುಕಿಸುತ್ತಿದೆ...
ಶುಭದಿನ...
❤ ❤ ❤
ಅವಳ ತೋಳ್ಗಳು ಬೆಸೆದು ಎನ್ನ ಕೊರಳ ಹಾರವಾಗಿ, ಅವಳ ಬೆನ್ನ ಬಯಲು ಎನ್ನ ಕೈಯ ಕುಂಚದ ಚಮತ್ಕಾರಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಖಾಲಿ ಹಾಳೆಯಾಗಿ, ಈ ಇರುಳೆಂದರೆ ಈಗ ಅಡಿಯಿಂದ ಮುಡಿವರೆಗೂ ಶೃಂಗಾರ ಯಾತ್ರೆ... 
ಇರುಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ದೀರ್ಘವಾಗಲಿ - ಮುಗಿಯದಿರಲಿ ಎದೆ ಎದೆಗಳ ಕನಸುಗಳ ಪಿಸುಮಾತು...  
ಶುಭರಾತ್ರಿ...
❤ ❤ ❤
ತೋಳ ಬಂಧದಿಂದ ಹಿತವಾಗಿ ಕೊಸರಿ ಕಳಚಿಕೊಂಡು ಚಾದರದೊಳಗಿಂದಲೇ ಅವಳ ಕೈಗಳು ವಸನಗಳನರಸುತ್ತವೆ...
ಇರುಳ ಹಸಿ ಬಿಸಿ ಉತ್ಸವದಲ್ಲಿ ನಾ ತೊಡಿಸಿದ ಮುತ್ತಿನುಂಗುರಗಳ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನೋಡಿ ಮತ್ತೇರುವಾಸೆಯಲಿ ಕಣ್ದೆರೆಯುತ್ತೇನೆ...
ನನ್ನ ತೀರದ ಪೋಲಿತನ ಮತ್ತು ಅವಳ ನಾಚಿಕೆಗಳ ನಡುವೆ ಚಡಪಡಿಕೆಯ ಕದನ...
ಹೊದ್ದ ಚಾದರವನೇ ಸೀರೆಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ಅವಳು ಗೆದ್ದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಮೈಮುರಿಯುತ್ತಾಳೆ...
ಬೆಳಗಾಯಿತು...
ಅವಳ ತಬ್ಬಿದ ಚಾದರದೆಡೆಗೆ ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಮತ್ತೊಂದು ವಸ್ತ್ರ ಸನ್ಯಾಸದ ರೋಮಾಂಚ ರಾತ್ರಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ...
❤ ❤ ❤
ಕಣ್ಣ ಕಕ್ಷೆಯ ತುಂಬಾ ಅವಳ ತುಂಟ ನಗೆಯ ಕಂದೀಲು ಉರಿವಾಗ ಎದೆಯ ಗುಡಿಯಲೀಗ ಪ್ರತಿ ಘಳಿಗೆಯೂ ಪ್ರೇಮ ಪಾರಾಯಣ...
ಇರುಳು ಹೊರಳುತ್ತಿದೆ - ಕನಸಿನೂರಲ್ಲಿ ಮನ್ಮಥನ ಮೆರವಣಿಗೆ ಹೊರಡೋ ಹೊತ್ತು...
ಪ್ರಣಯ ಫಲಿಸಿದರೆ ಹೊಸ ಕನಸಿಗೆ ಜನ್ಮೋತ್ಸವ... 

ಗೊಂಚಲು - ನೂರೈವತ್ತಾರು.....

ಹೀಗೆಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿ.....

ಓಡಿದರೆ ಅಟ್ಟಾಡಿಸೋ, ಹೊರಳಿ ನಿಂತು ಗುರಾಯಿಸಿದರೆ ಮಳ್ಳು ಮಳ್ಳಾಗಿ ಹಲ್ಕಿರಿಯೋ ತಿರುಬೋಕಿ ಕಂತ್ರಿ ಕುನ್ನಿಯಂಥ ಸಮಾಜವೆಂಬ ಅಸ್ವಸ್ಥರ ಗುಂಪಿನ ಮನ್ನಣೆಗಾಗಿ ಪ್ರೀತಿ, ಸ್ನೇಹಗಳಂಥ ಮಧುರ ಬಾಂಧವ್ಯಗಳೊಡನೆಯ ಆಪ್ತ ಒಡನಾಟಗಳನ್ನೂ ಇಂಚಿಂಚಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುವ ಆರೋಪಿತ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನಸುಗಳೆಡೆಗೆ ಸದಾ ಕೋಪ ಮಿಶ್ರಿತ ಮರುಕ ನನ್ನದು...
ಚಂದನೆಯ ಬಂಧ ಬೆಸೆಯುವ, ಯಾವ ಮಗ್ಗುಲಿಂದಲೂ ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಸ್ತ್ಯ ಕೆಡಿಸದ ಪ್ರೀತಿ, ಸ್ನೇಹ ಭಾವಗಳ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳೆಡೆಗೂ ಕುಹಕದ ಮಾತಾಡೋ ಅಸ್ವಸ್ಥ ಮನಸುಗಳಿಗೆ ತಣ್ಣನೆಯ ನಿರ್ಲಕ್ಷವೇ ಮದ್ದು...
ನಾವು ಬೆಸೆದುಕೊಂಡ ಬಂಧಗಳೆಡೆಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಗೌರವ, ನಿಷ್ಠೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೆಗಳೆಡೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇದ್ದಾಗ ಸಮಾಜದೆಡೆಗಿನ ನಮ್ಮ ನೋಟ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೊಳಿತಲ್ಲವಾ...
ಆಗ ಬೇರೆಯದೇ ನಗೆಯ ವಲಯ ದಕ್ಕೀತಲ್ಲವಾ...
ನಮ್ಮಂತೆ ನಾವು ಬದುಕಲಾದೀತು ಕೊಂಚ...
ಇನ್ನು ಸಮಾಜದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ, ಅಂತರ್ಮುಖಿ ಎಂಬ ಅಜೆಂಡಾದಡಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮೊಂಡುತನಗಳಿಂದ ಆಪ್ತ ಬಾಂಧವ್ಯಗಳನ್ನು ದೂರ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡು ನಂತರ ತಾನು ಒಂಟಿ ಎಂದಳುವ ಮುಗ್ಧ ಒಳ್ಳೇ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಏನೆನ್ನಲಿ...
ಪ್ರೀತಿ ಇರುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವರೆಡೆಗೆ ಭರ್ತಿ ಮರುಕ ಹುಟ್ಟುತ್ತೆ ಅಷ್ಟೇ...
***
ಮದುವೆ, ಸಂಸಾರದ ಕನಸಿನ ಅಪೇಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಿಸುವುದಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿಯೇ ಮದುವೆಯಾಗುವುದೊಳಿತು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಪ್ರೇಮವನ್ನಲ್ಲದೇ ಪ್ರೇಮಿಸ್ತೀನೆನ್ನೋ ಭಾವವ ಪ್ರೇಮಿಸೋದ್ರಿಂದ ಅವರ ಪ್ರೇಮ ಹಳತಾದಂತೆ ಹಳಸುವುದೇ ಜಾಸ್ತಿ..!! ಆಗದನ್ನು ಕಾಯಲು ಮದುವೆ ಎಂಬೋ ಬೇಲಿಯಾದರೂ ಇರುತ್ತೆ.
ಮನದ ಮಾತೇನು ಗೊತ್ತಾ -
ಶರಧಿಯ ಸೇರೋ ತೀವ್ರ ಹಂಬಲವಿದ್ದೂ, ಆದರೆ ಅದೊಂದೇ ಗುರಿಯಾಗದೇ ತನ್ನ ಹರಿವಿನಿಕ್ಕೆಲಗಳಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ಇಂಗುತ್ತಾ ಹಸಿರಿಗುಸಿರಾಗುತ್ತಾ ಹರಿವಿಗೆ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ತಂದುಕೊಳ್ಳೋ ತೊರೆಯಂಥ ಪ್ರೇಮ ಕೆಲವರಲ್ಲಾದರೂ ಸ್ಫುರಿಸಲಿ. ಬೇಲಿಯ ಹಂಗಿಲ್ಲದೇ ಪ್ರೇಮವೇ ಪ್ರೇಮವ ಸಲಹಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಲಿ. ಹರಿಯುತ್ತ ಹರಿಯುತ್ತ ಶರಧಿ ದಕ್ಕಿದರೆ ಅದರೊಡಲ ತೆರೆಯಾಗಿ - ದಕ್ಕದಿರೆ ಹಸಿರ ಬೇರಿನ ಉಸಿರಾಗಿ ನಗುವ ಜೀವಿಸಲಿ ಪ್ರೇಮ. ಪ್ರೇಮಿ ಅಳಿದಲ್ಲೂ ಬದುಕ ಸೆಲೆಯಾಗಿ ಪ್ರೇಮ ಉಳಿದು ನಗುವುಳಿಯಬೇಕು. ಅದಕೆ ಬೇಲಿಯ ಆಸೆಯಾಚೆಯ ಪ್ರೇಮ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ನಗಬೇಕು.
***
ಹೇ ಸಂಜೆ ಮಳೆಯೇ -
ಸುರಿದು ಹೋಗು ಎದೆಯ ಬೊಗಸೆಯೊಳಗೊಂದಿಷ್ಟು ಕಾಷ್ಠ ಮೌನವ...
ಅಲ್ಲಿನೆಲ್ಲ ಭಾವಗಳ ವ್ಯಕ್ತತೆಯಾಚೆ ನಿಂತು ನನ್ನ ನಾ ಸಲಹಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ - ಅವರಿವರಂತೆ...
ಬೇಸರಗಳನೆಲ್ಲ ಒಳಕೋಣೆಯಲಿ ಬಿಗಿದಿಟ್ಟು, ಬಾಗಿಲಿಗೆ ನಗೆಯ ತೋರಣವಿಟ್ಟು, ಸುತ್ತ ಸುಳಿವ ಬಂಧಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಹೊರ ಬಾಗಿಲಲೇ ಮಂದಹಾಸವನುಣಿಸಿ ಕಳುಹುವುದ ಕಲಿಯಬೇಕಿದೆ...
ಅಂಟಿಯೂ ಅಂಟದ, ಅಂಟದೆಯೂ ಅಂಟಿದಂತೆ ತೋರುವ ನಂಟಿನ ನೆಂಟಸ್ತಿಕೆಯ ಸಾಧಿಸಬೇಕಿದೆ - ಮತ್ತೆ ಅವರಿವರಂತೆ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ಐವತ್ತು ಮತ್ತೈದು.....

ಹೀಗೆಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಬಹುದಾ.....!!!
(ಇದು ಕೇವಲ ನನ್ನ ಭಾವ...)

ಸ್ನೇಹವೇ -
ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಲು, ಸ್ನೇಹಿಗಳಾಗಲು ಕಾರಣಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ ಅಂತಾರೆ – ನಿಜವಿರಲೂಬಹುದು...(?!)
ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೇ ಕುಡಿಯೊಡೆದ ಸ್ನೇಹ, ಪ್ರೀತಿ ಕಾಲಕೂ ಅದೇ ಚಂದವನುಳಿಸಿಕೊಂಡು ನಗಬೇಕೆಂಬುದಾದರೆ ಖಂಡಿತಾ ಒಂದಿಷ್ಟಾದರೂ ಕಾರಣಗಳು ಬೇಕೆನಿಸುತ್ತೆ ನಂಗೆ – ಕಾರಣ ಎನ್ನುವುದಕಿಂತ ತಯಾರಿ ಎಂಬುದು ಸೂಕ್ತವೇನೋ ಅಲ್ಲವಾ...
ಒಂದಿಷ್ಟಾದರೂ ಭಾವಗಳ ಸಾಮ್ಯತೆ ಬೇಕೇನೋ – ಉಹುಂ ಸಾಮ್ಯತೆಯೊಂದೇ ಸಾಲದು ಭಾವಗಳ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ವ್ಯಕ್ತ ಅನುಸರಣೆಯೂ ಬೇಕು...
ಒಂದಷ್ಟು ಸಮಾನ ಅಭಿರುಚಿಗಳ ಒಡನಾಟ – ಆ ಅಭಿರುಚಿಯಿಂದ ಮೂಡಿದ ಪರಸ್ಪರ ಅಭಿಮಾನ – ಆ ಅಭಿಮಾನ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕೋ ಜೀವೋತ್ಸಾಹ ಜೊತೆಗಿರಬೇಕೇನೋ...
ಅಲ್ಲೊಂದಿಷ್ಟು ಭಿನ್ನ ರುಚಿಗಳೂ ಇರಲಿ – ಆಗೀಗ ಸಣ್ಣ ಮುನಿಸೂ ಚಂದವೇ ಬಂಧದಲ್ಲಿ – ಕಾಡಿ ಕೂಡೋವಾಗ ಮೂಡುವ ಹಾಡು ಎಂಥ ಚಂದ ಚಂದ...
ಬಂಧವನ್ನು ಸಲಹಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ನಿಭಾಯಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನತನವ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಒಂದಷ್ಟನ್ನ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು ದೊಡ್ಡವರಾಗುವುದು – ‘ನಾನು’ ಕಳೆದು ‘ನಾವು’ ಆಗುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಚಂದವೆನಿಸಬೇಕು...
ಭೂತಾಯ ನಿಭಾವಣೆ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ, ಹಮ್ಮು ಬಿಟ್ಟು ಭೂಮಿಯಾಳಕೆ ಬೇರನಿಳಿಸದೇ ಹೋದರೆ ಅಷ್ಟು ಹಿರಿದಾದ ಆಲವೂ ಸಣ್ಣ ಸುಳಿ ಗಾಳಿಗೂ ಅಡ್ಡಡ್ಡ ಮಲಗೀತು ಅಲ್ಲವಾ...
ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಕೈಸಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಡನಾಟದ ನೀರು ಗೊಬ್ಬರದ ಆರೈಕೆ ನೀಡಿ ಸಲಹಿಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋದರೆ ಸಾಗುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಾ ಆರಂಭದ ತೀವ್ರತೆ ಕಳಕೊಂಡ ಪ್ರೀತಿ ಸಲಿಗೆ ಸತ್ತು ಸದರಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ನಿತ್ಯದ ನಾವೀನ್ಯ ಉಳಿಯದೇ ಅರಿವೇ ಆಗದೇ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತೆ – ಜತೆ ಜತೆಗೆ ಬದುಕಿನ ಅಮೂಲ್ಯ ಘಳಿಗೆಗಳು ಮತ್ತು ಭಾವಗಳನ್ನೂ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿರುತ್ತೆ...
ಮೌನ ಮುರಿದು ಮಾತಾಗುವುದೆಂದರೆ, ಸರಾಗವಾಗಿ ಒಡನಾಡುವುದೆಂದರೆ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಬೆತ್ತಲಾಗುವುದು ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ – ನಮಗೇ ಅಂತ ನಾವೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಆತ್ಮ ಸಾಂಗತ್ಯಗಳೆದುರಾದರೂ ಮನಸ ಬಿಚ್ಚಿಡಬಲ್ಲವರಾಗುವುದು – ನಮ್ಮವರೆಂದು ನಾವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ನಂಬಿದವರ ಎದುರಾದರೂ ಹಮ್ಮು ತೊರೆದು ಕಣ್ಣ ಹನಿಯಾಗಬಲ್ಲವರಾಗುವುದು...
ಪ್ರೀತಿ, ಸ್ನೇಹಗಳೆಲ್ಲ ಹುಟ್ಟಿದಷ್ಟು ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಬದುಕಿ ಬಾಳಲಾರವು – ನಾವೇ ಶಕ್ತಿ ನೀಡಿ ಸಲಹಿಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋದರೆ...
ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಪಡುವುದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಂಚುವುದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವೆವಾದರೆ ಪ್ರಿತಿ ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದೀತು...
ಈ ಹಂಚುವಿಕೆ ಎಂಬುವಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗಣ ನೈಜ ಭಾವವನ್ನ ಹಾಗೆ ಹಾಗೇ ಆ ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅದಿದ್ದಂತೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವಿಕೆ ಅತಿ ಮುಖ್ಯ ಧಾತು...
ಪ್ರೀತಿ ನನ್ನ ಸಂಪತ್ತು – ಅದನ್ನು ನಾನು ಯಾರಿಗೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿ ತೋರಿ ದೊಡ್ಡವನೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿಲ್ಲ – ನಾನದನ್ನ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಬಿಕರಿಗಿಡಲಾರೆ (?) ಎಂದು ಗೋಡೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಕೂತರೆ ಸ್ನೇಹದ, ಭಾವ ಬಂಧಗಳ ಒಡನಾಟದ ಆ ಎಲ್ಲ ಖುಷಿಗಳಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನ ನೀನೇ ದೂರವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಿನಗೆ ನೀನೇ ವಂಚಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ನಂಗೆ...
ವ್ಯಕ್ತವಾಗದೇ ಹೋದರೆ ನೀನೇನೆಂಬುದು ನನಗೂ, ನಾನು ನಿನಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವುದೆಂತು - ಪ್ರೀತಿ ವಿಸ್ತಾರವಾಗುವುದೆಂತು - ಪ್ರೀತಿಯಾಳದ ತಂಪು ಕೈಗೆಟುಕುವುದೆಂತು...
ಮೌನದ ಅರ್ಥ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಾವು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಷ್ಟು - ಕಂಡುಕೊಂಡಷ್ಟು...
ಮಾತೂ ಅರ್ಥವಾಗದೇ ಹೋದೀತು - ಅನರ್ಥವೂ ಆದೀತು - ಆದರೆ ಪರಸ್ಪರ ಒಂದು ಸಂವಹನವನ್ನಾದರೂ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿಡುತ್ತೆ - ಅಷ್ಟು ಸಾಕು ಬಂಧ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು, ನಿಧಾನವಾದರೂ ಬೆಳೆದು ನಿಲ್ಲಲು...

ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಆತ್ಮದ ತಯಾರಿ ಇಲ್ಲದ ಬದುಕು, ಭಾವ, ಬಂಧ ಯಾವುದಾದರೂ ಹಾಗೇ ಉತ್ಕಟ ಭಾವದ ಬೆಂಬಲ ಇಲ್ಲದ ಶುಷ್ಕ ಸಂಭೋಗದಂತೆ – ಕೊನೇಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ಬರೀ ಸುಸ್ತು ಅಷ್ಟೇ...

ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಬೀದಿ ಮೂಲೆಯಲಿ ಅಲೆದಾಡುತಿರೋ ಖುಷಿಗಳನೆಲ್ಲ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಹೆಕ್ಕಿ ತಂದು ಎದೆಯ ಹುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಾಸೆ...
ಜೊತೆಗೆ ಬರ್ತೀಯಾ....???

ಬದುಕು ಮಹಾ ಜಿಪುಣ ವ್ಯಾಪಾರಿ – ದಾರಿ ತುಂಬ ಸುಂಕದ ಕಟ್ಟೆಗಳೇ – ಸುಂಕವಾಗಿ ಕಾಲನ ಮಡಿಲಿಗೂ ನಗೆಯನೇ ತುಂಬುವಾಸೆ...
ಕೈ ಜೋಡಿಸ್ತೀಯಾ...???

ಗೊಂಚಲು - ನೂರೈವತ್ನಾಕು.....

ಸಂಜೆ ಮಳೆ - ಒದ್ದೆ ಭಾವ.....

ಕಿಟಕಿ ಮೂಲೆ - ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಏಕಾಂತ - ಹೊರಗೆ ಸುರಿವ ಸಂಜೆ ಸೋನೆ...
ಒಳಹೊರಗಾಡುವ ಅವಳ ನೆನಹು...
ನಾಭಿಸ್ಥಾನದಲೆಲ್ಲೋ ಬಯಕೆ ಹೊರಳುವ ಸದ್ದು...
ಕಣ್ಣ ಮೊನೆಯಲಿ ಸಿಂಗಾರ ಮಂಚ...
ಅವಳಿಗಲ್ಲಿ ಗರ್ಭ ಕಟ್ಟಿದ ಕನಸಂತೆ ನಿನ್ನೆ ...
ಬರೆದಿಡಬೇಕಿದೆ ಲಾಲಿ ಹಾಡೊಂದನು ಅವಳಾಸೆಯಂತೆ - ಬೇಕಂತೆ ಉಡುಗೊರೆ ಬೆತ್ತಲಿರುಳ ಮೊದಲ ಜಾವಕೆ...
ಹಹಹಾ...!!!
ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ ಆಕೆ ಸೊನಗಾರನ ಕಾಣುವ ಮೊದಲೇ ಬಡಗಿಯ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ತೊಟ್ಟಿಲ ಕನಸಿಗೆ ಕಾವು ಕೊಡಲು...
ಕುಲಾವಿ, ಗಿಲಕಿಗಳೆಲ್ಲ ಅದಾಗಲೇ ಅವಳ ಅಂತಃಪುರ ಸಂಗಾತಿಗಳು...
ಮಲ್ಲಿಗೆ ನಲುಗದ ಹೊರತು ಮಗು ಹೊರಳಲಾರದು ಕಣೇ ಮಳ್ಳೀ ಹೂ ಅರಳೋ ಮುನ್ನವೇ ಕಾಯ ಹಂಬಲವೇಕೆ - ಮನದ ಮದುವೆಗೆ ಜಗದ ಬೆಂಬಲವಿಲ್ಲವೇ ಹುಡುಗೀ ಅಂತಂದರೆ;
ಮೋಡ ಕಾಣುವ ಮೊದಲೇ ನೆಲವ ಹದಗೊಳಿಸಿ ಬೀಜ ಎತ್ತಿಡದವನು ರೈತನಾದಾನೆಯೇ - ಮಳ್ಳ ನೀನು - ಕಂದನ ಕನಸೆಂದರೆ ನನಗೆ ನಾಳೆಯ ಎದುರ್ಗೊಳ್ಳಲೊಂದು ಭರವಸೆ, ಶಕ್ತಿ ಕಣೋ  - ನಿನ್ನೆಡೆಗೆ ನನ್ನದು ಚೌಕಟ್ಟುಗಳನೆಲ್ಲ ಮೀರಿದ ಆತ್ಮದ ಮೋಹ, ನಿನ್ನೆಡೆಗಿನ ತುಡಿತದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸಿದು ಜಗದೆಲ್ಲ ಬೇಲಿಗಳನೂ ಮುರಿದು ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಕಾಲವೆಷ್ಟೋ ಸಂದುಹೋಯಿತು ಅಂತಾಳೆ...
ಅವಳಿಗೆ ನಾನೆಂದರೆ ಸ್ವಾರ್ಥಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲದ ಸ್ವಚ್ಛ ನಗು...
ಕಪ್ಪು ಹುಡುಗಿ ಅವಳು - ಆತ್ಮ ಅವಳದು ಶುದ್ಧ ಹಂಸೆ...

ಮಳೆ ನಿಂತೇ ಹೋಯ್ತು...

ಇರುಳ ಮೊದಲ ಜಾವದಲಿ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕನಸು ಕಳಚಿ ವಾಸ್ತವದರಿವಲ್ಲಿ ಕಣ್ತೆರೆದರೆ;
"ಎನ್ನೆದೆಯ ಮುಂಬಾಗಿಲಲೇ ಹೊಂಚಿ ಕೂತಿದೆ ನಸುನಗುತ ಬಂಗಾರ ಬಣ್ಣದ ಜಿಂಕೆ - ಅಪಹರಿಸಲು ಎನ್ನ ಉಸಿರ ದೀಪವ..."
ಕಿವಿಯ ಹಾಲೆಯ ಕಚ್ಚಿ ಆಸೆ ಕೆರಳಿಸಿದಷ್ಟು ಸುಲಭವಿಲ್ಲ ಮನಸ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ನಗೆಯ ಕಾವ್ಯ ರಚಿಸುವುದು...
ಬದುಕು ಕಲ್ಪನೆಯಲಿನ ತಿಳಿ ಬೆಚ್ಚನೆ ಇರುಳಲ್ಲ - ಅದು ವಾಸ್ತವದ ಮಡಿಲ ಕೆಂಡ...
ಜಿಂಕೆಯ ಗೆಲುವು ಅವಳ ಕನಸುಗಳ ರಕ್ತ ಹೀರಬಾರದು - ನನ್ನ ತಬ್ಬಿದ ಒಂದೇ ತಪ್ಪಿಗೆ...
ಉಹುಂ ಅವಳ ಕನಸು ನನ್ನಲೂ ನಕ್ಕ ಈ ಘಳಿಗೆ ಅವಳರಿವನು ತಲುಪಲೇಬಾರದು...
ನಾನಿಲ್ಲದ ದಾರೀಲಿ ನಡೆದೂ ಕನಸ ಬೇಟೆಯಾಡೋದ ಕಲಿಸಬೇಕವಳಿಗೆ - ಜಿಂಕೆ ಗೆಲ್ಲುವ ಮುನ್ನ...

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ಐವತ್ಮೂರು.....

ಒಂದು ಚಿತ್ರ - ಎರಡು ಭಾವಗಳು.....
(ಮಸಣ ಕಂಡು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಹುಚ್ಚು ಸಾಲ್ಗಳು...)

ನೆನಪ ಬಿಂಬವಾದವರೇ -
ಕನಸುಗಳು ಹುಟ್ಟದ ಒಣ ಎದೆಯ ಗೂಡಲಿ ಎಷ್ಟಂತ ತಳ್ಳಲಿ ಕಾಲವ...
ಒಂಚೂರು ತಾವು ಕೊಡಿ ಪ್ಲೀಸ್ ನಿಮ್ಮ ಎಡ ಬಲದಲ್ಲಿ...
ಸುಳ್ಳು ನಗೆಯ, ಕರುಳ ಬೆಸೆಯದ ಮಾತಿಗಿಂತ ನಿಮ್ಮ ಮುಗಿಯದ ಮೌನವೇ ನಿರಾಳವೆನಿಸುತಿದೆ... 
ಬಸವಳಿದಿದೆ ಮನಸೂ - ಪಾಚಿಕೊಳ್ಳುವಾಸೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ...

$$$

ಮಸಣಕಿಂತ ಎತ್ತರದ ''ನೆಮ್ಮದಿ ಕೇಂದ್ರ'' 
ಮನಸಿಗಿಂತ ಬಲವಾದ "ಶಕ್ತಿ ಪೀಠ"
ದೇಹಕಿಂತ ಪವಿತ್ರ "ಯಜ್ಞ ಭೂಮಿ"
ಒಲವಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ "ಆರಾಧನೆ"
ಕಾಮಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ "ಉತ್ಸವ"
ಬದುಕಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದಾದ "ತೀರ್ಥ ಯಾತ್ರೆ"
ಮಂದಹಾಸಕಿಂತ ಉತ್ತಮ "ಗಳಿಕೆ" ಬೇರೆ ಇನ್ನೊಂದಿದೆಯಾ...!!!
ಕನಸು - ತಾಯಿ
ಅನುಭವ - ಗುರುವು
ಸೋಲು, ಗೆಲುವುಗಳೆಂಬೋ ಅತಿಥಿಗಳು
ಬದುಕು ಮಹಾಯಜ್ಞ...

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ಐವತ್ತು ಮತ್ತೆರಡು.....

ಇಳಿಸಂಜೆ ಮತ್ತು ಕೆಣಕೋ ಭಾವಗಳು.....

ಹೇಳಿ ಬಿಡು ಒಮ್ಮೆ ಬಾಯ್ತೆರೆದು ಭಾವ ಸತ್ತಿದೆ ಎಂದು...
ಲೋಕವನು ನಂಬಿಸಿದ ಸುಳ್ಳು ನಗೆಯಲೇ ಆತ್ಮವನೂ ನಂಬಿಸುವ ಹುಚ್ಚು ಹಂಬಲವೇಕೆ...
ಏಕಾಂತದ ಇಳಿ ಸಂಜೆಯಲೂ ಮಾತಿನ ಹೆಣಕಾಯುವ ಕರ್ಮ...
ಇರುಳ ಸಾಂಗತ್ಯದಲಾಗೀಗ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮುದುಡದ ಶುಶ್ಕ ಕಾಮ...
ಒಲವಿನಾರೈಕೆ ತಪ್ಪಿದ ರುಚಿಹೀನ ಬದುಕಿನಲಿ ತೆವಳುತಿರುವುದಕಿಂತ ಹೊರಳಿಬಿಡುವುದು ಲೇಸಲ್ಲವಾ ಒಂಟಿ ಪಯಣದ ಆ ತೀರಕೆ...
ಹೇಳಿ ಬಿಡು ಒಮ್ಮೆ ಬಾಯ್ತೆರೆದು ಭಾವ ಸತ್ತಿದೆ ಎಂದು...
ಹೊಸೆಯುವುದನಾದರೂ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಬತ್ತಿಯನು ಹೊಸ ಕನಸಿನ ಕುರುಡು ದೀಪಕೆ...

@@@

ಹನಿ ಹನಿ ಜಿನುಗೋ ಮಳೆ...
ಬಿತ್ತ ಹೋದೆ ಕನಸ ಬೀಜಗಳ...
ಮನದ ಬಿಡಾರದಲಿನ ನೆನಹುಗಳ ನಿತ್ಯ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಮಳೆಯು ಹವಿಸ್ಸಾಗಿ ನಾಳೆಗಳ ಆಸೆಗಳೆಲ್ಲ ಅಗ್ಗಿಷ್ಟಿಕೆಗಳಾಗಿ ಉರಿದು ಹೋದವು...
ಕನಸುಗಳ ಬೂದಿಯನೆ ಭಸ್ಮವೆಂದು ಹಣೆಗಿಟ್ಟು ಉಜ್ಜುತಿದ್ದೇನೆ...
ಆಸೆ  - ಅಳಿಸಲಾದೀತಾ ಹಣೆಯ ಬರಹವ...
ಬರೆಯಲಾದೀತಾ ಮತ್ತಲ್ಲಿ ಹೊಸದೊಂದು ಕನಸ ಕವಿತೆಯ...

@@@

ಹೆಳವಾದ ಕನಸುಗಳೆದುರು ಹೆಂಡ ಕುಡಿದ ಭಂಡನಂತೆ ನಾಟ್ಯವಾಡೋ ಸಿಹಿ ಕಹಿ ನೆನಪುಗಳು - 
ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿ  ಸಂಜೆ ಮಳೆ...

@@@

ಆಸೆ - 
ಯಾನ ಹೊರಡಬೇಕು ಜರೂರಾಗಿ...
ನೆನಪುಗಳು ಹಿಂಬಾಲಿಸದ, ಕನಸುಗಳ ಕರೆ ತಲುಪದ ಅಜ್ಞಾತ ತೀರವೊಂದಿದ್ದರೆ ಆ ದೂರಕೆ...

@@@

ಕನಸೇ -
ಅಂದು ಅಂಗಳದಂಚಿನ ಕಣಕು ನೀರಲ್ಲಿ ತೇಲಿಬಿಟ್ಟ ಕಾಗದದ ದೋಣಿಯಲಿ ನಿನಗಾಗಿ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಿಂದ ಬಣ್ಣಗಳ ಕದ್ದು ತರೋ ಹಂಬಲದ ಸೊಬಗಿತ್ತು...
ಇಂದು ನೀ ಕೊಟ್ಟ ನವಿಲುಗರಿ ಮರಿ ಹಾಕೋ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಬದುಕಿನ ದೋಣಿಯೇ ತೂತಾಗಿ ಮಗುಚಿ ಬಿದ್ದಿದೆ...
ನಿನ್ನ ಅಂಗಾಲಿಗೊಂದು ಗೆಜ್ಜೆ ತೊಡಿಸುವೆನೆಂದು ನಾ ಕೊಟ್ಟ ಭಾಷೆಯನು ಜಾಣತನದಿಂದ ಮರೆಯಲೆಳಸುತ್ತೇನೆ...
ಅದಕೇ ಈ ಸಂಜೆ ಮಳೆಯ ದನಿಗೆ ಕಿವುಡನೂ, ಮಳೆಬಿಲ್ಲಿನೆದುರು ಕುರುಡನೂ ಆಗಬಯಸುತ್ತೇನೆ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ಐವತ್ತೊಂದು.....

ಸಂಚಾರಿ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು......

ಭಾವ ಬಾಂಧವ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧದ ಹೆಸರಿಟ್ಟು ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ಬದುಕಲು ಹವಣಿಸುತ್ತೀವಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲೇ ಶುರುವಾಗುತ್ತೇನೋ ಸಲಿಗೆ ಸದರವಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿ ಹಕ್ಕೆನಿಸಿ ನಗುವಿಗೂ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ...
***
ಹಸಿದ ಜೇಡನ ಬಲೆಯ ಹಸಿ ನೂಲಿನ ಮೂಲೆಯಲಿ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿ, ಮೊಟ್ಟೆಯಿಟ್ಟು, ಮರಿಯ ಪೊರೆಯುವ ಚಿಟ್ಟೆಯ ಬಯಕೆಯನ್ನು ಮೂರ್ಖತನ ಎನ್ನದೇ ಸಾಹಸ ಎನ್ನಲಾದೀತಾ...
ಆದರೂ,
ಸಾವಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನುಣಿಸಿ, ಕರುಣೆಯ ಪಾಠ ಮಾಡಲು ಹವಣಿಸೋ ಹುಂಬ ಹೆಣಗಾಟವೇ ಅಲ್ಲವಾ ಬದುಕೆಂದರೆ...
***
ಯಾತರಲ್ಲೂ ಖುಷಿಯಿಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ...
ಬರಿದುಗೊಳಿಸೋ ಮಾತಲ್ಲೂ - ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳೋ ಮೌನದಲ್ಲೂ...
ಒಂದು ಕಡೆ ಮಾತು ಹಿಂಸೇನ ಸೃಜಿಸಿದರೆ; ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಮೌನ ಎದೆಯ ಭಾವಗಳ ಹಿಂಡಿ ಹಾಕುತ್ತೆ...
ನನ್ನೊಳಗೇ ಅವಿತಿರುವ ಬಯಲಾಗೋ ಬಯಕೆಯ ಮೌನ, ಅಡಗೋ ಬಯಕೆಯ ಮಾತು ಎರಡರ ನಡುವಿನ ಶೀತಲ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿಹೋದ ಭಾವ ಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಕಂಗೆಟ್ಟು ಕೂತ ಕನಸುಗಳು...
ಎಂದೂ ಮುಗಿಯದ ತಳಮಳ...
ಯಾವುದನ್ನ ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳಲಿ ‘ತಬ್ಬಲಿ’ ಭಾವದಿಂದಾಚೆ ಬಂದು ನಗೆಯ ಜೀವಿಸಲು...?????????????
***
ಇಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಸಂಜೆಗಳಲಿ ಮಳೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ...
ನನಗಾದರೋ ಎದೆ ನೆಲದ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಹೂತು ಮರೆಯಲೆತ್ನಿಸಿದ ನೆನಪುಗಳೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದರೆ ಎಂಬ ಭಯ...
***
ಆಚೆ ನೀವು ಈಚೆ ನಾನು ನಡುವೆ ಮೌನದ ಗೋಡೆ...
ಸಶಬ್ದವಾಗಿ ಆಕಳಿಸಲೂ ಭಯ ನನಗೆ - ನೀವು ಕಟ್ಟಿದ ಗೋಡೆಯ ನನ್ನ ಮಾತಿಂದ ಮುರಿಯಲೆತ್ನಿಸಿದರೆ ಆಚೆ ಇರುವ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿನ ಅಸಹನೆಯ ನೋಟಕ್ಕೆ ಎದುರು ನಿಲ್ಲುವುದು ಕಷ್ಟ ಕಷ್ಟ...
ಸತ್ಯಗಳೆದುರು ಮೂಕನಾಗದ ಹೊರತು ಬಂಧಗಳ ನಡುವೆ ನಗುವ ಸಾಧಿಸಲಾಗದೇನೋ..
ಸುಡುವ ಸುಳ್ಳು ನಗುವಿನೆದುರು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ...
ಮಾತು (ಸಂವಹನ) ಹುಟ್ಟದೇ ಬಂಧ ಚಿಗುರಲಾರದು ಎಂಬುದು ಅನುಭವದ ಸತ್ಯ...
ಮೌನ ಸಾಧಿಸದೇ ಬಂಧಗಳು ಬಾಳಲಾರವು ಕಾಲಕೂ ಎಂಬುದೀಗ ನಾ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಂಡು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಿರುವ ಸತ್ಯ...
ಆದರೂ ಕೆಟ್ಟ ಆಸೆ ಹುಂಬ ಧೈರ್ಯವ ಮಾಡಿ ಗೋಡೆಗೊಂದು ಸಣ್ಣ ಕಿಂಡಿಯನಾದರೂ ಕೊರೆದುಬಿಡಲಾ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ನೂರು + ಐವತ್ತು.....

ಹಗಲು - ಇರುಳು - ಶುಭದ ಆಶಯ.....J J

ಮತ್ತೊಂದು ಖಾಲಿ ಬೆಳಗು...
ನಗೆಯ ಚಿತ್ತಾರ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಹೊರಟ ಕೈಗಳು ಸೋಲದಿರಲಿ...
ಶುಭದಿನ... J

ಕನಸುಗಳ ಕಸುವ ಕಸಿಯುವ ಕ್ಷುದ್ರ ನೆನಪುಗಳು - 
ಕೊರಳ ತಬ್ಬುವ ಬೆಳದಿಂಗಳ ತೋಳು ಈ ಕ್ಷಣದ ಭರವಸೆ - 
ತಂಗಾಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು ಹೋದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು - 
ತಾರೆಗಳಿಗೆ ಕಂಡದ್ದು ನನ್ನ ನಗು ಮಾತ್ರ...
ಶುಭರಾತ್ರಿ...J

ಶುಭಾಶುಭಗಳ ಮೀರಿ ನಗುವುದು ಬೆಳಗು - ಎದೆಯ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಿರುವಾಗ...
ಶುಭದಿನ...J

ನಿದಿರಮ್ಮ ತಾನು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ತೊಟ್ಟಿಲಲಿ ಕನಸುಗಳ ತೂಗಿ ಲಾಲಿ ಹಾಡಲಿ - ಇರಳಲೂ ಕಣ್ಣ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಕಾಮನಬಿಲ್ಲು ಮೂಡಲಿ...
ಶುಭರಾತ್ರಿ....J

ನಾ ಆಶಿಸಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅಶುಭವೇನೂ ಕಳೆವುದಿಲ್ಲ...
ಶುಭಕೂ ಅಶುಭಕೂ ನನ್ನ ಮಾತಿನ ಹಂಗೇನೂ ಇಲ್ಲ...
ಆದರೂ ಶುಭವನೇ ಕೋರುತ್ತೇನೆ - ಮನದ ಭಾವದಂತೆ...
ಶುಭವೇ ತಾನೆ; ಪ್ರತೀ ಹಗಲಲೂ ನನ್ನಿರುವಿಕೆಯ ಸಂದೇಶ ನಿಮ್ಮನೂ, ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ನನ್ನ ನೆನಪಿನ ನಗುವೊಂದು ನನ್ನನೂ ತಲುಪುವುದು...
ಇದಕಿಂತ ಸಾರ್ಥಕ್ಯವೇನಿದೆ ಶುಭೋದಯ, ಶುಭದಿನ, ಶುಭರಾತ್ರಿ ಎಂಬ ಸಂದೇಶಗಳಿಗೆ...
ಶುಭದಿನ...J

ಗೊಂಚಲು - ನೂರೈವತ್ತಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕಮ್ಮಿ.....

ಮಾತು ಮೌನಗಳಲಿ ನಾನು ನೀನು.....
(ಅಂತಿಮ ಮೌನಕು ಮುಂಚೆ...)

ಸ್ನೇಹವೇ –
ಮೌನ ನನ್ನೊಳಗನ್ನು ನಂಗೆ ತೋರುವುದು – ಅದು ಎದೆಯಾಳದ ನಿಶ್ಚಲ ತಿಳಿನೀರ ಕನ್ನಡಿ...
ಮಾತು ನನ್ನೊಳಗನ್ನು ನಿಂಗೂ ತೋರುವುದು – ಅಂದರೆ ಬಯಲ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ನಗುತ ನಿಲ್ಲುವುದು...
ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಮೌನಿಯಾಗುವುದೊಳಿತು – ಸಂಗಾತದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಗು ಕಲೆತು...
ಸಂತೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಮೌನದ ಕೋಟೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವ ದೇವರಾದಾನು...
ಆದರೆ ಅದೇ ಉರಿ ಬಿಸಿಲ ಸಂತೆಯ ನಡುವೆ ನಗೆಯ ಐಸ್‌ಕ್ಯಾಂಡಿ ಮಾರಬಲ್ಲವ ಅಪ್ಪಟ ‘ಮನುಷ್ಯ...’
ಅಳುವ, ನಲಿವ ಭಾವಗಳೆಲ್ಲವಕ್ಕೂ ಅತೀತನಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ದೇವನಾಗುವುದಕಿಂತ ಅಳುವನ್ನೂ, ನಗುವನ್ನೂ ಅವಿರುವಂತೆಯೇ ಒಂದೇ ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗಿ ಮಳ್ಳ ನಗೆ ನಗುವ ಮನುಷ್ಯನಾಗುವುದೇ ಹಿತ ನನಗೆ...
ತಲೆ ಬಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗದೇ ಹೋದ ಪ್ರೀತಿ ಸ್ವಾಭಿಮಾನವೇ ಆದರೂ ಸ್ವಾರ್ಥದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೆ – ಹಸಿವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಒಡೆಯನಿಗೆ ಮೈಯುಜ್ಜೋ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ...
ಎಲ್ಲ ವಿರೋಧಗಳಾಚೆಯೂ ವ್ಯಕ್ತವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಲಿ ಮುನಿಸೂ ಮಳೆಯ ಮುಂಚಿನ ಗುಡುಗಿನಂತೆ, ಕಾಡಿ ಕಾದಾಡಿ ಕೂಡುವ ಆರಾಧನೆಯಂತೆ ತೋರುತ್ತೆ  - ಸೀಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದ್ದರೂ ಕಾಲು ನೆಕ್ಕುವ ಸಾಕು ನಾಯಿಯಂತೆ...
ನಾನತ್ವ ಕಳೆದು ಹೋಗಿ, ‘ನಾ’ನಿಲ್ಲದ ನಾನು ಮೌನದಲ್ಲಿ ನನ್ನನೂ – ಮಾತಿನಲಿ ನಿನ್ನನೂ ಮುದ್ದಿಸಬೇಕು ಹುಚ್ಚು ಕರಡಿಯಂತೆ...
ಬದುಕ ಪ್ರೀತಿಸುವುದೆಂದರೆ ಅದೇ ಅಂತಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ – ಆತ್ಮದ ಬೆಂಕಿಯಲಿ (ಮೌನ) ನನ್ನ ನಾ ಬೆಳಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತಾ, ಆತ್ಮೀಯತೆಯ ತೋಳಲ್ಲಿ (ಮಾತು) ನಿನ್ನ ತಬ್ಬುವುದು...
ಮಾತು – ಮಾತಿನೊಳಗಣ ಮೌನ – ಮೌನದೊಳಗಣ ಗದ್ದಲ,
ಸಂತೆ – ಸಂತೆಯೊಳಗಿನ ನಗೆಯಂಗಡಿ – ನಗೆಯ ಕೊಂಬವರಿಲ್ಲದ ಬೇಸರ,
ಏಕಾಂತ – ಸಂತೆಯಲಿ ಯಾರೋ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಚುಚ್ಚಿದ ನೋವಿಗೆ ಅಳು – ಹೊಸ ಅನುಭವದಿಂದ ನನ್ನೊಳಗು ಬೆಳೆದದ್ದಕ್ಕೆ ಹೆಮ್ಮೆ...
ಸಂತೆಯಲಿ ಹೆಗಲು ತಬ್ಬಿದ್ದ ನೀನು ಏಕಾಂತದಲಿ ದೂರ ನಿಲ್ಲುವುದು, ನಿನ್ನೆದೆಯ ಮೌನವನು ನಿನ್ನದೇ ಕಂಗಳು ಮಾತಾಗಿ ಭಾಷಾಂತರಿಸಿ ಎನ್ನೆದೆಗೆ ರವಾನಿಸಿ ಎನ್ನೊಳಗಿನ ತುಂಟ ಥಟ್ಟನೆ ಕಣ್ಮಿಟುಕಿಸಿ ನಿನ್ನ ಕೆನ್ನೆಯ ರಂಗಾಗುವುದು...
ಅರರೇ ಈ ಬದುಕೆಂಬೋ ಬದುಕನ್ನು ಉನ್ಮಾದಿಯಂತೆ ಪ್ರೀತಿಸಲು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳು ಅಲ್ಲವಾ...

ಹೇಳಲೇ ಬೇಕಾದ ಕೊನೆ ಮಾತು:
ಅನುಭವಗಳ ಕೂಸಾದ ವೈಚಾರಿಕ ಭಿನ್ನತೆಯಲಿ ಮಾತಿಂದ ನಾ ನಿನ್ನ ಖಂಡಿಸಿದ್ದು ನನ್ನ ಅಹಂಕಾರ ಅಥವಾ ಮೇಲರಿಮೆಯಂತೆ ಕಂಡು ನೀ ಸೆಟೆದು ನಿಂತು ಮೌನಿಯಾದರೆ ಸಾಯುವುದು ವಿನಾಕಾರಣ ನಡುವೆ ಹಬ್ಬಿ ನಿಂತಿರುವ “ಸ್ನೇಹ...”
ನಾವೇ ಕೈಯಾರೆ ತೂಗಿದ್ದ ಸ್ನೇಹವೆಂಬ ಶಿಶುವ ನಮ್ಮದೇ ತಪ್ಪು ಗ್ರಹಿಕೆಗಳಿಂದ ನಾವೇ ಕೈಯಾರೆ ಕೊಲ್ಲುವುದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ...
ಮೌನ ಮಾತಿನ ಕೊರಳ ತಬ್ಬಿ – ಮಾತು ಮೌನದ ಹಣೆಯ ಚುಂಬಿಸಿ – ಮಾತು ಮೌನಗಳಾಚೆ ಒಲವು ನಗಲಿ...
ಕರುಳ ಬೆಸೆದ ಒಲವ ನಗೆಯ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಬದುಕಿನಳುವೆಲ್ಲ ಜೀರ್ಣವಾಗಿ ಹೋಗಲಿ...
ನನ್ನ ಅಂತಿಮ ಮೌನಕು ಮುಂಚೆ ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹದ ಮೌನವೊಮ್ಮೆ ಮಾತಾಗಿ ನಗಲಿ...

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ನಲವತ್ತು + ಎಂಟು.....

ಮತ್ತಷ್ಟು ನಲ್ನುಡಿಗಳ ಹಾವಳಿ.....

ಹಕ್ಕಿ ಮರಿಯ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗಾಳಿರಾಯನ ಪಿಸುಮಾತು –
“ಹೇಯ್, ಕಣ್ಬಿಟ್ಟು ನೋಡು ಕಂದಾ ಮನೆಯಂಗಳದಲ್ಲದೋ ಬೆಳಕಿನ ತೇರು ಹೊರಟಿದೆ...
ಕನಸಿನ ಬಳ್ಳಿಯನು ಬೆಳಕು ತುಳಿದರೆ ನಗೆಯ ಹೂ ಅರಳುವುದಂತೆ...”
ಶುಭದಿನ...☺

ಈ ಇರುಳಿಗ್ಯಾವ ಹೊಸ ಕನಸು ಅಂತ ಕೇಳಿದರೆ ಏನಂತ ಹೇಳಲಿ...
ಹುಟ್ಟು ಸಾವಿನ ನಡುವೆ ಕನಸಿನ ಬೆಟ್ಟವೇ ನಿಂತಿದೆ...
ಬೆಟ್ಟದೊಳಗಿನ ಸಂಪತ್ತೆಲ್ಲಾ ನನ್ನದೇ ಮತ್ತು ಯಾವುದೂ ನನ್ನದಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಭಾಸ...
ಇರಲಿ,
ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಹಿಡಿ ಮಣ್ಣು ದಕ್ಕಲಿ ಈ ಇರುಳಲಿ...
ಶುಭರಾತ್ರಿ... ☺

ರವಿರಾಯ ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳ ಹೂ ಮುಡಿಸಿ ಕರುಳ ಚುಂಬಿಸಿದ...
ಭುವಿಯಮ್ಮನ ಒಡಲ ಗುಡಿಯಲೀಗ ಕನಸುಗಳ ದೀಪೋತ್ಸವ...
ನಮ್ಮೆದೆಗೂ ಅದರ ಬೆಳಕ ನಗು ಸೋಕಲಿ...
ಶುಭದಿನ... ☺

ಮಲಗೆನ್ನ ಸ್ನೇಹವೇ –
ಇರುಳ ಗರ್ಭವ ಸೀಳಿ ಮನದ ತೋಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕನಸು ನಗುವ ಹೊತ್ತು...
ಶುಭರಾತ್ರಿ... ☺

ಹೊಸ ಬೆಳಗಿನಲಿ ಹಳೆ ನೆನಪುಗಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಹೊಸ ಕನಸಿನ ತೀರಕೆ ಪಯಣ...
ಮರೆತಂತೆ ನಟಿಸುವುದು ನಡೆವ ಕಾಲ್ಗಳು ನಡುಗದಿರಲೆಂದಷ್ಟೇ...
ಶುಭದಿನ... ☺

ಅಮ್ಮನ ಮಮತೆಯ ಜೋಗುಳದಲಿ ತೊಟ್ಟಿಲಲಾಡುವ ಕಂದ ಊರ ಅರಸನಾಗುವ ಹೊತ್ತು...
ಶುಭರಾತ್ರಿ... ☺

ಅವನ ಮುಗುಳ್ನಗುವ ಕಂಡು ಕಾಗೆ ಮರಿಯೊಂದು ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಕೊಡವಿ ಕಾsss ಅಂದಿತು...
ಭುವಿ ಮಡಿಲ ಕಂದನಿಂದ ರವಿರಾಯನಿಗೆ ಸುಪ್ರಭಾತದ ಹಾಡು...
ಶುಭದಿನ... ☺

ಅಂಗಳದಿ ಆಗಸಕೆ ಮೊಗವಿಟ್ಟು ನಿಂತ ಪೋರನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ತಾರೆಗಳು ಬೆರಗು ಬೆರಗಿನ ಕಥೆಗಳ ಹೇಳುವ ಹೊತ್ತು...
ಶುಭರಾತ್ರಿ... ☺