ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು.....

ಮನಸು ನೊಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಬದುಕು ನೋಯದಿರಲಿ.....
(ಅರ್ಧ ಬರೆದ ಸಾಲುಗಳು - ಅರ್ಥವಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.....)

ಹಗಲ ದಾರಿಯ ತುಂಬಾ ಕನಸೆಂಬೋ ಬಿಡಿ ಬಿಡಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ...
ಯಾವುದ ಮುಡಿಯಲಿ – ಇನ್ಯಾವುದ ತುಳಿಯಲಿ – ಉಸಿರ ತೇಕುತ್ತ ನಡೆವ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲಿ...


ಮನಸು ಕನಸ ಕಾಣುತ್ತೆ... 
ಬರೀ ಕಾಣುತ್ತೆ... 
ನನಸಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಹೊಣೆ ಮತ್ತು ನನಸಾಗಿಸುವಾಗಿನ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳು ಪ್ರಜ್ಞೆಯದ್ದು... 
ಮತ್ತೆ ಮನಸು ಗೆದ್ದರೆ ಅರಳುತ್ತೆ – ಸೋತರೆ ಮರುಗುತ್ತೆ...
ಮನಸಿನದೇನಿದ್ದರೂ ಭಾವ ಸಂಚಲನ – ಪ್ರಜ್ಞೆಯದ್ದು ನಿರ್ಭಾವದ ಸಂಘಟನ...
ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಶಕ್ತಿ ತುಂಬು ಬದುಕು ನಿನ್ನ ಕಾಲಾಳು...


ಬದುಕ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಹಲವಾರು ತಾಕತ್ತಿಲ್ಲದ ಕನಸುಗಳು ಸತ್ತಂತನಿಸೀತು ಆದರೆ ಕನಸು ಗಟ್ಟಿ ಇದ್ದದ್ದಾದರೆ ಸಾಯಲಾರದು ಬದಲಿಗೆ ತನ್ನ ಪಥ ಬದಲಿಸೀತು ಅಷ್ಟೇ...
ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಾನು ಪ್ರಯತ್ನಪಟ್ಟರೆ ತಾಕತ್ತಿಲ್ಲದ ಕನಸುಗಳಿಗೂ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಜೀವ ತುಂಬಬಹುದು...
ಇಂದು ಈ ನೋವ ತೀವ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಅದೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಕನಸುಗಳು ನಿರ್ಜೀವ ಅನ್ನಿಸಿಯಾವು – ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಬಲದಿಂದ ಬರುವ ಸಮಯಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಾದಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಖಂಡಿತಾ ಅವನೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲೆ...
ಹೌದು ಒಪ್ಪುತ್ತೇನೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ ಇಂದು ಸಿಗಬೇಕಿದ್ದ ಗೆಲುವು ನಾಳೆ ಸಿಕ್ಕಲ್ಲಿ...
ಆದರೆ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ನಗುವಿದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಅನುಭವ... ಅಷ್ಟೇ...


ಪ್ರತಿ ನೋವಿಗೂ ಒಂದು ಪರ್ಯಾಯ ಇದ್ದೇ ಇದೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಬಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ... 
ಬದುಕು ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು ಅಂದುಕೊಂಡಲ್ಲಿಂದಲೇ ಬದುಕು ಮತ್ತೆ ಹೊಸದಾಗಿ ನಗುತ್ತೆ ಕಣೋ... 
ಹೌದು ಹೇಳಬೇಕಾದದ್ದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಲು ಬಾರದ ಒರಟ ನಾನು – ಆದ್ರೆ ಬದುಕೂ ಒರಟು ಒರಟೇ ಅಲ್ವಾ... 
ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬದೇ ಹೋದರೆ ಅದು ಅರಳೋದು ಕಷ್ಟ ಅಂತನ್ನಿಸುತ್ತೆ ನಂಗೆ... 
ಆತ್ಮದೊಳಗಿಂದ ಹೊಮ್ಮುವ ಭರವಸೆಯೊಂದೇ ಬದುಕ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ಕೀಲಿಕೈ – ಕನಸುಗಳೆಡೆಗಿನ ಮತ್ತು ನಿನ್ನೆಡೆಗಿನ ನಿನ್ನ ಅಚಲ ಪ್ರೀತಿಯೊಂದೇ ಅದನ್ನ ಕಾಯಬಲ್ಲುದು... 
ಪ್ರೀತಿಸಿಕೋ ಇನ್ನಷ್ಟು ನಿನ್ನ ನೀನು... 
ತಪ್ಪಿಲ್ಲ ಅತ್ತುಬಿಡು ಒಮ್ಮೆ ಒಳಗೆ ಹೆಪ್ಪಾದ ನೋವೆಲ್ಲ ಕರಗಿ ಹೋಪಂತೆ ನಿನ್ನೆದುರು ನೀನು - ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೊಂದು ಹುಟ್ಟಲಿ ಕಣ್ಣಹನಿಯೊಳಗಿಂದ... 
ನೋವ ಗೆದ್ದು ನಲಿವ ಹೊದ್ದು ಮುದ್ದಿಸು ಕನಸುಗಳನ್ನ ಮತ್ತೇನೂ ಕಾಣದಂತೆ...
ನೋವು ನಲಿವಿನ ಮಿಲನದುತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿ ಜಿನುಗೋ ಕಣ್ಣೀರೇ ಅಲ್ಲವಾ ಬದುಕಿನೊಳಮನೆಗೆ ಶೃಂಗಾರ...


ಮನದ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಭಾವಗಳು ಮಿನುಗಲಿ – ಹಾಗಂತ ಭಾವಗಳ ಬಾಹುಗಳಲಿ ಬದುಕು ಬಳಲದಿರಲಿ...
ಭಾವಗಳು ಮನದ ಕಂದಮ್ಮಗಳು – ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅವಕೆ ಲಾಲಿ ಹಾಡಿ ದಿಕ್ಕು ತೋರಲಿ...
ಮನಸು ಒಲವಿನೆದೆಹಾಲನುಣಿಸೋ ತಾಯಿ – ಪ್ರಜ್ಞೆ ಆತ್ಮಾಭಿಮಾನವ ಕಾಯ್ದು ಕೊಡೋ ತಂದೆ...
ಬದುಕಿದು ಮನಸು ಮತ್ತು ಪ್ರಜ್ಞೆಗಳ ಸಮರಸ ಪ್ರೇಮದ ಕೈಗೂಸಾಗಲಿ...
ನಿನ್ನೆಗೂ – ನಾಳೆಗೂ ಸ್ನೇಹವಾಗಿ ಈ ಕ್ಷಣ ಬದುಕಿನೊಡನೊಂದು ಆತ್ಮಾನುಸಂಧಾನ ಏರ್ಪಡಲಿ...


ನೋವೊಂದಕೆ ನೀ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತೀಯಾ ಎಂಬುದರ ಮೇಲಲ್ಲವಾ ಆ ನೋವಿನ ಆಯಸ್ಸಿನ ನಿರ್ಧಾರ...
ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ನೋಯಬೇಕು ಮತ್ತು ಯಾರಿಗಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಮರುಗಬೇಕು ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಮನದ ಅಲ್ಲಲ್ಲ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಬೇಕಲ್ವಾ...
ನಗೆಯ ಪ್ರೀತಿಸು ನೋವೇ ನೋಯುವ ಹಾಗೆ - ಹೀನಾಯವಾಗಿ ಸೋತ ಭಾವದಲ್ಲಿ...
ಆತ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನೆತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸು - ಯಾವ ಸೋಲೂ ಬದುಕ ಸೋಲಿಸದ ಹಾಗೆ -ಗೆಲುವೊಂದೇ ಬದುಕನಾಳುವ ಹಾಗೆ... 
ಬದುಕನಾವರಿಸಿ ಅಪ್ಪಿಕೋ - ಸಾವು ಕೂಡ ತನ್ನಿರುವಿಕೆಯ ಬಗೆಗೆ ತಾನೇ ನಾಚುವ ಹಾಗೆ...
ಬದುಕೊಂದು ಯುದ್ಧರಂಗವಾದರೆ ನಿನ್ನಾತ್ಮಬಲವೇ ನಿನ್ನಡಿಗೆ ಗೆಲುವ ತಂದಿಡುವ ದಂಡನಾಯಕ - ನಗೆಯು ಪಾರಿತೋಷಕ...
ನೋವ ಕಡೆದು - ನಲಿವ ಹಡೆದು - ಬದುಕನಾಳುವ ಕನಸು ಮೂಡಲಿ ಮನದ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ...
ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನೀ ಮಾತ್ರ ಗೆಲ್ಲಬೇಕು - ನಿನ್ನ ಕನಸುಗಳ ಆಳುತ್ತ ಆಳುತ್ತ ನಿನ್ನ ಬದುಕನೂ ನೀ ಮಾತ್ರ ಆಳಬೇಕು - ಅದೂ ನಗೆಯ ಝೇಂಕಾರದೊಂದಿಗೆ...
ಪ್ರೀತಿಯಾಗಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ - ಈ ನಂತರದ ಕ್ಷಣಗಳ ಮೇಲೆ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ನೂರು + ಇಪ್ಪತ್ತು + ಮತ್ತೊಂದು.....

ಸುಮ್ ಸುಮ್ನೇ.....

‘ನಾನು’ ಸಾಯಬೇಕು...
‘ನಾ’ ಇಲ್ಲದ ನಾನು ಮರುಹುಟ್ಟು ಪಡೆಯಬೇಕು...
‘ನಾನು ನೀನು ಅಂತ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ’ ಅಂತಂದು ನೀನು ನೀನಾಗಿಯೇ ಜಗಕೆಲ್ಲ ಕೂಗಿ ಹೇಳುವಂತೆ ನಾ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು...
‘ನಾನು’ ಎಂಬ ಗುಂಗಿಲ್ಲದ ‘ನಮ್ಮ’ ಸ್ನೇಹ ನಾಳೆಗಳಲಿ ನಗೆಯ ಶರಧಿಯಾಗಿ ತೊನೆಯಬೇಕು...
ಹೀಗೆಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಬಲವಾಗಿಯೇ...
ಆದ್ರೆ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಾ –
ನನ್ನಲ್ಲಿನ ‘ನಾನು’ ಸತ್ತು ನಿನ್ನನ್ನು ‘ನೀನಾಗಿಯೇ’ ಮನದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸಲು ನಾನು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಸಾವಿರ ಜನ್ಮಗಳನೆತ್ತಿ ಬರಬೇಕೋ...
‘ನಾನಿ’ರುವ ನಾನು ಅಳಿವುದಾದರೆ ಆ ಅಳಿವಿಗಾಗಿ ನಾನಂಬದಾತನೆದುರೂ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿಯೇನು...

***

ಕಪ್ಪು ಹುಡುಗೀ –
ಕಪ್ಪಂತೆ ಕಾಡಿಗೆ – ಆದರೇನು ಚೆಲುವೆಯರ ಹೊಳೆವ ಕಂಗಳಿಗೆ ಕಾಡಿಗೆಯೇ ಅಲಂಕಾರವಂತೆ....
ನನ್ನೊಲವ ಕಂದೀಲೇ -
ನನ್ನ ಬೆಳಗೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಂಚಿನ ಮುಗುಳ್ನಗು – ನೀ ಮೈಮುರಿಯುವ ಸದ್ದು – ನಾ ಕಂಡದ್ದನ್ನು ಸೂರ್ಯನೂ ಕಂಡುಬಿಟ್ಟನಾ ಎಂಬ ಧಾವಂತದಲಿ ನೀ ಹೊದಿಕೆ ಹುಡುಕುವಾಗ ನಿನ್ನ ಮೈಲೆಲ್ಲ ಹರಿದಾಡುವ ಮೆಲು ನಾಚಿಕೆ........;)
ನನ್ನ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯೆಂದರೆ ಬಿಡಲಾರದಂತೆ ಬೆರೆತ ಹಸ್ತ ರೇಖೆಗಳ ಮಾತುಕತೆ – ಕಣ್ಣ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಮನದ ಕನಸುಗಳ ವಿನಿಮಯ – ಎಂಜಲು ತುಟಿಗಳು ಮತ್ತು ನಡುಗೋ ತೊಡೆಗಳಲಿ ಗರ್ಭಾದಾನದ ಹಸಿವು... :p
ನನ್ನ ಇರುಳೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣೆವೆಗಳಲಿನ ಅಮಲು – ನಿನ್ನ ಮೈಯ ಹೊಳಪಲ್ಲಿ ಮಿಂದು ಆ ಬಿಸುಪಲ್ಲಿ ನಾ ಹಸಿಯಾಗುವ ಹೊತ್ತು – ನೀ ನನ್ನ ಬಳ್ಳಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿ, ಹೂವಾಗಿ ಅರಳಿ, ‘ಫಲವಂತ’ ಕನಸಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಹನಿಯುವ ಘಳಿಗೆ... ;)
ಕಪ್ಪು ಮಣ್ಣಿನ ಹಣತೆ ನೀನು – ನಿನ್ಮನದ ಒಲವಿನೆಣ್ಣೆಯ ಉರಿಸಿ ನೀ ಸುರಿವ ಬೇಳಕಲ್ಲಿ ನನ್ನೀ ಕ್ಷಣಗಳು ಹೊಳೆಯುತಿವೆ ಕಣೇ ಗೆಳತೀ...

***

ಜೊತೆಯಿದ್ದು ಕೆಲವು - ಜೊತೆ ನಿಲ್ಲದ ಹಲವು ಉಪದ್ವ್ಯಾಪಿ ಭಾವಗಳು ಮನದ ಅಂಗಳವ ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ರಾಡಿಯೆಬ್ಬಿಸುತ್ತಿವೆ...
ಅಲ್ಲಿಯ ಗದ್ದಲಗಳಿಂದಾಚೆ ಬಂದು ಒಂದಷ್ಟನ್ನು ಕಳಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ – ಹೊಸದೊಂದಿಷ್ಟನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ...
ಹೊಸದು ಸಿಗದೇ ಹೋದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಹಳೆಯವುಗಳನ್ನು ಒಂದಿಷ್ಟು ತಿಕ್ಕಿ ತೊಳೆದು ಬೆಳಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ...
ಅದಕೆಂದೇ –
ಭೋರಿಡುವ ಶರಧಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲಿ ತೆರೆಗಳಿಗಭಿಮುಖವಾಗಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಮೌನವಾಗಿ ಕೂತಿರಬೇಕು....
ಗಂವ್ವೆನ್ನೋ ಕಾಡಿನ ಮಡಿಲ ಗಾಢ ಮೌನದ ನಡುವೆ ನಡೆದಾಡುತ್ತಾ ತುಂಬ ತುಂಬ ಮಾತಾಗಬೇಕು – ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನು...
ಬಿಡದೆ ಬೋರೆಂದು ಸುರಿವ ಮಲೆನಾಡ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮೈ ಮುದುಡುವಂತೆ ನೆನೆದು ತಂಪಾಗುತ್ತಾ ಗಂಟಲು ಹರಿಯುವಂತೆ ಕಿರುಚಬೇಕು....
ಈ ಮೂರರಲ್ಲಿ ಒಂದರೊಂದಿಗಾದರೂ ಬೆರೆತು – ನನ್ನ ನಾನೊಂದಿಷ್ಟು ಅರಿತು – ಮನಸಿಗೊಂದು ಹೊಸ ನಗೆಯ ಕೊಡಬೇಕು...
ಅದಕೇ -
ಶರಧಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಗೂಡಿದೆಯಾ ನಂಗೊಂದು ಆಥಿತ್ಯ ನೀಡಿ...:)
ನಿಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಕಾಡಿದೆಯಾ ನಂಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿ....
ಮಳೆಯಾಗುತ್ತಿದೆಯಾ ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನನೊಮ್ಮೆ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ...
ಇಷ್ಟೇ ಇಷ್ಟಾದರೂ ಖುಷಿಯಾದೇನು...

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಿಪ್ಪತ್ತು.....

ಹಲ ಭಾವ ಮಿಶ್ರಣ.....

ನೆನಪು ನಿನ್ನೆಗಳನ್ನ ಹಸಿರಾಗಿಡುತ್ತೆ...

ಕನಸು ನಾಳೆಗಳ ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತೆ...

ಯಾರದೇ ಬದುಕ ಕನಸಾಗೋ ಹಂಬಲವಿಲ್ಲ...

ಯಾರಲ್ಲಾದರೂ ಖುಷಿಯ ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿದೇನಾ...???

ಖಂಡಿತ ಆ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ...

ನಿನ್ನೆ ನಾಳೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿಯದೇ ಇಂದೆಂಬ ಈ ಕ್ಷಣದೊಂದಿಗೆ ಅದಿದ್ದಂತೆ ಕಳೆದು ಹೋಗುವುದಷ್ಟೇ ಉಳಿದಿರುವ ಹಂಬಲ...

ಇಳಿ ಸಂಜೆಯೆಂದರೂ, ಕಾರಿರುಳೆಂದರೂ ಅದೇ ತಾನೆ -
ಬಂಧಿಸಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಸ್ವಾತಂತ್ರ‍್ಯ ಸಿಗುವ ಕಾಲ...
ಮನಸು ಹಗುರಾಗಿ, ಹೊಸದಾಗಿ ನಗುವ ಹುಡುಕುವ ಕಾಲ...
ಹಗಲಲ್ಲಿ ಕಳಕೊಂಡದ್ದು ಇರುಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕೀತಾ......???

ಪ್ರೀತಿ ಕೊಡುವುದೆಂದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ‍್ಯ ಕೊಡುವುದಲ್ವಾ...
ನಿನ್ನಿಷ್ಟದಂತೆ ನೀ ಬದುಕು ಅಂತಂದು ಹಾರಾಡಲು ಬಿಟ್ಟೆ...
ಎನ್ನೆದೆಯ ಗೂಡಿನಲಿ ನಿನ್ನ ಬಂಧಿಸುವುದೆ ನನ್ನಿಷ್ಟವೆಂದು ಬದುಕ ತಬ್ಬಿಬಿಟ್ಟಳು...
ನಾನಿಂದು ಅವಳ ಒಲವ ಗೃಹಬಂಧಿ...

ಪ್ರೀತಿಗೇನು ಕಾರಣ ಎಂದು ಕೇಳಲಾರೆ...
ಗೊತ್ತೆನಗೆ -
ಮುಂಬೆಳಗಿನ ಕನಸಿನಂಥ ಕವಿತೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ...

ಕಪ್ಪು ಹುಡುಗೀ -
ನೀನು ಕತ್ತಲು ಮತ್ತು ಮಳೆ ಜತೆಯಾಗಿ ಸೇರಿದಂಥವಳು...
ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಹನಿಯ ನಾನೂ ಕಾಣದಂತೆ ನಿನ್ನುಡಿಯಲಿ ಹುದುಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಕರೆಯೂ ಉಳಿಯದಂತೆ ತೊಳೆದು ಬೆಳಗಿನೆದುರು ಶುಭ್ರ ನಗೆಯೊಂದನೇ ಉಳಿಸುವವಳು...
ನಿನ್ನ ಹಗಲಿಗೆ ನಗೆಯ ನಂಜೇರಲಿ - ದಿನಕೆ ರಂಗೇರಲಿ...

ಕಂದನ ತುಟಿಯಂಚಿಂದ ಜಾರಲಾರೆನೆಂಬ ಹಸಿ ಹಾಲಿನ ಹನಿ ಮುತ್ತು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ನಗೆಯ ಸಿಹಿ ತುತ್ತು - ಈ ಬೆಳಗು...

ಗೆಳತೀ -
ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಯದ ಸಾವಿರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿತ್ತು - ನಿನ್ನ ಮುಗುಳ್ನಗುವ ಹೀರಿ ನನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮರೆತೆ...
ಉತ್ತರಗಳ ಮೀರಿದ ಭಾವಗಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲಿ ನಗುವೊಂದೆ ಉತ್ತರ ಅನ್ನಿಸಿ - ನಿನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆದುರು ನಗುತ್ತ ನಿಂತೆ...
ಬದುಕೀಗ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ನಗುತ್ತಿರುವಂತಿದೆ...

ನಂಗಾದರೋ ನನ್ನ ಸಣ್ಣ ಬೇಸರದ ಎದುರೂ ಸದಾ ಗುರಾಣಿ ಹಿಡಿದು ಯುದ್ಧ ಸನ್ನದ್ಧರಾಗಿ ನಿಲ್ಲಲು ತಾವೇ ತಾವಾಗಿ ದಕ್ಕಿದ ಸ್ನೇಹಗಳ ಜೊತೆಯಿದೆ...
ಅವಳಿಗೋ ಅವಳ ಕಣ್ಣ ಹನಿಯೊಂದೆ ಆಸರೆ...
ಆದರೂ ಮಾತಿಗೆ ಮುನ್ನ ನೀ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀಯೇನೋ ಅಂತಾಳೆ - ನಾನು ‘ಹಾಂ’ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾಳೆ; ‘ಹಾಂ’ ಅಂದಾಗ ಸಮಾಧಾನದ ಉಸಿರ ಚೆಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ... 
ಅವಳು ಅಮ್ಮ - ನಾನು ಸ್ವಾನುಕಂಪದಲ್ಲಿ ತೇಲೋ ಸ್ವಾರ್ಥಿ ಮಗರಾಯ...
ನೆನಪಾದರೆ ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಮುಳ್ಳಾಗಿ ಎದೆಯ ಚುಚ್ಚುತ್ತದೆ...  

ಇರುಳು ಅರಳುವ ಹೊತ್ತು, ಅದೇ ತಾರಸಿ, ಅಲ್ಲಿರೋ ಬಟ್ಟೆ ಒಗೆಯೋ ಎರಡೂವರೆ ಅಡಿಯ ಹಾಸುಗಲ್ಲು, ಮೇಲೆ ಮುದುಡಿ ಮಲಗಿರೋ ಹೆಣದಂಥ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಮನಸು, ಸುತ್ತ ಬಣ್ಣದ ಬಲ್ಬುಗಳ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಲಕಲಕ ಅನ್ನೋ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ಅಲ್ಯಾವುದೋ ಕಟ್ಟಡದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಯಾವುದಕ್ಕೋ ಕಾಯುವ ಒಂಟಿ ಹೆಣ್ಣು, ಮನಸಿನ ಬೆವರ ಒಣಗಿಸುವಲ್ಲಿ ಸೋತ ತಂಗಾಳಿ, ಮನದ ಮೂಗ ಹಿಂಡುವ ಕೊಳಕು ವಾಸನೆ ಚರಂಡಿಯದ್ದಲ್ಲ ನನ್ನದೇ ಬದುಕಿನದ್ದು...

 *** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)                

ಗೊಂಚಲು - ಒಂದು ನೂರಾ ಹತ್ತೊಂಬತ್ತು.....

ಎರಡು ಮಾತು.....
(ಯಾರಿಗೆಂದು ಕೇಳಬೇಡಿ...)

ಆತ್ಮ ಸಂಗಾತವೇ -
ಹೌದು ನಾನು ಮಹಾ ಜಗಳಗಂಟ... 
ಆದರೂ ನನ್ನ ಜಗಳಗಳೇನಿದ್ದರೂ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ನನ್ನದು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗಿನದು...
ಹಾಗಿದ್ರೆ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕಿತ್ತಾಡುವುದ್ಯಾಕೆ ಅಂತ ಕೇಳ್ತೀಯಾ...??? 
ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿಷ್ಟೇ - ನಿನ್ನನ್ನ ನಾನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ ‘ನೀನು’ ಅಂದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ; ಅಂದರೆ ನೀ ನನಗೆ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಜೀವನ್ಮುಖೀ ಖುಷಿಗಳಿಂದ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ...
ಮೀರುವ - ಹಿಡಿದಿಡುವ ಹಂಬಲದಲ್ಲಿ ನದಿಗೂ - ದಡಕ್ಕೂ ಜಗಳ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲವಲ್ಲ...
ಹಾಗಂತ ನದಿ ಮತ್ತು ದಡದ ಗೆಳೆತನವ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಾದೀತಾ...
ನೀ ನನ್ನ ಎದೆ ಬೀದಿಯ ಜೀವ ಶಕ್ತಿಯಾದ ನಗೆಯ ದುಕಾನು...
ನಿನ್ನ ನಂಬಿಯೇ ಸಾವಿನೊಂದಿಗೂ ನಗೆಯ ಯುದ್ಧವ ಸಾರಿದ ಭೂಪ ನಾನು...
ಸಣ್ಣ ಜಗಳ ಬೇಕೆಂದುದಕೇ ಮುಖ ತಿರುವಿ ಕೂತರೆ ನೀನು...
ನನ್ನ ಸೋಲಿಗೆ ಮುಂದೆಂದೋ ನಿನ್ನ ನಾಳೆಗಳು ನಿನ್ನ ಹಳಿಯದಿರಲಿ...


ಈ ಊರಲ್ಲಿ ಮನವ ತಾಕಿ ನಗುವ ತುಂಬಿದ ಕನಸುಗಳೇ -
ಅದೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಊರು... 
ಆ ಊರ ಯಾವುದೋ ಬೀದಿಗೆ ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ತುಂಡರಸ... 
ಹಾಗಾಗಿ ಈಗಲೂ ನನಗಲ್ಲಿ ನೆನಕೆಗಳಿವೆ... 
ಆದರೂ ಈಗದನ್ನ ನಾನು ಅಮ್ಮನೂರು ಅನ್ನುತ್ತೇನೆ - ಅಮ್ಮನನ್ನುಳಿದು ಉಳಿದ್ಯಾವುದೂ ಇಂದಲ್ಲಿ ನಂಗೆ ಕೇವಲ ‘ನಂಗೇ ಸ್ವಂತ’ ಅನ್ನಿಸದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ... 
ಇಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆಪ್ತವಾಗಿ ನನ್ನ ಬದುಕ ತಬ್ಬಿದ ನಿಮ್ಮನ್ನ ಆ ನನ್ನ ಪೂರ್ವಾಶ್ರಮದ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಸುತ್ತಾಡಿಸೋಣ, ಅಂದಿನ ನನ್ನ ಪರಾಕ್ರಮಗಳ, ವಿಕ್ರಮಗಳ (?) ನಿಮಗೆ ಅರುಹಿ ನೀವು ನಗುವಾಗ ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನೇ ಸಣ್ಣ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬೀಗಿ ನಲಿಯೋಣ ಅಂತೆಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪಾ...? 
ಆ ನನ್ನ ಅರಮನೆಯಂಥ ಗುಡಿಸಲ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಪುಟ್ಟ ಪಾದದ ಗುರುತುಗಳು ಮೂಡಲಿ ಅಂತ ಹಂಬಲಿಸಿದ್ದು ತಪ್ಪಾ...?? 
ಇವೆಲ್ಲ ತಪ್ಪೆನ್ನುವುದಾದರೆ, ಅವು ನನ್ನ ಯೋಗ್ಯತೆಗೆ ಮೀರಿದ ಆಸೆಗಳೆಂಬುದಾದರೆ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗಿನ ನನ್ನ ಬಂಧವೇ ತಪ್ಪಲ್ಲವಾ...???
ತಪ್ಪಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದಾದರೆ ಒಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಕಾರಣವನ್ನೂ ಕೊಡದೇ, ಸಬೂಬುಗಳ ಬೆಂಬಲ ಪಡೆದು ನನ್ನ ಮನವಿಯ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ್ಯಾಕೆ...????
ಮನವಿಯ ತಿರಸ್ಕರಿಸೋ ಸ್ವಾತಂತ್ರ‍್ಯ ನಿಮಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ... 
ಅಂತೆಯೇ ತಿರಸ್ಕರಣೆಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಕಾರಣ ನೀಡಬೇಕಾದದ್ದು ನಿಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅಲ್ಲವಾ...????? 
ಆ ಕಾರಣವ ನೀವು ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಜಗಳ ಬೇಕೆಂದೆ ನಾನು... 
ಆದರೆ ಮೌನ ಪ್ರಿಯರು ನೀವು... 
ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಜಗಳಕ್ಕೆ ತಾವಿಲ್ಲ... 
ಬಾಕಿ ಉಳಿದ ಒಂದು ಜಗಳ ಮುಗಿಯದೇ ಹೇಳಬೆಕಿದ್ದ ಸಾವಿರ ಪ್ರೀತಿಯನೂ ಹೇಳಲಾಗದ ವಾಚಾಳಿ ಮೂಗ ನಾನು... 
ನಿನ್ನೆಯ ಖುಷಿಗಳ ಇಂದು, ನಾಳೆಗಳಲೂ ಮುಂದುವರಿಸುವ ತೀವ್ರ ಹಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಗಲು ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಅತಿ ಆಸೆಯ ಅದೇ ಹಳೆ ಹುಡುಗ ನಾನು...
ಬಾರದೇ ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಆ ಪ್ರೀತಿ ಪರ್ವ ಕಾಲ......................

ಗೊಂಚಲು - ನೂರರ ಮೇಲೆ ಹದಿನೆಂಟು.....

ಒಳಮನೆಯ ಮೌನದ ಮಾತು.....
(ಆಗೀಗ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು...)

ಅಮ್ಮನೆಂದರೆ ಸೆರಗಲಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಗುಮ್ಮನಿಂದ ನನ್ನ ದೂರವಿಡುವ ತಂಪು ಕಂಪಿನ ಮಡಿಲು...

ನಿನ್ನೆಯದೇ ಹಾಡು ಹಾಡುವ ಇಂದೆಂಬ ಹೊಸ ಬೆಳಗು ಬೈಗಾಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅದೇ ಹಾಡು ಇನ್ಹೇಗೋ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ಕನಸುಗಳು ಮೈನೆರೆದಿರುತ್ತವೆ - ಇನ್ನಷ್ಟು ಕನಸುಗಳು ಸಾವಿಗೆ ಮೈಮಾರಿಕೊಂಡು ಕಳೆದೂ ಹೋಗಿರುತ್ತವೆ...

ಕನಸುಗಳ ಹೆಣ ಕಾಯುವವಗೆ ನಿನ್ನೆಯ ನೆನಪುಗಳೇ ಕೂಲಿ...
ನಿನ್ನೆಗಳಲಿ ಮಾಧುರ್ಯವಿದ್ದುದೇ ಆದರೆ ಹೆಣ ಕಾಯುವುದು ಇಷ್ಟೇ ಇಷ್ಟು ಸುಲಭ...

ಅಲೆಮಾರಿ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲ ಜವರಾಯನ ಮನೆಯೆದುರು ಬದುಕ ಭಿಕ್ಷೆಯ ಬೇಡುತಿವೆ...
ಅವನೋ ಒಂದು ಕ್ಷಣವನೂ ಹಿಗ್ಗಿಸದ, ಪಾವಲಿ ಕಾಸಿನ ನಗೆಯನೂ ಕೈಯೆತ್ತಿ ನೀಡದ ಮಹಾ ಕೃಪಣ...

ದಿನ ದಿನವೂ ಸವೆಸಿಯೂ ಅಪರಿಚಿತವಾಗಿಯೇ ಉಳಿವ ಹಾದಿ ಬೀದಿಗಳಲಿ - ಸಾವಿರ ಮುಖಗಳ ಸರಿದಾಟದ ನಡುವೆಯೂ ಒಂಟೊಂಟಿಯಾಗಿ ಪ್ರೇತದಂತೆ ಅಲೆವ ಸುಖವ (?) ಹೇಗೆ ಬಣ್ಣಿಸಲಿ...
ನನ್ನ ಬಂಧಗಳೂ ಹಾಗೇ - ನಾ ನಡೆವ ಹಾದಿಯ ಹಾಗೆ...
ಕಾಲು ಸೋತ ಮೇಲೂ ಹಿಂಗದ ನನ್ನ ನಡೆವ ಹಸಿವಿನ ಹಾಗೆ...

ನನ್ನೀ ಮನಸೆಂಬುದು ಬಚ್ಚಲು ಮನೆ - ನಾನೇ ಕೈಯಾರ ಆಗೀಗ ತಿಕ್ಕಿ ತೊಳೆಯುತಿರಬೇಕದನು...
ಹೊರಮನೆಯ ಕೊಳೆಯನೆಲ್ಲ ತೊಳಕೊಳ್ಳುವ ಒಳಮನೆ ಶುದ್ಧವಿರದಿದ್ದರೆ ಒಳಮನೆಯ ಗಬ್ಬು ಅಂಗಳದವರೆಗೂ...
ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಬ್ರಶ್‌ನಿಂದ ಉಜ್ಜಿ ತೊಳೆಯದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡ ಅಲ್ಲಿಯ ಹಾವಸೆ ನನ್ನ ಕಾಲನೇ ಜಾರಿಸಿ, ನಡು ಮುರಿದು ಕೂರಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ...
ಮನಸೂ ನನ್ನದೇ - ಪ್ರಜ್ಞೆಯೂ ನನ್ನದೇ - ಹಾವಸೆಯೂ ನನ್ನಿಂದಲೇ - ತೊಳೆದರೆ ತಾರೆಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವವನೂ ನಾನೇ... 
ಹೊಳೆಯುವುದಾ...?
ಕೊಳೆಯುವುದಾ...??

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ನೂರರ ಮೇಲೆ ಹದಿನೇಳು.....

ಸುರಿದ ಸೋನೆಯು ಸೋಕಿ.....
(ಮಳೆಯ ಭಾವಗಳು...)

ಗೆಳತೀ - 
ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆಯ ತಾಕಿದ ಈ ಸಂಜೆಯ ಈ ಇಲ್ಲಿಯ ಮಳೆ ಹನಿಗಳು ಕಣ್ಣ ಮುಚ್ಚಿ ಕೂತು ಬದುಕ ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಬಿಟ್ಟೆದ್ದು ಬಂದ ಆ ಊರ ನೆನಪ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ...
ಮೊದಲ ಮಳೆಯ ಘಮದೊಂದಿಗೇ ಮನವ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ಅಲ್ಲಿಯ ಆಗಿನ ತಲ್ಲಣಗಳೂ ಚೆಂದವಿತ್ತು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಈ ನೀರಸ ನಿರಾಳತೆಗಿಂತ...
ಅನ್ನವೀವ ಊರ ತೆಗಳಬಾರದು ನಾನು - ಆದರೇನು ಮಾಡಲಿ ಮಳೆಗೂ ಸೊಬಗಿಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ...
ಮೈ ಚುಚ್ಚುವ ಮಳೆ ಹನಿಗಳಿಗೆ ಎದೆ ಬಯಲನೊಡ್ಡಿ ನಿಂತು ಕಾಲವೆಷ್ಟಾಯಿತೋ... :(

ಕಪ್ಪು ಹುಡುಗೀ -
ಸಂಜೆ ಸೋನೆಗೆ ಮನದ ಮನೆಯಂಗಳ ನೆನೆದು ಹದವಾಗಿ ಮಿದುವಾದಾಗ ನಿನ್ನ ನೆನಪೆಂಬುದು ಮಳೆಬಿಲ್ಲ ಮಾಲೆ...
ಮನಸೀಗ ನಗುವರಳಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸೋ ಗುಲ್ಮೊಹರು ಕಣೇ ಗೆಳತೀ...
ಈ ಸಂಜೆಯ ಮೃದು ಮೌನದಲಿ ಕನಸಾಗಿ ಹೊರಳೊ ಬೆಚ್ಚನೆ ಕವಿತೆ ನಿನ್ನ ಹೆಸರು...
ನನ್ನ ನಾಳೆಯ ಕನಸುಗಳಿಗೂ ನಿನ್ನದೇ ಹೆಸರಿಡಲಾ... ;)

ಕಪ್ಪು ಕಾಳಿಂದಿ -
ಅಲ್ಲಿಯೂ ಮಳೆಯಾಯಿತಾ...? 
ಒಲವು ಹೊಳೆಯಾಯಿತಾ...??
"ತುಂಬ ಖುಷಿಯಾಗ್ತಿದೆ ಕಣೋ ಹುಡುಗಾ, ಪಕ್ಕ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ಮುಂಗುರುಳ ಜಗ್ಗಿ ಕೊರಳ ತಬ್ಬಿ ಬಿಡ್ತಿದ್ನೇನೋ" ಅಂತಂದು; 
ನಗೆ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಘಮದ ಜತೆ ಜತೆಗೆ ನೀನೇ ನೀನಾಗಿ ಕೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಪ್ರೀತಿ ಪಪ್ಪಿ ಸಂದೇಶವಾಗಿ ನನ್ನ ತಲುಪಿತು...
ನನ್ನೀ ಮನವೀಗ ಕಾಗದದ ದೋಣಿಯಲಿ ತೇಲೋ ಮಗುವ ನಗುವಂತಿದೆ...
ಸಂಜೆ ಮಳೆಗೊಂದು ನಮನ... :)

ನನ್ನ ಪ್ರೇಮವೇ -
ನೆನೆದು ಬಂದೆಯಂತೆ ನೀನು - ಹನಿವ ಸೋನೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದು...
ನಿನ್ನ ಒದ್ದೆಯಾದ ಮೈಯ ತಬ್ಬಿ ಒದ್ದೆ ಮುದ್ದೆಯಾಗುವಾಸೆ ನನದು... ;)
ನಮ್ಮೀರ್ವರ ಮನದ ಬಿಸಿ ಉಸಿರಿಗೆ ಮಳೆಯ ತಂಪೂ ನಾಚಬೇಕು - ಸೋಲಬೇಕು - ನಲಿಯಬೇಕು...
ಇಂದಿನ ಹೊಸ ರೋಮಾಂಚವೊಂದು ನಾಳೆಗಳಲೂ ಕಾಡಬೇಕು...
ನಾ ಬರುವವರೆಗೆ ಒದ್ದೆಯಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು ಹೇಗೆ - ಚಿಂತಿಸಬೇಡ...
ಬೆರಳ ಬೆಸೆದು ಕಾಯುತ್ತ ಕೂರವಾ ಇನ್ನೊಂದು ಮಳೆಗೆ...
ಈ ಕ್ಷಣವೇ ಬರಲಾ ನಿನ್ನೂರಿಗೆ... ;)

ನನ್ನ ದಾಹವೇ -
ಮಳೆ ಸುರಿದ ರಾತ್ರಿಯಿದು ಮೈ ಮನಸು ತಂಪಾಗಿದೆ...
ಮಲಗೆನ್ನ ಮುದ್ದುಮರೀ,
ನಿದ್ದೆ ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆಯ ತಬ್ಬಿ, ನನ್ನ ಕನಸು ನಿನ್ನ ಮನಸ ಮುದ್ದಿಸಿ ಜೀವ ಭಾವ ಝೇಂಕರಿಸಲಿ...
ನಿನ್ನೊಳಗನ್ನು ನನ್ನೊಲವು ತುಂಬಿ, ಜೀವ ದುಂಬಿ ರೆಕ್ಕೆಬಿಚ್ಚಿ ಹೊಸ ಜೀವನ್ಮುಖೀ ನಾಳೆಗೆ ಈ ಇರುಳು ಮುನ್ನುಡಿಯಾಗಲಿ...

ಬಾನ ಬೋರ್ಗರೆವ ಪ್ರೀತಿಯಿನ್ನೂ ಬಾಕಿಯಿದೆ - ಬೆಳಗಲೂ ಮೋಡವಿದೆ...
ಕಪ್ಪು ಮೋಡದಂತ ನನ ಹುಡುಗೀ -
ಬೆಳಗಿಗೊಂದು ನಗೆಯ ರಂಗೋಲಿಯನಿಡಬಾರದೇನೆ ಚೆಲುವೆ - ನನ್ನ ದಿನಕೆ ನೂರು ಬಣ್ಣ ಬಂದೀತು...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ಹದಿನಾರು.....

ಸುಮ್ಮನೇ ಒಂದಷ್ಟು.....

ಈ ಮಬ್ಬು ಸಂಜೆಯಲಿ ಬಾನು ಚಿಮುಕಿಸುತಿರೋ ಪನ್ನೀರ ಹನಿಗಳಂತೆ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ಮೈಯ ಮುದ್ದಿಸುವಾಗ ಪಕ್ಕನೆ ಮರೆಯ ಸೇರಲು ಎಲ್ಲರಂತೆ ಓಡಲಾಗದ ನನ್ನ ಅಸಹಾಯಕತೆಯೂ ನಂಗೆ ಚಂದವಾಗೇ ಕಾಣ್ತಿದೆ...
- ಹೆಳವನೊಬ್ಬನ ಮನದ ಮಾತು.

ನಗೆಯ ನೃತ್ಯಕ್ಕೆ ನೋವ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ...
ಕ್ಷಮಿಸಮ್ಮ ಗೆಳತೀ –
ನೃತ್ಯದ ಸೊಬಗ ಉಣಿಸಲಾಗದಿದ್ದರೂ ನಾ ನಿರಂತರ ಸಂಗೀತದ ಚರಣಗಳ ನುಡಿಸುತಿರುತೇನೆ ನಿನ್ನ ಮನದೆ...
- ನಗು ನೀಡಲಾರದವನ ಆಲಾಪ.

ರಾತ್ರಿಗಳು ಕಳೆದರೂ ಕತ್ತಲು ಕಳೆಯಲಾರದು...
ನಿಗಿ ನಿಗಿ ಬೆಳಕ ಬಯಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಒಳಗೆಲ್ಲ ಬರೀ ಚುಚ್ಚುವ ಕಾರ್ಗತ್ತಲು...
- ಮನಸ ಕಣ್ಣು ಇಂಗಿಹೋದವನ ಹಳವಂಡ.

ಒಂಚೂರು ನಗೆ ಹಬ್ಬದಡಿಗೆಯ ಹಂಬಲದ ಗೆಳೆತನಗಳಿಗೆ ನೋವ ಸೂತಕದೂಟವ ಬಡಿಸಿದ್ದೇ ಬಡಿಸಿದ್ದು...
ಮನೆಗೆ ಕರೆವಾಗ ನಿಮಗೆ ನಗೆಯ ಕೊಡುವೆನೆಂದಿರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಾಗ ನಾನು – ನೋವನೂ ಕೊಡುತೀನೆಂದಿರಲಿಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ ನೀನು, ಭರಪೂರ ಅಳುವನೇ ಕೊಟ್ಟದ್ಯಾಕೆ ಎಂಬ ಅವರ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನಿಜಕೂ ತಲೆ ಎತ್ತಲಾರದ ನಿರುತ್ತರಿ ನಾನೀಗ...
- ಪ್ರೀತಿ ಕೊಡಲರಿಯದೇ ಬಣ್ಣದ ಮಾತ ಕೊಟ್ಟವನ (?) ಸೋತ ಮನದ ಗೋಳು.


*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ನೂರು + ಹದಿನೈದು.....

ಮತ್ತಿಷ್ಟು ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಭಾವಗಳು.....

ಗೆಳತೀ -
ಯಾರೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಾರದ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳಾಚೆಯ ಮಮತೆಯ ಮಡಿಲು - ಅದು ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ...
---
ರತಿಯ ಸಖೀ -
ನಿನ್ನೊಂದು ಕಿರುಬೆರಳ ಸ್ಪರ್ಶ ಸಾಕಲ್ವಾ ನನ್ನ ಎಂಥ ನಿದ್ದೆಯನೂ ಹಾಳುಗೆಡವೋಕೆ...
ಬಾಕಿ ಉಳಿದ ಇರುಳೆಲ್ಲ ದೇಹ ವೀಣೆಯಲಿ ಮಿಡಿವ ಮನ್ಮಥ ರಾಗ...
---
ನಿನ್ನ ನೋವ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಾಂಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಜಾರೊ ಹನಿಗಳ ಆಯಸ್ಸು ಒಂದು ಘಳಿಗೆ ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ – ನಿನ್ನ ನಗೆಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಜತೆಯಿದ್ದಾಗ ನಿನ್ನ ಆ ನಗು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹೆಚ್ಚು ಜೀವಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಈ ಗೆಳೆತನಕೆ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ದಕ್ಕಿದಂತೆ...
ನಗುವನ್ನು ಯಾರಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಾದೀತು – ನೋವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಾತ್ರ ತನ್ನವರೆಂಬ ಆತ್ಮೀಯ ಭಾವ ಬೇಕು...
ಈತನೆದುರು ಕಣ್ಣ ಹನಿ ಕೂಡ ಸಹನೀಯ ಅನ್ನಿಸುವ ಭರವಸೆ ಬೇಕು...
ನೋವ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆಯಾದರೆ (ಆ ಭರವಸೆ ಮೂಡಿಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ) ‘ಗೆಳೆಯ’ ಎಂಬ ಪದದ ಮೊದಲು ‘ಆತ್ಮೀಯ’ ಎಂಬ ಪದ ಸೇರಿಸಬೇಡ...
ಆತ್ಮೀಯತೆ ಅಂದರೆ ಬೇಲಿಯ ಹಂಗಿಲ್ಲದ “ಮನದ ಭಾವ ಸಂವಹನ...”
ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ನಾಲಿಗೆಯ ಪದವಾಗಿ ಕೇಳುವುದು ಸಹನೀಯವೆನಿಸದು ನನಗೆ...
---
ಸಾವಿಗಿಂತ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡುವ ಕೆಲ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ ಹೊರಳಾಡುವ ನಿದ್ದೆ ಸತ್ತ ಸುದೀರ್ಘ ಒಂಟೊಂಟಿ ಅನಾಥ ಇರುಳಲ್ಲಿ ವಿಶಾದದ ನಗುವ ಬೀರುತ್ತದೆ – ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲೇ ಸತ್ತ ಮಗುವ ಹೆತ್ತ ಅಮ್ಮನಂಥ ನನ್ನ ಮನಸು...
---
ನನ್ನೀ ಸೋಲು ನನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯದಂತೆ ಕಂಡೀತು... 
ಆದ್ರೂ ಈ ಸೋಲಿನಲ್ಲೂ ನನ್ನೀ ಬದುಕಿಗೆ ಖುಷಿಯಿದೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ದಕ್ಕಿದ ಮೇಲೆ ಮನಸಿಂದ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟೇ ಸೋತು ಮಂಡಿಯೂರಿದ್ದೇನೆ - ವಿನಾಕಾರಣದ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಡಿಲುಗಳೆದುರು, ಬದುಕ ಅಗಾಧ ಕರುಣೆಯೆದುರು ಮತ್ತು ಕೊಟ್ಟ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಕರುಣಿ ಸಾವಿನೆದುರು... 
ಪೊರವ ಹೊಣೆಯೀಗ ಅವುಗಳದ್ದೇ ಮತ್ತು ಅವುಗಳದ್ದು ಮಾತ್ರ...
---
ಮೇಲೆ ನಗೆಯ ನೀರ್ಗಲ್ಲು – ಅದರಡಿಗೆ ಅಂತರ್ಗತ ನೋವ ಗಂಗೆಯ ಪ್ರವಾಹ...
ಯಾವುದು ಸತ್ಯ, ಯಾವುದು ಮಿತ್ಯ..?
ಎರಡೂ ನಿರಂತರ ಎಂಬುದು ಆಂತರ್ಯದ ಕಟು ಸತ್ಯ...
---
ಬದುಕ ಕರುಣೆ ತಪ್ಪಿದ ಮೇಲೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿದೆ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು – ನಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಸವೆಸಬೇಕಾದ ಈ ಬದುಕ ದಾರಿಯಲಿ ಎದುರಾಗೋ ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಒಳಗುದಿಯ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ನಾ ಬೀರಲೇಬೇಕಾದ, ಎಲ್ಲರಿಂದ ಚಂದ ಅಂತ ಹೊಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ನಗುವೊಂದೇ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರ...
---
ಮನಸಿಗೂ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೂ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಶೀತಲ ಸಂಘರ್ಷ...
ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನೇ ಗೆಲ್ಲಿಸಬೇಕಾದ್ದು ಈ ಬದುಕಿನ ಅಸಹಾಯ ಸೋಲು...
ಚಂದ್ರಂಗೂ ಮೋಡಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ಸಣ್ಣ ಜಗಳ...
ಚಂದ್ರ ನನ್ನ ಅತೀ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿ – ಮೋಡ ಕರಗಿಯೇ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಮಳೆಯೆಂದರೆ ಜೀವದಾಯಿನಿ...
ಯಾರ ಪಕ್ಷ ವಹಿಸಲಿ..?
ಮನಸಾ ಅಥವಾ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಾ..??
---
ಪಡೆದುಕೊಂಡದ್ದೇ ಭ್ರಮೆಯಾಗಿರುವಾಗ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ ಹೇಗಾದೀತಲ್ಲವಾ...
ಎದೆಯ ಗೂಡಲ್ಲಿ ಕೂತ ಅನಾಥ ಭಾವಗಳೆಲ್ಲ ತೀರದ ದಾಹದಿಂದ ಚೀರುತ್ತವೆ...
ಅವಕೆಲ್ಲ ಒಲವ ಹನಿಯನುಣಿಸಿ ಸಲಹುವ ನದಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ನದಿಯ ಒರತೆಯ ಮೂಲವೇ ಬತ್ತಿ ಹೋದಂತಿದೆ...
ಹೊಸ ನದಿಯೆಡೆಗೆ ವಲಸೆ ಹೋಗೋಣವೆಂದರೆ ಮನಸ ಹಕ್ಕಿಯ ರೆಕ್ಕಯೊಂದೇ ಅಲ್ಲ ಪುಕ್ಕಗಳೂ ಉದುರಿ ಹೋಗಿವೆ...

---

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ಒಂದು ಸೊನ್ನೆ ಒಂದು ನಾಕು.....

ಹೀಗೆಲ್ಲ ಕಾಡುತ್ತವೆ.....

“ಜಗದೆಲ್ಲ ಮಹಾಕಾವ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ನನ್ನದೇ ಡೈರಿಯಲಿ ನಾ ಬರಕೊಂಡ ನನ್ನ ಬದುಕಿನೆಡೆಗಣ ಎರಡು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಸಾಲು ದೊಡ್ಡ ಕಾವ್ಯ ಅಂತನ್ನಿಸುತ್ತೆ ನಂಗೆ...
ಕಾರಣ –
ಬದುಕಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಕಾವ್ಯ ಇದೆಯಾ..??
ಡೈರಿಯ ಆ ಎರಡು ಸಾಲಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇ ಬದುಕ ಕಾಣ್ಕೆ (ಕಾಣಿಕೆ) ಇದೆ...”

ನನ್ನ ಮನಸೇ -
"ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾರೂ ಇರಬಹುದು ನೀನು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇರಲಾಗದು ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ, ಎಲ್ರೂ ಅವರವರು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದಾರೋ ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಾಗದೇ ಸುಮ್ಮನೇ ನನಗಿಲ್ಲೇ ಸ್ಥಾನಬೇಕಂತ ಬಡಿದಾಡೋದರ ಒಳಗುಟ್ಟೇನು....
ಮತ್ತು
ಆತ್ಮೀಯರಿಗೆಲ್ಲಾ ನಾನಿಲ್ಲದೂರಲ್ಲೂ ಖುಷಿಯಾಗಿರಿ ಅಂತ ಖುಷಿಯ ಆಶಿಸೋ ನೀನು ಅಮಿತವಾದ ಖುಷಿಗೋಸ್ಕರವೇ ನಿನ್ನಿಂದ ಅವರು ದೂರಾದಾಗ ಯಾಕೆ ಕಂಗಾಲಾಗ್ತೀಯೋ....
ಅರಿವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಮಾಯಕಗಳು..."

"ಇರುಳಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಂದಂತಿದೆ...
ಕನಸ ಹೋಳಿಯ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ನಿದ್ದೆಗಿನ್ನೆಷ್ಟು ಕಾಲ ರಜೆಯೋ...
ಆಗಿದ್ದಿಷ್ಟೇ –
ನಿನ್ನೆ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯಲಿ ಆ ದಾರಿ ತಿರುವೊಂದರಲಿ ಅವಳ ಕಿರುಬೆರಳು ನನ್ನ ಕಿರುಬೆರಳೊಂದಿಗೆ ಜತೆ ನಡೆವ ಮಾತಾಡಿತು...
ಕಂಗಳ ಆರ್ದ್ರತೆ ಅದಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು..."

ಗೆಳತೀ -
ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಡದೆ, ಕನಸುಗಳೊಂದಿಷ್ಟು ಅದಲುಬದಲಾಗದೇ, ನಾನಿಲ್ಲಿ ನೀನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಾವಿರದೇ, ಅಕಾರಣವೆಂಬಂತೆ ಮಿಡಿವ ಕಣ್ಣ ಹನಿಗೆ ಸಿಗದ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕುತ್ತ ಸಂಜೆಗಳ ಕೊಲ್ಲುವುದು ಅದೇನು ಚಂದವೇ ....
ನೆನಪುಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂಟಿ ನಡಿಗೆ ಸಾಕಾಗಿದೆ - ಕಿರುಬೆರಳ ಹಿಡಿದು ನಾಕು ಹೆಜ್ಜೆ ಜೊತೆ ನಡೆವ ಬಾ...
ಸಂಜೆಯಿದು ಶೃಂಗಾರದ, ಜೊತೆಗೂಡಿ ಗೂಡ ಕಟ್ಟುವ, ಬದುಕ ಸವಿ ಬೆಲ್ಲವಾಗಿಸುವ ಕನಸುಗಳ ಸಗ್ಗವಾದೀತು...

ಒಲವೇ ನೀನೊಂದು ಮಹಾಸಾಗರ...
ನಿನ್ನ ಸೇರಬೇಕೆಂದರೆ ಪ್ರೀತಿಯ ನದಿಯಾದರೂ ಆಗಬೇಕಿತ್ತು ನಾ...
ಆದರೆ ನಾನೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಕೊಳ...
ನಾ ನಿನ್ನ ನೇರವಾಗಿ ಸೇರಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗವೇ ನನಗಿಲ್ಲ...
ಆವಿಯಾಗಿ ಮೋಡ ಸೇರಿ ಹನಿಯಾಗಿಯಾದರೂ ನಿನ್ನ ಸೇರಲಾದೀತಾ...
ಬಯಕೆಯ ಮಿಡಿತ ಮನದಲ್ಲಿ...
ಅಲ್ಲೂ ಗಾಳಿಯ ಬೆಂಬಲ ಸಿಕ್ಕಿ ಮೋಡ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಹನಿಯಾಗಿ ಸುರಿವುದಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬೇಕಲ್ಲವಾ ನಾನು... ನಾನೆಂಥ ನಿಸ್ಸಹಾಯಕ ಜೀವಿ ನೋಡು...
ಆದರೂ ನಿನ್ನೆಡೆಗೆ ನನ್ನದು ಹಿಂಗಲಾರದ ತುಡಿತ ನಿರಂತರ...

ಗೊತ್ತು – ಅಂದ, ಗಂಧಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸೋ ಹೂಗಳ ಎದುರು ನಾರು (ದಾರ) ಕ್ಷುದ್ರವೇ...
ಆದರೆ ಹೂಗಳು ಮಾಲೆಯಾಗಿ ಹೆರಳು, ಕೊರಳುಗಳಲಿ ಶೋಭಿಸುವಲ್ಲಿ ನಾರಿನುಸಿರ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ...
ನಾರಾದರೂ ಆಗಬಹುದಿತ್ತೇನೋ ಬಯಕೆ ಮನಕೆ...
ಹಾಗಾದರೂ ಹೂಗಳ ಸಂಸರ್ಗ ದಕ್ಕುವಂತಿದ್ದಿದ್ದರೆ...

ನೆನಪು ಪ್ರತಿಕ್ಷಣದ ಊಟ ನನಗೆ...
ಅಮೂರ್ತ ಶಕ್ತಿ ನಂಗೆ ಇಂದೀಗ ಆ ನೆನಪುಗಳು...
ನಿನ್ನೆ ಜತೆಗಿದ್ದ ಊಟ ನಾಳೆಯೂ ಜತೆಗಿದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ... 
ಯಾರಿಲ್ಲದ ಊರಲ್ಲೂ ಅದು ಜತೆಗಿದ್ದೇ ಇರುತ್ತೆ...
ನಾನಿಲ್ಲದ ಊರಲ್ಲೂ ಇದ್ದೀತು ಉಳಿದವರಲ್ಲಿ...

ಮಾತಂದ್ರೆ ಸಿಟ್ಟು, ಮಾತಂದ್ರೆ ವಾಕರಿಕೆ, ಮಾತೆಂದರೆ ಅಸಹ್ಯ ಅಂತಾರೆ...
ಅರೇ ಮಾತೆಂದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಕೂಡ ಅಲ್ಲವಾ...
ಇಂದು ಸಹ್ಯವೆನಿಸುತಿಲ್ಲದ ಇಂಥದೇ ಮಾತುಗಳು ಅಂದು ಬಂಧವ ಬೆಸೆದ ಕೊಂಡಿ ಕೂಡ ಹೌದು ಅನ್ನಿಸುವಾಗ ಸಣ್ಣ ವಿಷಾದವೊಂದು ಮೂಡುತ್ತೆ...
ಹೌದು ಮೌನ ಕೂಡ ಇದೆಲ್ಲ ಆಗಬಹುದು...
ಆದರೆ ಮೊದ ಮೊದಲು ಬಂಧ ಬೆಸೆಯಲು ಮಾತೇ ಮೂಲಾಧಾರ...
ಮೌನದ ಮಾತು ಅರ್ಥವಾಗದ ನನಗಂತೂ ಮಾತೇ ಮಾಣಿಕ್ಯ...
ಅದು ಈವರೆಗಿನ ಅನುಭವ...
ನನ್ನ ಮಟ್ಟಟಿಗೆ ಇಷ್ಟಾದರೂ ಬದುಕ ಪ್ರೀತಿ ದಕ್ಕಿದ್ದು ಇದೇ ಮಾತಿಂದ...
ಅದಕೇ ಮಾತೆಂದರೆ ಬರೀ ಪ್ರೀತಿ ನಂಗೆ...
ಕಹಿಯೆಲ್ಲ ಕರಗಿ ಹೋಗಿ ಬಂಧವೊಂದು ಮರಳಿ ಕೂಡುವುದಾದರೆ ಮಾತಿನ ಜಗಳ ಕೂಡ ಹಿತವೇ ಅನ್ನುತ್ತೇನೆ ಅದಕೇ...
ಮೌನ ನನ್ನೊಳ ಭಾವವಾಗಿ ಸೇರಿದ ಸುದ್ದಿ ಎಲ್ಲೂ ಸುದ್ದಿಯಾಗದಿರಲಿ...
ಕಾರಣ ಮೌನವೆಂದರೆ ಸಾವು ನಂಗೆ...

ಅದ್ಯಾವುದೋ ದಾರಿಯ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಆ ಮೈಮಾಟ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟಿಷ್ಟೇ ಚಿತ್ರವಾಗಿ ಪಡಿಮೂಡುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅವಳ ಅಪರಿಚಿತತೆ ಮನವ ಚುಚ್ಚುತ್ತದೆ...
ಜಂಗಮವಾಣಿಯ ಮೂಲಕ ಕಿವಿಯಲಿ ರಿಂಗಣಿಸುತಿರೋ ಶೃಂಗಾರ ಗೀತೆಯಲೂ ಸಣ್ಣ ವಿಷಾದ ಭಾವ ಮತ್ತು ಪೋಲಿ ಮನಸಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೇ ಇಷ್ಟು (ಅಭಾವ) ವೈರಾಗ್ಯ ನುಸುಳಿಬಿಡುತ್ತದೆ... ;)

ಬೇರೆ ಬೇರೆ ನೆಲಗಳಲ್ಲಿ ಹತ್ತಾರು ಬಾರಿ ಸೋತ ಮೇಲೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸೋಲಲೆಂದೇ ಹೂಡುವ ಯುದ್ಧವಿರಬಹುದಾ ಪ್ರೇಮವೆಂದರೆ...
ಮನಸು ಆ ಯುದ್ಧದ ಶಾಶ್ವತ ಅವಿರೋಧ ದಂಡನಾಯಕ...
ಈ ಮನಸೋ –
ವಾದ – ವಿವಾದ – ವಿಮರ್ಶೆ – ವಿವೇಚನೆ - ವಾಸ್ತವ ಪ್ರಜ್ಞೆ - ಅದೂ – ಇದೂ – ಹಾಳು – ಮೂಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಡಿದು ಬಾಯಿಗಿಟ್ಕೊಂಡು ತನ್ನಿಚ್ಛೆಯ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಮಹಾ ಮರ್ಕಟ...

ಸುತ್ತ ಸಮುದ್ರಾನೇ ಇದೆ – ಗುಟುಕು ದಾಹವೂ ನೀಗಲಾರದು...
ಶರಧಿಯ ನಡುವೆಯ ಬಂಡೆ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಒಂದೇ ಒಂದು ಹನಿ ಮಳೆಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸೋ ಚಾತಕಪಕ್ಷಿಯ ಬವಣೆ ನನ್ನೀ ಮನಸು...
ಪಕ್ಷಿಯಾಗುವ ಬದಲು ಆ ಬಂಡೆಯಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದಿದ್ದರೆ...
ದಾಹ – ಮೋಹಗಳ ಹಂಬಲದ ಹಂಗಿಲ್ಲದೇ ಬದುಕಿಬಿಡಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲವಾ...
ಬಂಡೆಯ ನಿರ್ಲಿಪ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಬಹಳವೇ ಪ್ರೀತಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ಒಂದು ಸೊನ್ನೆ ಒಂದು ಮೂರು.....

ಎಲ್ಲಾ ಮನಸಲ್ಲಿ.....
(ಚೂರು ಚೂರು ಮಾತುಗಳು - ಹೇಗಾದರೂ ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ...)

ಪ್ರೇಮದ ಮೃದು ಪಾದದ ಧೂಳ ಕಣವೊಂದು ಎದೆಯ ತಾಕಿತು - ನಗುವೊಂದು ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದೆ...

ಹಸಿ ಬಿಸಿ ಉಸಿರಲ್ಲಿ ಹಸೆಮಣೆಯ ಹಾಡು...

ಹೆರಳ ಕೇದಗೆಯ ಘಮಲು – ನಾಭಿಯಾಳದಲೇನೋ ಹುಚ್ಚು ಅಮಲು...

ಕನಸು ಕಣಿ ಹೇಳಿದೆ...

ನೆನಪೊಂದೇ ಈಗೀಗ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣದ ಊಟ ಒಳಗಿನ ತೀರದ ಹಸಿವಿಗೆ...

ಕನಸುಗಳು ಹಾದಿ ತಪ್ಪದಿರಲು ನೆನಪುಗಳ ಸರ್ಪಗಾವಲು - ಮತ್ತದೇ ಹಾದಿಯ ತುಳಿಯದಿರಲು ಕೂಡ...

ನೀನಂದಂತೆ ನೀ ಮರಳಿ ಬರುವ ಭರವಸೆಯಲಿ ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ – ಬರುವುದೊಂದಿಷ್ಟು ತಡವಾದರೆ ಸಮಾಧಿಗೆ ಹೂವಿಡುವಾಗ ಅಳಬೇಡ ಅಷ್ಟೇ...

ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿದರೂ ಮತ್ತಲ್ಲೆ ತಲುಪುವೆ ಎಂಬುದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ..!! ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿ ಬಂದು ಕೂರುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಜಾಗದ ಕಲ್ಲುಚಪ್ಪಡಿ ಮೇಲೆ ಇಂದು ಮತ್ತೆ ಕೂತಿದ್ದೇನೆ. ಅಂದಿನಂತೆಯೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಜನಜಾತ್ರೆಯ ನೋಡುತ್ತಾ. ಅಂದಿನ ಆ ನಾನು ನಂಗೆ ಮತ್ತೆ ಸಿಕ್ಕೇನಾ... 
ತಿರುಕನಲ್ಲೀಗ ಹಿಮ್ಮುಖ ಚಲನೆಯ ತೀವ್ರ ಬಯಕೆ...

ಖಾಲಿಯಾಗಿದೆ ಮನಸು...
ಇರುಳೊಂದರ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ಒಳತೂರಿ ಬರಬಾರದೇ ಒಂದಾದರೂ ಹೊಸ ಕನಸು...

ಕೊಟ್ಟದ್ದಕ್ಕೂ, ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಕಾರಣವನೂ ಕೊಡದೇ ಕಾಡಿಸೋ ಈ ಬದುಕಿನೆಡೆಗೆ ನಂಗೆ ತೀವ್ರ ಬೇಸರ, ಕೋಪ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಪ್ರೀತಿ...

ನನ್ನ ನಾ ಗೆಲ್ಲಲು ನನ್ನ ಮನೋಬಲ ನಂಗೆ ಆಧಾರ...
ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಗಳಿಕೆ ಎಂಬುದು ಪರರ ಮನಸ ಗೆಲ್ಲೋ ಆಟ..
ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನೋಬಲ ಬಲವನೆಲ್ಲ ಕಳಕೊಂಡ ಮೂರು ಕಾಸಿಗೂ ಇರದ ಕಸವೂ ಆದೀತು...

ಪ್ರೀತಿ ಹರಿವ ನದಿಯಂತೆ...
ಸಮುದ್ರವ ಸೇರೋ ಹಂಬಲವ ಬಿಟ್ಟರೆ ಹರಿವು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸರಾಗವೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ...
ಆದ್ರೆ ಸಮುದ್ರದ ಸೆಳೆತವ ಬಿಡೋದು ಹೇಗೆ - ಬಿಟ್ಟುದೇ ಆದರೆ ಹರಿವಿಗಿರೋ ಉದ್ದೇಶ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತೆ - ಉದ್ದೇಶ ಇಲ್ಲದಲ್ಲಿ ತುಡಿತ ಎಲ್ಲಿಯದು... 

ನನ್ನದಲ್ಲದ್ದು, ನನ್ನೋಳಿರದೇಹೋದದ್ದು ಮತ್ತು ನನಗೆಂದಿಗೂ ಸಿಗಲಾರದು ಎಂಬುದರೆಡೆಗೆ ನಂಗೆ ತುಡಿತ ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಎಂದಿಗೂ...
ಅದಕೇ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯೆಡೆಗೆ ಆ ಪರಿ ದಾಹವಿದ್ದೀತು...
ತಣಿಯದ ದಾಹವೆಂಬ ಅರಿವಿದ್ದೂ ಸದಾ ಬರೀ ಹುಡುಕಾಟ...

ಬೆಳಗೆಂದರೆ ಕವಿನಾಮದಂಕಿತವಿಲ್ಲದೆ ಹುಟ್ಟಬೇಕಾದ ಹೊಸ ಕವಿತೆಯ ಮೊದಲ ಸಾಲು...

ಬೆಳಗೆಂದರೆ ಗಲಗಲ – ಒಳಗೂ, ಹೊರಗೂ...

ಪ್ರೀತಿ – ಪರವಶತೆ – ಮೌನ = ಬೆಳಗು...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)