ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ನಲವತ್ಮೂರು.....

ಆಯಿ ಅಂದರೆ ಆಯಿ ಅಷ್ಟೇ.....
(ಹುಡುಗಿಯ ಹೊಗಳಿ ಪದಗಳ ಪೋಣಿಸಿದಂತಲ್ಲ ಅಮ್ಮನೊಲವ ಬಣ್ಣಿಸುವುದು...)

ಅವಳ ಮಡಿಲ ನಗು ನಾನು...:)

ಬದುಕು ಅವಳಿಗೆಂದು ಕೈಯೆತ್ತಿ ಒಂದಾದರೂ ನಗುವ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಕಂಡಿಲ್ಲ...
ಹಾಗಂತ ಅವಳೆಂದೂ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಕೂತಿದ್ದನ್ನೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ...
ಕೇವಲ ತನಗೆ ಅಂತ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದಿಲ್ಲ...
ಇಲ್ಲಿ ನಾ ನಗುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಅವಳು ಹಲ್ಲು ಕಚ್ಚಿ ಬದುಕ ಸೈರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ - ಆಗೀಗ ಸೆರಗಿನಂಚು ಒದ್ದೆಯಾದದ್ದೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಳತೆಯಿಂದಾಚೆಯೇ ಉಳಿವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ...
ಅಕ್ಷರ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ – ಮಾತಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಳಿಯುವ ಚಾತುರ್ಯದ ಅರಿವಿಲ್ಲ...
ಬದುಕನ್ನು ಹಳಿಯದೇ, ಎಂಥ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಎದುರೂ ತಲೆ ಬಾಗದೇ, ಅವುಡುಗಚ್ಚಿ ನಡೆದುಬಿಡುವ ಅವಳ ಬದುಕ ರೀತಿ ತುಂಬಾನೇ ಕಲಿಸಿದೆ ನನಗೆ...
ಬದುಕು ಬಂಧಗಳೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ದಯಪಾಲಿಸಿದ ನೋವುಗಳನೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಗೆಲುವಿನ ನಗೆಯ ಬೆಳೆಯ ಗೊಬ್ಬರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ಅವಳ ಆತ್ಮ ಶಕ್ತಿಯ ಪರಿಯನ್ನು ದಂಗಾಗಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ...
ಇಂದಿಗೂ – ಎಂದಿಗೂ ಅವಳ ಜೀವನ ಪ್ರೀತಿಯೇ ನನ್ನ ಬದುಕ ಸ್ಫೂರ್ತಿ...
ನಂಗೆ ಉಸಿರು ನೀಡಿದ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಆಪ್ತ ಗೆಳತಿ ಆಕೆ...
ನಾನೇ ದೂರವಿಟ್ಟ ನನ್ನ ನಾಳೆಗಳ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಅವಳು ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ ನನಗಾಗಿ... 
ಅವಳೆದೆಯ ಬೆಂಕಿಯಲಿ ಚಳಿ ಕಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಚ್ಚಗಿರುವ ಮಹಾ ಪುರುಷ ಮಗರಾಯ ನಾನು... 
ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಜಿದ್ದಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಮಹಾ ಜಿಗುಟಿನ ಹೆಣ್ಣು ಜೀವ ಅವಳು - ಅವಳಿಗಿಂದು ಅರವತ್ತೇಳು ವಸಂತಗಳು ತುಂಬಿದವು – ಇಂದಿಗೂ ಅವಳಲ್ಲಿರುವ ಕುಂದದ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ನನ್ನ ಅಚ್ಚರಿ...
ಉಹುಂ – ಅವಳಿಗದರ ಅರಿವಿಲ್ಲ...
ಹೇಳೋಣವೆಂದರೆ ಅವಳೂರಲ್ಲಿ ಜಂಗಮವಾಣಿ ಕೂಡ ಸದ್ದು ಮಾಡೋಲ್ಲ...
ಇಲ್ಲೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ – ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಅದು ಅವಳ ತಲುಪಲಾರದೆಂದು ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ....
ಹೇಯ್ – ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ಪ್ರೀತಿಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು ಕಣೇ “ಸಾವಿತ್ರೀ...” ❤❤
ನನ್ನೆಲ್ಲ ಶಬ್ಧ ಬಂಢಾರದ ನಿಲುಕಿನಾಚೆಯ ಅಮೂರ್ತ ಭಾವಸೆಲೆ ನಿನ್ನ ಮಮತೆ...
ನೀನೆಂದರೆ ಎಂಥ- ಗ್ರೀಷ್ಮದ ದಾಳಿಗೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಹನಿ ಕೂಡಾ ಬತ್ತದ ಒಲವ ಸರಿತೆ...
ಎನ್ನ ಕಾಯುವ ಮಮತೆಯೊಡಲೇ ಲವ್ ಯೂ ಕಣೇ... ❤ ❤ ❤ 

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ನಲವತ್ತೆರಡು.....

ಮತ್ತಿಷ್ಟು ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಭಾವಗಳು.....

ಪ್ರತೀ ಖುಷಿಗೂ ಖಂಡಿತಾ ಒಂದು ಅಂತ್ಯ 'ಇದ್ದೇ' ಇದೆ...

ಅಂತೆಯೇ ಪ್ರತೀ ವೇದನೆಗೂ ಕೂಡಾ ಅಂತ್ಯ ಇರುವುದಂತೆ - 'ಅಂತೆ' (?)...

ನಂಬದೇ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ...

;;;

ದೃಷ್ಟಿ ಇಂಗಿದರೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಗುಡ್ಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಮನಸ ಆಸರೆಯಿಂದ ಕಲ್ಪನೆಯ ಕುಂಚ ಬಳಸಿ ಕನಸ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದು ನಿನ್ನ ಚಿತ್ರವೊಂದ ಬಿಡಿಸ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ...

ಇನ್ನೇನು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಕಂಗಳ ಬರೆದು ಜೀವ ತುಂಬಬೇಕು; ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನೆನಪುಗಳೆಲ್ಲ ಹನಿಗಳಾಗಿ ನನ್ನ ಕುರುಡು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ತುಳುಕಿ ಬರೆದ ಚಿತ್ರವೆಲ್ಲ ಕಲೆಸಿ ಹೋಗುತ್ತೆ...

ದೃಷ್ಟಿಹೀನವಾದರೂ ಮನದ ಭಾವ ರೂವಾರಿಗಳಾದ ಈ ಕಂಗಳು ಭಾವಹೀನ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ...

ನೀನೆಂದರೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾ ಸದಾ ಹುಡುಕೋ ಖುಷಿಯ ಆಕಾಶ ಬುಟ್ಟಿ...

;;;

ಆತ್ಮ ಸಂಗಾತಗಳೇ -

ನೂರಾರು ವಿಧಗಳ ಬಣ್ಣಗಳ ಸೃಜಿಸೋ ಬೆಳಕಿನಂಥ ಬದುಕು – ಎಲ್ಲಾ ಬಣ್ಣಗಳನೂ ನುಂಗಿ ತೇಗುವ ಕತ್ತಲಿನಂಥ ಸಾವು ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಎದೆಯ ಕೋಣೆಯಲಿ ತಬ್ಬಿ ಮಲಗಿವೆ...

ಅವುಗಳ ಅನೈತಿಕ (?) ಸರಸೋನ್ಮಾದ ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಸಂಬಾಳಿಸ ಹೋದಷ್ಟೂ ಕೆರಳಿ ನಿಲ್ಲುವ ವಿಕಾರ ಭಾವಗಳೆಲ್ಲದರ ಮೊದಲ ಬಲಿ ನಾನೇ...

ನೀವೂ ಬಲಿಯಾಗುವ ಮುನ್ನ ದೂರವಾಗಿಬಿಡಿ...

;;;

ಸ್ನೇಹಗಳೇ - 

ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ವೈರುಧ್ಯಗಳು, ವಿಚಾರ ಭಿನ್ನತೆಗಳೆಲ್ಲ ಕೇವಲ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಷ್ಟೇ ಆಗಿರುವವರೆಗೂ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ‘ಮಾತು’ ಒಡನಾಟದ ಉತ್ತುಂಗದ ಉತ್ಸವ – ಅಲ್ಲಿ ಜಗಳವೂ ಒಂದು ಮನರಂಜನೆಯ ಗಿಲಕಿಯಾಟ... 

ಒಂದ್ಯಾವುದೋ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಒಟ್ಟು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದೆಡೆಗೇ ಬೇಸರ, ಕ್ರೋಧಗಳಾಗಿ ಬದಲಾದ ಘಳಿಗೆಯ ಬಿಂದುವಿನಾಚೆ ‘ಮಾತು’ ಮೌನದರಮನೆಯ ಜೀತದಾಳಿನ ಶವ ಶೃಂಗಾರ – ಅಲ್ಲಿ ಸರಸವೂ ಬಂಧದ ಕೃತಕ ಉಸಿರಾಟ ಅಷ್ಟೇ...

ಅತಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತುಂಬಾನೆ ತುಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ – ಒಳಗೇ ಸುಡುವ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮೌನವೇ ಹಿತವಿತ್ತು ಅನ್ನಿಸುವ ಹಾಗೆ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ನೂರು + ನಲವತ್ತು + ಒಂದು.....

ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಭಾವಗಳು.....

ಅದೇ ಬೀದಿ, ಅದೇ ಹಾದಿ, ಅದದೇ ತಿರುವುಗಳಲಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಒಂಟೊಂಟಿ ನಡಿಗೆ...
ನೆರಳು ಕೂಡ ದೂರ ಸರಿಯೋ ಕಾರಿರುಳಲ್ಲೂ ಜೊತೆ ಬಿಡದೆ ನಡೆವ ತುಸು ಜಾಸ್ತಿಯೇ ಉಪ್ಪುಪ್ಪು ನೆನಪುಗಳು...
ಒಪ್ಪವಾಗಿ ತಾವು ನೀಡಿ ಸಲಹುತಿರುವುದೂ - ಹೂಳಬೇಕಿತ್ತು ಈ ಹಾಳು ನೆನಪುಗಳ ಹೊಯ್ದಾಡಿ ಕಾಡದಂತೆ ಎಂದಳುವುದೂ ಎರಡೂ ಎನ್ನೆದೆಯೇ ಆಗಿರುವುದು ಬದುಕಿನ ದುರಂತವಾ...?
ಅಥವಾ ಬದುಕಿರುವುದೇ ಹಾಗಾ...??
ಎರಡು ತಲೆಯ ಹಾವಿನ ಹಾಗೆ... 

!!!

ಸ್ನೇಹವೇ -
ಎಲ್ಲಾ ಶಬ್ದಗಳೂ ಅದಿರುವಂತೆಯೇ ಅರಿವಿಗೆ ಬಾರದೇ ಹೋದರೂ ಭಾವ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿವ ಮೌನದೊಳಗಣ ಮಾತು ಬಲು ಚಂದ...
ಎಲ್ಲಾ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಭಾವನೆಗಳ ಶವದ ವರ್ಣನೆಯಂಥ ಮಾತಿನೊಳಗಣ ಮೌನ ಮಹಾ ಹಿಂಸೆ...
ಕಿಂಚಿತ್ತಾದರೂ ಒಲುಮೆ ಬಾಕಿ ಇದ್ದುದಾದರೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿ, ಮೌನದ ನಡುವೆ ಒಂದು ಜಗಳವಾದರೂ ಹುಟ್ಟಲಿ...
ಒಲುಮೆಯನುಳಿಸುವ, ಉಳಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದ ಜಗಳವೂ ಚಂದವೇ ಅಲ್ಲವಾ...

!!!

ಒಂದಷ್ಟು  ಬಣ್ಣ  ಬಣ್ಣದ ಖುಷಿಯ ನೆನಪುಗಳ ಬುಗ್ಗೆಗಳ ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಇನ್ನಷ್ಟು ಸುಖದ ಕನಸುಗಳ ಅಂತರಂಗದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಬೆಳಕಿನುತ್ಸವದ ಕಡೆಗೆ ಒಂಟಿ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನಿಡುತಿರುವ ಹುಚ್ಚು ಫಕೀರ ನಾನು...
ಈ ಘಳಿಗೆ ನನ್ನದೇ ಹೆಜ್ಜೆಯಡಿಯ ಧೂಳ ಹುಡಿಯನೂ ಕಣ್ಣಿಗೊಂತ್ತಿಕೊಂಬ, ಮರುಘಳಿಗೆ ದೇವಮುಡಿಯ ಪ್ರಸಾದವನೂ ತುಳಿದು ಗಹಗಹಿಸುವ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ ಮನದೊಡೆಯ...
ಈ ಘಳಿಗೆಯ ಖುಷಿಯೊಂದೇ ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿಗೆ...
ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಗಳ ಖುಷಿಗಳಿಗಾಗಿ ಎಂಥ ಬೇಲಿಗಳನೂ ಮುರಿದು ಮುನ್ನುಗ್ಗುವ ಹರ ಹುಂಬ ದಾರಿ ನನ್ನದು...
ಸುಖದ ಸುಸ್ತಿನಮಲಿಗೆ ಒಗ್ಗಿಹೋದ ಈ ಮರುಳನ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ಸುಖಗಳ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಹಿಂದೆಯೇ ಉಳಿದು ಹೋದದ್ದು ನಂಬಲೇಬೇಕಾದ ಸತ್ಯ...

!!!

ಗುಲಾಬಿ ಗಿಡದಲ್ಲಿ ಮುಳ್ಳಿರುತ್ತೆ, ಮತ್ತಾಮುಳ್ಳು ನನ್ನ ಚುಚ್ಚುತ್ತೆ, ಅದಕೇ ನಾನೆಂದೂ ಗುಲಾಬಿ ಗಿಡವ ನೆಡಲಾರೆ - ನೆಟ್ಟು ನೀರು ಗೊಬ್ಬರ ಉಣಿಸಲಾರೆ ಎಂಬುವವನಿಗೆ ಗುಲಾಬಿ ಹೂವಿನ ಅಂದ ಗಂಧಗಳ ಸವಿಯುವ ಹಿತಾನುಭೂತಿಯೂ ದಕ್ಕದಲ್ಲವಾ...
ಅಂತೆಯೇ ಭಾವ ಬಂಧಗಳು ಕೂಡಾ - ನೋವ ನೀಡುತ್ತವೆಂದು ಬೆಸೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ದೂರ ನಿಂತರೆ ಹತ್ತಿರ ಇರಬಹುದಾಗಿದ್ದಷ್ಟು ಕಾಲದ ಖುಷಿಗಳಿಂದಲೂ ವಂಚಿತರಾಗುತ್ತೇವೆ...
ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಹೂವು ಬಾಡಿ ಹೋದರೂ, ಬಂಧ ಒಡನಾಟದಿಂದಾಚೆ ನಿಂತರೂ ಅವು ಅರಳಿಕೊಂಡಿರುವಾಗ ಇತ್ತ ಖುಷಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚೇನಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಆ ಮೇಲಿನ ನೋವು...
ಬದುಕೆಂದರೆ ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಗಳ ಖುಷಿ...
ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಕ್ಷಣಗಳ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕಳೆದೆವು ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಬದುಕಿನ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ಅಳೆಯೋಣ ಅಲ್ಲವಾ...
ಬೆಸೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯ...
ಪ್ರೀತಿಯೆಂದರೆ ಮುಳ್ಳಿನ ನಡುವೆಯೂ ಅರಳುವ ನಗೆಗುಲಾಬಿ...❤

!!!

ಪಾರಿಜಾತ -
ಎಂಥ ಮೃದುವಾದ ಪಕಳೆಗಳು...
ಗಾಳಿಗೂ ಸಂಭ್ರಮವನೀವಂಥ ನವಿರು ಗಂಧ...
ಸಂಜೆ ಸಾಯುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅಂಗಳದ ಏರಿಯಲಿ ಅರಳಿ ಒಂದಿಡೀ ಇರುಳನು ಉಲ್ಲಾಸದ ವಿಲಾಸದಲಿ ಲಾಲೈಸುವ ಉನ್ಮತ್ತ ಜವನಿಕೆ...
ನನ್ನ ಕನಸುಗಳೆಂದರೆ ಪಾರಿಜಾತ -
ಇರುಳ ತುಂಬ ಕನಸ ಕಾವ್ಯದ್ದೇ ಆಲಾಪ ಕಲಾಪ...
ಎದೆಯಿಂದ ಕಣ್ಣಿಗೇರಿದವೋ ಕಣ್ಣಿಂದ ಎದೆಗಿಳಿದವೋ ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ಮೈಮನದ ಮೈದಾನವೆಲ್ಲ ಖುಷಿಯ ಕನಸುಗಳದೇ ಚಕ್ರಾಧಿಪತ್ಯ...
ಕತ್ತಲ ಕಾವಳದಲ್ಲಿ ವೈಭವದ ಒಡ್ಡೋಲಗ ನಡೆಸಿ ಬೆಳಗ ಮೊದಲ ಕಿರಣ ನೆಲ ಸೋಕುವ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಪಾರಿಜಾತದ ಶವಯಾತ್ರೆ...
ನನ್ನ ಕನಸುಗಳೆಂದರೆ ಪಾರಿಜಾತ...

!!!

ಮುಖವಾಡ ತೊಡುವುದೆಂದರೆ ಆತ್ಮದ ಸಾವು ಎಂಬ ಭಾವ...
ತೊಡಲಾರೆನೆಂದರೆ ಯಾರೂ ಸುಳಿಯದ ದ್ವೀಪವಾಗುವ ಭಯ...
ಪ್ರೀತಿ ಕೊಡುವುದೆಂದರೇನೆಂಬ ಅರಿವಿನ ಗಂಧ ಗಾಳಿಯಿಲ್ಲ...
ಪ್ರೀತಿಯುಂಬುವುದರಲ್ಲಿ ಬಕಾಸುರನ ಹಸಿವು...
ಬಡಿಸುವವರಾದರೂ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಬಡಿಸಿಯಾರು ಲಜ್ಜೆ ಇಲ್ಲದ ಲಂಪಟ ಮನಸಿಗೆ...
ಎತ್ತಿಡುವ ಪ್ರತೀ ಹೆಜ್ಜೆಯಡಿಯಲೂ ಬೊಗಸೆ ಒಡ್ಡುವುದೊಂದೇ ಬದುಕಾಗಿ ಹೋದಂತ ಪಾಪ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಕಲೆ ಉಳಿದು ಕಾಡುತಿದೆ ಈಗೀಗ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ಒಂದುನೂರಾ ನಲವತ್ತು.....

ಈ ಹಗಲಿದು ಮುಗಿಯಲೇಬಾರದು.....
(ಮಲೆನಾಡ ಮನದ ಒಂದು ಒಲವ ಬೆಳಗು...)

ಹೀಗಿತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯ ಒಡೆತನ...

ದಿನಮಣಿಯ ಮೊದಲ ಸ್ಪರ್ಶಕೆ ಕಂಪಿಸಿ ಇಬ್ಬನಿ ಹನಿಯೊಂದು ಅಡಿಕೆ ಹೆಡೆಯ ತುದಿಯಿಂದ ಕೆಳಜಾರುವ ಘಳಿಗೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿದಿರೆಯ ತೋಳಿಂದ ಕೊಸರಿಕೊಂಡು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕಣ್ದೆರೆದೆ...

ಮುಂಬೆಳಗಿನ ಬಂಗಾರದೋಕುಳಿಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಗೋಪಿ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ಕಳೆದಿರುಳಲಿ ನನ್ನ ಕನಸಿನೂರ ರಾಜಬೀದಿಯ ತುಂಬ ನಿನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತು ಮೂಡಿ ನಗೆಯ ಗಂಧವೊಂದು ಸುರುಳಿ ಸುತ್ತಿದ ಸುದ್ದಿಯ ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಸಾರುತ್ತಿತ್ತು...

ಆ ಹಕ್ಕಿಗೊರಳನು ಹಿತ ಮುನಿಸಿಂದ ಶಪಿಸುತ್ತ ಮಂಚ ಬಿಟ್ಟಿಳಿದರೆ ಅಂಗಳದ ತುಂಬಾ ಚೆಲ್ಲಿ ರಂಗವಲ್ಲಿಯಂತಾಗಿರುವ ಪಾರಿಜಾತದ ಕುಸುಮ ವಿದಾಯದ ಘಳಿಗೆಯಲೂ ನನ್ನ ನೋಡಿ ಎಲ್ಲ ಅರಿವಾದಂತೆ ನವಿರಾಗಿ ತುಂಟ ನಗೆಯ ಬೀರಿತು...

ಹಲಸಿನ ಮರದ ಕೊಂಬೆಯ ತುದಿಯಲಿ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಬಾಲವನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಸುಳಿದಾಡುತಿದ್ದ ಅಳಿಲಮರಿಯೊಂದರ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲೂ ಎಂಥದೋ ಅವ್ಯಕ್ತ ಸಂಭ್ರಮವಿದ್ದಂತಿದೆ...

ಕರುಳಿಗೆ ಕಚಗುಳಿಯಿಡುವ ಹಿತವಾದ ಚಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತ ನಿನ್ನ ಒನಪಿನ ನೆನಪಿನ ಕಾವು ಹಬ್ಬಿ ತಬ್ಬಿ ಮನಸಿದು ಮೈನೆರೆದು ಹೋಯ್ತು...

ನಿದ್ದೆ ಮರುಳಲೇ ಆಯಿಯ ಹೂ ಹಿತ್ತಲಿಗೆ ಹೋದರೆ ಮುತ್ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿಗೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ಅದರೊಡಲ ಜೇನ ಹೀರುತಲಿದ್ದ ದುಂಬಿಯ ಕಂಡು ಕಾಲ ಬೆರಳ ತುದಿಯಿಂದ ನಾಚಿಕೆಯಂಥ ಒಲವ ಸೆಳಕೊಂದು ನೆತ್ತಿಗೇರಿದ ಮೃದುಕಂಪನದನುಭಾವ...

ಗಂಗೆ ಕರುವಿನ ಘಂಟೆ ದನಿಗೆ ಕನಸಲ್ಲಿ ಪಿಸುನುಡಿದ ಮಾತೊಂದು ಮತ್ತೆ ಹೊರಳಿದಂತಾಗಿ ಒಡಲಿನಾಳದಲೇನೋ ಹೊಸದಾದ ಉದ್ವೇಗದುದ್ಗಾರ...

ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಪಾಲಿ ಬೆಕ್ಕನು ಗದರುತಿದ್ದ ಪಾಂಡು ಕುನ್ನಿಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ಅಚ್ಚರಿ ಬೆರೆತ ಅಕ್ಕರೆ ನನ್ನೆಡೆಗೆ...

ಅಮ್ಮನ ಕೈಬಳೆಗಳ ಕಣ ಕಣದೊಂದಿಗೆ ಕಲೆತ ನೊರೆ ನೊರೆ ಹಾಲು ಬಿಂದಿಗೆ ತುಂಬೋ ಸದ್ದಿಗೆ ಕಿವಿಗಳನೊಪ್ಪಿಸಿ, ಹಂಡೆಯೊಲೆಯ ಬೆಂಕಿ ನರ್ತನದೆಡೆ ಕಣ್ಣ ನೆಟ್ಟು ಕೂತ ಈ ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗಲೇ ಹುಚ್ಚೆದ್ದ  ಭಾವಗಳ ಸಂತೆ ನೆರೆದ ಮನದ ಮುಗಿಲು...

ಆಹಾ ಮುಗಿಯಲೇ ಬಾರದು ಈ ಹಗಲು...

*** ಎಂದಾದರೂ ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಹೊರಳೀತು.... 

ಗೊಂಚಲು - ಒಂದು ನೂರಾ ಮೂವತ್ತೊಂಬತ್ತು.....

ಭಾವ ನಮನ.....

ಬದುಕ ಜೀವನ್ಮುಖೀ ಭಾವಗಳೆಲ್ಲ ಸದಾ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತಲಿದ್ದು; ಆತ್ಮದ ಬೆಂಕಿ ಆರುವ ಮುನ್ನ ನನ್ನೀ ಬಂಡೆಯೆದೆಯ ಸಿಬಿರಿನೊಳಗೂ ಬೇರನಿಳಿಸಿ ಭಾವದ ಹಸಿರು ಚಿಗುರಲೆಂಬ ಹಾರೈಕೆಯಿರಲಿ...

::::::

ಸಾಹಿತ್ಯದ ಗಂಧವಿಲ್ಲದೇ, ಬರೆದದ್ದರ ಪರಿಣಾಮ ಮತ್ತು ಓದುಗನ ಮನಸಿನ ಕಳಕಳಿಯ ಹಂಗಿಲ್ಲದೇ, ನಾ ಕಂಡಂತೆ, ನಂಗೆ ತೋಚಿದಂತೆ, ನನ್ನೊಳಗೆ ಮೂಡಿದ ಭಾವಗಳಿಗೆ ಪದಗಳ ರೂಪ ಕೊಡುತ್ತಾ ಹೋದೆ... 
ಪದಗಳಿಗೆ ದಕ್ಕಿದ ಭಾವಗಳನೇ ನಂಬಿ, ಅವು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ್ದು ಮೂಡಿದಂತೆ ಗೀಚುತ್ತಾ ಹೋದೆ... 
ಹಾಗೆ ತೋಚಿದ್ದು ಗೀಚಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಕೂಡಿಡುತ್ತ ಹೋದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಡೈರಿಯಂಥ “ಭಾವಗಳ ಗೊಂಚಲು” ಎಂಬ ನನ್ನೀ ಬ್ಲಾಗಿಗೆ ಅದಾಗಲೇ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳು ಸಂದು ಹೋದವು...!!!

ಎದೆಯಂಗಳವಿದು ನೈತಿಕ ಅನೈತಿಕತೆಗಳ ಬೇಲಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಅಸ್ಪ್ರಶ್ಯತೆಯ ಹಂಗಿಲ್ಲದೆ, ಏನೇನೆಲ್ಲ ಭಾವಗಳು ಹುಟ್ಟುವ ಪ್ರಸೂತಿ ತಾಣ – ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವೆಲ್ಲ ಭಾವಗಳನೂ ಹೂಳುವ ಸುವಿಶಾಲ ಸ್ಮಶಾನ ಕೂಡ... 
ಅಲ್ಲಿ ಭಾಷೆಗೆ ದಕ್ಕದ ಭಾವಗಳ ನಗೆಯ ಕೇಕೆ ಮತ್ತು ನೋವ ಆರ್ತನಾದ ಎರಡೂ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೇ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿರುತ್ತವೆ... 
ಹೆಚ್ಚಿನ ಬಾರಿ ಹೂತ ಭಾವಗಳ ನಾತವೇ ರಮ್ಯ ಭಾವದಂತೆ ಪದಗಳ ಗುಚ್ಛವಾಗಿ ಆಚೆ ಬಂದದ್ದಿದೆ...

ಹುಟ್ಟು - ಸಾವು, ನಕ್ಕಿದ್ದು - ಅತ್ತಿದ್ದು, ಕಿತ್ತಾಡಿದ್ದು, ಹುಡುಕಾಡಿದ್ದು, ಕಾಡಿದ್ದು - ಹಾಡಿದ್ದು, ನಿರಾಭರಣ ಪ್ರೇಮ, ಕರಡಿಯ ಉನ್ಮಾದದ ಕಾಮ, ಮಲೆನಾಡು - ಮಳೆ - ಬೆಳದಿಂಗಳು, ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅವಳು, ಸಂಬಂಧಗಳು - ಒಳ ಒಪ್ಪಂದಗಳು, ನೋವಿನ - ಕಣ್ಣೀರಿನ ವಿಜೃಂಭಣೆ, ಬದುಕ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಕಂಡದ್ದು - ಕಾಣಲು ಬಯಸಿದ್ದು... 
ಓಹ್ !!!
ಏನೇನೆಲ್ಲ ಬರೆದು ತುಂಬಿದೆ ನಾನಿಲ್ಲಿ...
ನನ್ನೊಳಗಿಳಿದ, ಉಳಿದ, ಅಳಿದ, ನನ್ನದೆನಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಭಾವಗಳನೂ ಬರೆದೇ ಬರೆದೆ... 
ಓದಿದ ನಿಮ್ಮಗಳ ಸಹನೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ದೊಡ್ಡದು... 
ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಮಾತುಗಳನೂ ಆಡಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ ನಿಮಗಿದೋ ಋಣದ ನಮನ...

ಬರೆಯುತ್ತ ಬರೆಯುತ್ತ ಕಳಕೊಂಡವುಗಳೆಂದರೆ ಎದೆಯಾಳದ ಒಂದಷ್ಟು ದುಗುಡ, ದುಮ್ಮಾನ, ಭಾರ, ನೋವುಗಳು...
ಪಡಕೊಂಡದ್ದು ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಗುರತೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ನಿಮ್ಮಗಳ ಸ್ನೇಹ...

ನನಗೆಂದಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗದ ಆದರೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಎಡತಾಕುವ ವಿಶಾದದ ಭಾವ ಸ್ಪರ್ಶವಿಲ್ಲದ ಒಣ ಒಣ ಸಾರಿಗಳು - ಕಣ್ಣಂಚಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡದೇ ನಾಲಿಗೆ ತೊದಲುವ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್‌ಗಳೂ (ಬಂಧದಲ್ಲಿ ಭಾವ ಇಲ್ಲದಿದ್ದುದು ಅಥವಾ ಇದ್ದ ಭಾವ ಸತ್ತದ್ದು  ಈ ಒಣ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಸಾರಿಗಳಿಂದಲೇ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಲ... ಭಾವಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನುಡಿದ ಒಂದು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಅಥವಾ ಸಾರಿ ಬಂಧವೊಂದರ ಉಳಿವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗೋದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯವೋ ಭಾವದ ಹಂಗಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಇಷ್ಟಿಷ್ಟಾಗಿ ಬಂಧವ ಕೊಲ್ಲುವುದೂ ಅಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯ...) - ಮಧುರ ಬಂಧವೊಂದು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಒಡನಾಡಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆಯಲು ಬಿಡದ ಪರಿಸರ ಇವುಗಳೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಆಪ್ತ ಅನ್ನಿಸೋ ಬಾಂಧವ್ಯಗಳ ಬೆಸೆದು ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಎಂಬೋ ಜಾಲ ತಾಣ...

ಇಲ್ಲೂ ಒಂದಷ್ಟು ವಿಪರ್ಯಾಸವಿದೆ... 
ಏನ್ಗೊತ್ತಾ – ಯಾವೆಲ್ಲ ಭಾವಗಳಿಂದಾಗಿ, ಯಾವುದೆಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ಸ್ನೇಹಗಳ ಪಡೆದೆನೋ ಅದದೇ ಭಾವ, ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಅದೇ ಸ್ನೇಹಗಳ ಕಳಕೊಂಡದ್ದೂ ಇದೆ... 
ನನ್ನ ಭಾವ, ಅನುಭವ, ಅನುಭಾವಗಳ ಓದುವಾಗ ಅಥವಾ ದೂರದಿಂದ ಕಾಣುವಾಗ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿ ನಂಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದ - ಅವನ್ನೇ ಆದರಿಸಿ, ಅನುಸರಿಸಿ ಅಂತಂದಾಗ ಕಷ್ಟವಾಗಿ ನನ್ನಿಂದ ದೂರ ನಿಂತ – ಮತ್ತೆಷ್ಟೋ ಕಾಲದ ನಂತರ ಆ ಅವವೇ ಭಾವಗಳನು ಸದ್ದೇ ಇಲ್ಲದೆ, ನನಗಿಂತ ಚೊಕ್ಕವಾಗಿ ಜೀವಿಸತೊಡಗಿದ ಸ್ನೇಹಗಳ ಕಂಡು ದಂಗಾಗಿ ನಿಂತದ್ದಿದೆ... 
ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತೆ ನಂಗೆ ಯಾವ ಭಾವ ಇಷ್ಟವಾಗದೇ ಒಡನಾಟದಿಂದಾಚೆ ನಿಂತರೋ ಅದೇ ಭಾವವ ಇನ್ಯಾವುದೋ ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ  ತಾವೇ ಜೀವಿಸತೊಡಗಿದಾಗ ಅಥವಾ ಆ ಭಾವದ ಸತ್ಯ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದವನೆಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ಬಂದು ಅದೇ ಹಳೆಯ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿಸುವವರೂ ಕಡಿಮೆಯೇ...
ಆಗೆಲ್ಲ ಪಡೆದ ಖುಷಿ, ಕಳಕೊಂಡ ಬೇಸರ ಎರಡನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲೇ ಬರೆದು ನಿಸೂರಾಗಿದ್ದೇನೆ... 
ಅದಕೇ ಅಂದದ್ದು ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಒಂಥರಾ ನನ್ನ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಡೈರಿ ಅಂತ...:)

ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳೆಂದರೆ ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸುದೀರ್ಘ ನಡಿಗೆಯೇ... 
ಬರೆದ ಸಾಲುಗಳ ತೂಕ ಎಷ್ಟಿದೆಯೋ ಅರಿವಿಲ್ಲ ಎನಗೆ...
ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪ್ರಕಾರಗಳ ತಿಳುವಳಿಕೆ, ಹಂಗು, ಗುಂಗು ಒಂದೂ ಇದ್ದವನಲ್ಲ... 
ಆದರೆ ಬರೆದಾದ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿದ ಎದೆಯ ಹಗುರತೆಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾರೆ ನಾನು... 
ಆ ಕ್ಷಣದ ಎನ್ನೆದೆಯ ಸತ್ಯಗಳಿಗೆ, ಭಾವಗಳಿಗೆ ಪದಗಳ ಚೌಕಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರತೀ ಬಾರಿಯೂ ನಿರಾಳವಾಗಿದ್ದೇನೆ...
ಅಲ್ಲದೇ ಹೊಸ ಭಾವಕ್ಕೆ, ಹೊಸ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಗೆ ಪಕ್ಕಾಗಿದ್ದೇನೆ...
ಅದೇನು ಅಂಥ ಸಣ್ಣ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಅಂತನ್ನಿಸಲ್ಲ ನನಗೆ...

ಆ ಅಂತೆಲ್ಲ ನನ್ನೆದೆಯ ಭಾವಗಳು ನಿಮ್ಮದೂ ಅಂತನ್ನಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮೆದೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದದ್ದಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಓದಿದ ಆ ಕ್ಷಣ ನಿಮ್ಮೆದೆಯ ಭಾರ ಏರಿಳಿದಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು ಬರೆದ ಜೀವಕ್ಕೆ...........

ಎದೆಯ ಭಾವಗಳ ಒರತೆಗೂ ವಸಂತ, ಗ್ರೀಷ್ಮಗಳ ಒಡನಾಟವಿದೆ...
ನನ್ನೆದೆಯ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒಡನಾಟ ಗ್ರೀಷ್ಮದೊಂದಿಗೇ...
ಅದಕೇ ನೋವನೇ ಹೆಚ್ಚು ಬರೆದಿದ್ದರೆ ತಪ್ಪು ನನ್ನದಲ್ಲ...
ಅದು ಬದುಕಿನ ಕರುಣೆಯ ಪ್ರಸಾದ...
ನೋವನೇ ಹೆಚ್ಚು ಬರೆದಿದ್ದರೂ ಜೀವಿಸಿದ್ದು ನೋವ ಕೊಂದು ಮೆರೆದ ನಗುವನ್ನ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನೆಡೆಗೆ ನನಗಿರೋ ಅಭಿಮಾನ...
ನೋವು ಮೌನವಾಗಿ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿ ಹಿಮವಾಗಿ ದೂರನಿಲ್ಲುವ ಬದಲು ಮಾತಾಗಿ ನದಿಯಾಗಿ ಹರಿದು ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲಿ ನಗೆಯ ಹಸಿರ ಚಿಮ್ಮಿಸಲಿ ಅಂದುಕೊಳ್ತೇನೆ...
ಈ ನಾಲಕ್ಕು ವರ್ಷಗಳನು ಅದನೇ ನಂಬಿ ಅದನೇ ಬರೆದು ಹಗುರಾಗುತ್ತ ಬಂದೆ...
ನನ್ನೊಳಗಿಂದು ಒಂದಿಷ್ಟು ನಗುವಿದೆ...
ಓದಿದ ನಿಮ್ಮೊಳಗೇನು ಮೂಡಿತೋ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಅರಿವಿಲ್ಲ...
ನಿಮ್ಮ ಓದಿನ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಹಾಗೇ ಇರುವುದ ಕಂಡು ನಿಮ್ಮಲೂ ನಗುವೇ ಮೂಡಿದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಲಿದ್ದೇನೆ...

ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಕಾಲ ಬರೆದೇನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...
ಗೊತ್ತಿರುವುದು, ಹೇಳಬೇಕಿರೋದು ಇಷ್ಟೇ - 
ಭಾವ ಪದವಾಗಿ ಆಚೆ ಬಂದ ಮರು ಘಳಿಗೆ ಅದು ಕೇವಲ ನನ್ನದು ಮಾತ್ರವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ...
ಅದಿಲ್ಲಿ ಭಾವಗಳ ಗೊಂಚಲಿನ ಒಂದು ಗೊಂಚಲಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಸೇರುತ್ತಲಿರುತ್ತದೆ...
ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಡಿಲ ಬಗ್ಗೆ ಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ...
ಆ ನಿಮ್ಮಗಳ ಮಡಿಲ ತಂಪು ನನ್ನ ಸದಾ ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೆ... 

ಭಾವ ತೀರದ ಪಯಣ...

                                                        ವಿಶ್ವಾಸ ವೃದ್ಧಿಸಲಿ – ಶ್ರೀವತ್ಸ ಕಂಚೀಮನೆ.

ಗೊಂಚಲು - ನೂರಾ ಮೂವತ್ತು ಮತ್ತೆಂಟು.....

ಜಂಗಮ ಭಾವಗಳು.....

ಸಾವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ನರಕ ಸುಖಕ್ಕೆ ನಿತ್ಯ  ಸಾಕ್ಷಿಯಂತೆ ಕಾಣೋ ಉದ್ದುದ್ದ ಕಾರಿಡಾರು...
ಬಾಗಿಲಾಚೆ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಂತ ಆತಂಕದ ಬೆಂಕಿ ಉರಿವ ಹತ್ತಾರು ಕಂಗಳು...
ಒಳ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಭರವಸೆಯ ಮಾತೊಂದು ತೂರಿ ಬರಲೆಂದು ಕಾತರಿಸೋ ಹಸಿದ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ಕಿವಿಗಳು...
ಅದು ವೈದ್ಯ ನಾರಾಯಣರ ಭವನ...
ವೈದ್ಯ ರಾಜ ನಮಸ್ತುಭ್ಯಂ...

###

ಬದುಕ ಪಾತಳಿಯಲ್ಲಿ ಎಡವಿಬಿದ್ದ, ಎದ್ದು ನಿಂತ ಹಸಿ ಬಿಸಿ ಅನುಭವಗಳೆಲ್ಲವ ಸೋಸುತ್ತ ನಡೆದೆ – ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಮಸ್ತಕದಾಳದಲ್ಲಿ ಒಂಚೂರು ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಕಿಟಕಿ ತೆರಕೊಂಡಿತು...
ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಬರೋ ವಿಚಾರಗಳ ಕಿರು ಬೆಳಕ ಪ್ರಖರತೆಗೇ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವಾಗ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ ಈಗ – ಮುಗ್ಧತೆಯ ಹೆಸರು ಹೊದ್ದ ಅಜ್ಞಾನದ ಸೆಳವಿನಲ್ಲಿ ತೇಲಿದಷ್ಟು ಸುಲಭವಿಲ್ಲ ಜ್ಞಾನದ ಕಿರುದಾರಿಯಲಿ ತೆವಳುವುದು...!!!

###

- ಜಂಗಮನ ಜೋಳಿಗೆಯ ತುಂಬಾ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿದ ಕಥೆಗಳು...
- ಮತಿಹೀನ ಅಲೆಮಾರಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹದ ಭಿಕ್ಷಾಪಾತ್ರೆ...
- ಕರುಣೆಯ ಹಂಗಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿಯ ಒಡನಾಟದ ನಿರಂತರ ಹುಡುಕಾಟ...
- ಬದುಕಿದು ಬರೀ ವೈರುಧ್ಯಗಳನೇ ಮಾರುವ ವಿಚಿತ್ರ ತೆವಲಿನ ವ್ಯಾಪಾರೀ ಮಳಿಗೆ...

###

ಮನದ ಜಗುಲಿಯ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಸೂತಕದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯ ಗಾಢ ವಾಸನೆ...
ಸಾವು ದೇಹದ್ದೇ ಆಗಬೇಕಿಲ್ಲ, ಭಾವದ್ದೂ ಆಗಬಹುದು...
ನೋವಿನ ತೀವ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಸಮಾನ ಸ್ಥಾಯಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ - ಎದುರಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಸಾವ ನೋಡುತ್ತಲಿರಬೇಕಾದವರ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ಒಂದು ನೂರಾ ಮೂವತ್ತೇಳು.....

ಹೊತ್ತು ಹೋಗದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿವ ಭಾವಗಳು.....

ಬದುಕ ಅಪ್ಪುವೆನೆಂದವಳ ಬದುಕ ಬೆಳಕ ಕಸಿದ ಹಸಿ ಹಸಿ ನೆನಪುಗಳ ನರಳಿಕೆಯ ಸದ್ದಲ್ಲಿ   ನಿದಿರೆಯ ಸಖ್ಯವಿಲ್ಲದ ಮಾಗಿಯ ಚಳಿಯ ನಸುಕು - ಎದೆಯ ಗರ್ಭದ ಗೋಡೆಯ ಆಗೀಗ ಒದೆಯೋ ಕಸುವಿಲ್ಲದ  ಕನಸ ಕೂಸು - ಕರುಳ ದಿಬ್ಬವ ತಬ್ಬಿದ ರುದ್ರ ಮೌನ - ದಿಂಬಿನ ಮೇಲೆ ಹೊರಳುತಲಿರೋ ಅವಳ ಒಂಟಿ ಕೂದಲೊಂದಿಗೆ ಮಾತಿಗಿಳಿದ ಎಂಥಾ ಚಳಿಗೂ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟದ ಕಣ್ಣ ಹನಿ - ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ಸಪ್ಪಳ...
***
ಬದುಕ ಜೀವನ್ಮುಖೀ ಭಾವಗಳಿಗೆ ಕಾವನ್ನಿತ್ತು ಉಸಿರ ತುಂಬಿ ಎದೆ ನೆಲದ ಹಸಿವನ್ನು ಹಿಂಗಿಸಬೇಕಿದ್ದ ಕನಸ ಊಟದ ಶಕ್ತಿಯ ಸಖ್ಯವಿಲ್ಲದ ಸಂಜೆಗಳಿಲ್ಲಿ ನಡು ಮುರಿದುಕೊಂಡು ತೆವಳುತಿವೆ...
***
ದೊಡ್ಡಾಸ್ಪತ್ರೆಯ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ ಕಾರಿಡಾರು - ನೋವ ನಗುವಾಗಿಸೋ ಪುಟ್ಟ ಯತ್ನ...
ಮನದ ಮನೇಲಿ ಅದೇ ಹಳೆಯ ವಾಸನೆ - ನೋವು, ಸಾವಿನದ್ದು... :-)
***
ಕನಸೇ -
ಮಕ್ಕಳ ಕೇಕೆಯ ಕಸಿದ ಇರುಳು ಹಗಲನ್ನು ಇಷ್ಟಿಷ್ಟಾಗಿ ನುಂಗುವ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿನ ಬಯಲ ಮೂಲೆಯ  ನಿರಂಕುಶ ನೀರವ ಮೌನ (?)  ದಟ್ಟವಾಗಿ ನನ್ನೆದೆಯನೂ ಆವರಿಸುತ್ತೆ ನೀ ಬದುಕಿಂದ ಮತ್ತೆ ಬಾರದಂತೆ ಎದ್ದು ಹೋದ ನೆನಪು ಕಾಡುವಾಗ...
***
ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಉತ್ತರವೀಯುತಿದ್ದ ಚಂದಿರನಲ್ಲೂ ಈಗೀಗ ಉತ್ತರ ಖಾಲಿಯಾದಂತಿದೆ ನನ್ನ ಎಂದೂ ಮುಗಿಯದ ಗೊಂದಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ...:-(
***
ಬಾಲರ ಕೇಕೆ, ಹರೆಯದ ಹುಚ್ಚಾಟ, ನಡುಗಾಲದ ಬೇಗುದಿ, ಮುಪ್ಪಿನ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಎಲ್ಲವಕ್ಕೂ ಕಿವಿಯಾದ ಊರಾಚೆಯ ಬಯಲು... 
ಅವರೆಲ್ಲರ ಮಾತು ಮೌನಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿಯೂ ನಾ ಯಾರಿಗೂ ಸ್ವಂತವಲ್ಲ...
ಪಾದಗಳಿಗಂಟಿದ ಎನ್ನೆದೆಯ ಧೂಳಿಗೂ ಅವರುಗಳ ಒಳಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶವಿಲ್ಲ; ಹೊಸ್ತಿಲಲಿ ಕಾಲು ಕೊಡವಿಯೇ ಒಳಗಡಿಯಿಡುವುದು ಎಲ್ಲ...:-)
***
ಅಮ್ಮನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿನ ಮೌನವೀಗ ಮತ್ತೆ ದಕ್ಕುವಂತಿದ್ದಿದ್ದರೆ; 
ನಗೆಯ ತೊಟ್ಟಿಲಲಿ ಬದುಕನಿಟ್ಟು, ಭರವಸೆಯ ಗಿಲಕಿಯ ಕುಲುಕಿನ ಹಿಮ್ಮೇಳದಲಿ ಗೆಲುವಿನ ಲಾಲಿ ಹಾಡುತ್ತ, ಹೊಸ ಕನಸಿನ ಕುಲಾವಿಗೆ ನೂಲು ನೇಯಬಹುದಿತ್ತೇನೋ ನೀನಿರದ ಈ ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧ ಸಂಜೆಗಳಲೂ... 
ಮತ್ತೆಲ್ಲವನೂ ಮೊದಲಿಂದ ಶುರು ಮಾಡುವಂತಿದ್ದಿದ್ದರೆ; ಮಾತಿನೆಡೆಗಿನ ನನ್ನ ಅತೀವ ಹಪಹಪಿಯ ನಡುವೆಯೂ, ಮಾತು ಎದೆಯ ಸುಡುವಲೆಲ್ಲ ಮೂಗನಾಗಿ ಒಂಚೂರು ಒಲವ ಸಲಹಬಹುದಿತ್ತೇನೋ ನನ್ನೀ ಬಂಜರೆದೆಯಲೂ...
***
ಎದೆಯಾಳದಿ ಕನಸುಗಳ ಸೋಲಿನ ಬೇಗುದಿ - ಸುಡುವ ಚಳಿ - ನೆನಪುಗಳ ಅಗ್ಗಿಸ್ಟಿಕೆ - ಮಾತುಗಳ ಹವಿಸ್ಸು - ಮೌನ ಯಜ್ಞ...
***
ಮೌನ (?) ... 
ಅಲ್ಲಲ್ಲ ಮಾತು ಕೋಮಾದಲ್ಲಿರುವಂತಿದೆ...
***
ನೋವು, ಸಿಟ್ಟು, ದ್ವೇಷ, ಅಸೂಯೆ, ಹತಾಶೆಗಳು ಬದುಕಿಸುವುದಕಿಂತ ಪ್ರೀತಿ ಕೊಲ್ಲಲಿ ಎನ್ನ... 
ಒಲವ ತೋಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿಗೂ ಶೃಂಗಾರ ಸಂಭ್ರಮ...
***
ಬದುಕ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಬದುಕಿಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಎರಡನ್ನೂ ಬದುಕಿನಿಂದಲೇ ಬಸಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು... 
ಹುಟ್ಟಿದಲ್ಲಿಯೇ ಕೊನೆಗೊಂಡು ಮತ್ತಲ್ಲಿಂದಲೇ ಪರಿಭ್ರಮಣಕೆ ಮೊದಲಿಡುವ ಶೂನ್ಯದ ಖಾಲಿತನ ಮತ್ತು ಬಿಂದುವಿನ ಪೂರ್ಣತೆ ಎರಡೂ ಬದುಕಿನ  ಉನ್ನತ ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ಸ್ಥಿತಿಗಳೇ...
ಪಡಕೊಂಡೆ, ಕಳಕೊಂಡೆ ಎಂಬುದೆಲ್ಲ ವೃತ್ತದೊಳಗಣ ಕಾಲುದಾರಿಯ ಇಬ್ಬದಿಯ ಆಗು ಹೋಗುಗಳಷ್ಟೇ...
ಹೊರಚೆಲ್ಲುತ್ತಾ ಹಿರಿದಾಗಿ ಶೂನ್ಯವಾಗುವುದೂ, ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಕಿರಿದಾಗಿ ಬಿಂದುವಾಗುವುದೂ ಎರಡೂ ಕೂಡಾ ವೃತ್ತದೊಳಗಣ ಸಂಪತ್ತುಗಳೇ...
ಅದಕೇ ಬದುಕಿಗೇನೆಲ್ಲ ಬೇಕೋ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಬಸಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂತನ್ನಿಸುತ್ತೆ... 
ಅದು ಕರುಣಿಸಿದಷ್ಟು - ಅಲ್ಲಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಬೊಗಸೆಯ ವಿಸ್ತಾರದಷ್ಟು...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ಒಂದು ನೂರಾ ಮೂವತ್ತು ಮತ್ತು ಆರು.....

ಹಗಲಿಗೊಂದಷ್ಟು - ಇರುಳಿಗಿನ್ನೊಂದಿಷ್ಟು ನಲ್ನುಡಿಗಳು.....

ಕಣ್ಣ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕನಸುಗಳು ಮಾತಾಗೋ ಸವಿ ಹೊತ್ತಲ್ಲವಾ ಇರುಳೆಂದರೆ...
ರೆಪ್ಪೆ ಮುಚ್ಚಿ ನಕ್ಕುಬಿಡಿ...
ಇರುಳಿಗೂ ಬಣ್ಣದ ಮೆರಗು...

ವಸುಧೆಯ ಮಡಿಲ ತುಂಬಾ ದಿನಮಣಿಯ ಮುತ್ತಿನ ಮಾಲೆ - ಅದು ಬೆಳಗು....

ಇರುಳೆಂದರೆ ಈಗ ಸ್ನೇಹವು ಹಾಡುವ ಜೋಗುಳ...

ಹೊಸ ಊರಿನ ಹಾದಿ ಬೀದಿಗಳಲೂ ಅದೇ ಬೆಳಗು - ನನಗಾದರೋ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಬೆರಗು...

ಬಯಲ ನಡುವಿನ ಹಣತೆ - ಗಾಳಿಯ ಕುಹಕ...
ಇರುಳಿಗೆ ಬೆಳಕಿನ ತವಕ...
ಭರವಸೆಯ ಶುಭರಾತ್ರಿ...

ನಾ ಹೋದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಬಂದು ಬೆಳಗುತ್ತಾನೆ ಅವನು - ಅದ್ಯಾವ ಪರಿ ಪ್ರೀತಿ ಉರಿಯುತ್ತೋ ಅವನ ಒಡಲಲ್ಲಿ...
ಶುಭದಿನವಲ್ಲದೇ ಇನ್ನೇನು...

ಇರುಳೆಂದರೆ ಈಗ -
ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆಗಳಡಿಯಲ್ಲಿ ಕದ್ದು ಕೂಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಕಲರ್ ಕಲರ್ ವಾಟ್ ಕಲರ್ ಎಂದು ಆಡುವ ಸಮಯ...

ಬೆಳಗೆಂದರೆ ಭರವಸೆಯ ಹಬ್ಬ...
ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಹಬ್ಬವಾಗಲಿ...
ನಗೆಯ ಸುಗ್ಗಿಯಾಗಲಿ...

ಇರುಳೆಂದರೆ ಈಗ -
ನೆನಪು ಹಾಗೂ ಕನಸುಗಳ ಕರುಳ ಸುವ್ವಾಲಿ...
ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆಗಳಡಿಯಲ್ಲಿ ಜೀಕಲಿ ಒಲವ ಜೋಕಾಲಿ...

ನಗುವಿರಲಿ ನಯನದಲಿ...
ಮುಂಬೆಳಗಿಗದೇ ರಂಗೋಲಿ...

ನೆತ್ತಿ ಸುಡೋ ಸೂರ್ಯನಿಗಿಂತ ಎದೆಯ ಬೆಂಕಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಸುರಿಯುವ ಚಂದಿರನೆಡೆಗೆ ಮಹಾ ಕೋಪ – ಜತೆಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿ ಕೂಡ...
ತಾರೆಗಳೊಡನೆ ಸರಸವಾಡ್ತಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಾಗಲೀ ಅವುಗಳ ಮಿನುಗಿನ ಗೋಚರೆತೆಯ ಕೊಲ್ಲುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ...
ಚಂದಿರ ಸಿಹಿ ನಗೆಯ ಸುರಿಯಲಿ ಇರುಳಿಗೆ...

ಬೆಳಗೆಂದರೆ ಸ್ನೇಹದ ತೊಟ್ಟಿಲ ದಾರಕೆ ಕಟ್ಟಿದ ಗಿಲಕಿಯ ಕಿಣಿ ಕಿಣಿ...
ಬೆಳಗೆಂದರೆ ಅಮ್ಮನೆಡೆಗೆ ಕೈಚಾಚೋ ನಿದ್ದೆಗಣ್ಣಿನ ಕಂದನ ಕಿಲ ಕಿಲ...
ಬೆಳಗೆಂದರೆ ಕಂದನ ತಬ್ಬುವ ಅಮ್ಮನೆದೆಯ ಒಲವಾಮೃತ...
ಬೆಳಗೆಂದರೆ ಪಾರಿಜಾತದ ರಂಗೋಲಿ...

ಚಂದಮಾಮನನ್ನೊಮ್ಮೆ ಮಾತಾಡಿಸಿ, ಬೆಳದಿಂಗಳಲ್ಲೊಂದಿಷ್ಟು ಮೈತೋಯಿಸಿಕೊಂಡು, ಹೊಸತೊಂದು ಕನಸ ಸುರತಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು, ಹಿತವಾದ ಭಾವದಲಿ, ಹೊಸ ಗೆಲುವಿನ ಭರವಸೆಯ ಹೊದ್ದು ಮಲಗು... 
ನಲಿವಿನ ನಾಳೆಯ ಬೆಳಕಿನುತ್ಸವಕೆ ನಾಂದಿಯಾಗುವ ಪ್ರಚ್ಛನ್ನ, ಪ್ರಶಾಂತ ಇರುಳು ನಿನ್ನ ತಬ್ಬಲಿ... 
ಶುಭರಾತ್ರಿ...

ಇರುಳ ಕಣ್ಣಿಂದ ಜಾರಿದ ಹನಿಗಳನು ಶೇಷವೂ ಉಳಿಯದಂತೆ ಹೀರಿ ನಗು ಚೆಲ್ಲುತಾನೆ ದಿನಕರ... 
ಬೆಳಗಾಯಿತು... 
ಬೆಳಗೆಂದರೆ ಕಣ್ಣಹನಿಗಳ ಅವಸಾನ... 
ಶುಭದಿನ...

ಗೊಂಚಲು - ಒಂದು ನೂರಾ ಮೂವತ್ತು ಮತ್ತು ಐದು.....

ಆಗೀಗ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಗೀಚಿಟ್ಟ ಸಾಲುಗಳು.....
(ಬದುಕಿದು ಎಂದಿಗೂ ಪೂರ್ಣವಾಗದು ಬಿಡಿ...)

ಗೆಳತೀ -
ಮನಸಿದು ಕಳೆದು ಹೋದರೆ ಇಂದಲ್ಲ ನಾಳೆ ಸೆರೆಸಿಕ್ಕೀತು - ನಿನ್ನಂತ ಒಳಗಣ್ಣು ತೆರಕೊಂಡು ಹುಡುಕೋ ಜೀವಗಳಿಗೆ...
ಕಲ್ಲಾಗಿ ಹೋದರೆ...?
ಶಿಲ್ಪವಾಗಿಸಿಕೊಳ್ತೀಯಾ...?
***
ನೀ ಇರುವಾಗ ಮನದಲ್ಲಿ - ಕನಸೆಲ್ಲವೂ ಸಿಹಿಯೇ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ...
ಮನದ ಕದವ ತೆರೆದಿಟ್ಟು ಮಲಗು ನನ್ನ ನೆನಪ ಗುಂಗಲ್ಲಿ - ಕನಸಾಗಿ ಹೋಗೋ ಮುನ್ನ ಬಂದೇನೊಮ್ಮೆ ನಿನ್ನ ಕನಸಲ್ಲಿ...
***
ನನ್ನದು ಅನುಶಾಸನದ ಹಾದಿ - ಶಿಸ್ತು, ಶಿಕ್ಷೆ ಎರಡೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...
ಬದುಕಿದು ಮಹಾಗುರು - ಜತೆಯಾದವರು ಸಹಪಾಠಿಗಳು...
ಸಹಪಾಠಿಗಳೂ ಗುರುಗಳಾಗಿ ದಾರಿಗೆ ಕೈದೀಪವಾಗಿದ್ದಾರೆ...
ಮಹಾಗುರುವಿಗೂ - ಜತೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿದ ಜೀವಗಳಿಗೂ ಋಣದ ಸಾಸ್ಟಾಂಗ...
***
ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಕೂತರೆ ಒಳಮನೆಯ ಮಬ್ಬು ಬೆಳಕಷ್ಟೇ ನಿನ್ನದು...
ತೆರದೊಮ್ಮೆ ನೋಡು ಬಯಲ ಬೆಳಕೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ...
ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಕೂತವಗೆ ನಿಗಿ ನಿಗಿ ಬೆಳಕಲ್ಲೂ ದಾರಿ ಅಗೋಚರ...
ಮನದ ಕಣ್ಣ ತೆರೆದು ಹೊರಟವಗೆ ಕಾರಿರುಳ ಬಾನ ಬೆಳಕಲ್ಲೇ ಗಮ್ಯವದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಗೋಚರ...
***
ಅಂತರಂಗವಿದು ಹರೆಯ ಉಕ್ಕುವ ಆಸೆಗಳೆಂಬ ತಾರೆಗಳಾಡುವ ವಿಶಾಲ ಬಯಲು...
ಅಂತರಾತ್ಮನ ಅರೆ ಘಳಿಗೆಯ ನಗುವಿಗಾಗಿ ಉಸಿರನೇ ಅಡವಿಟ್ಟು ನಡೆದೇನು ಆ ತೀರದೆಡೆಗೆ.....
***
ನೆನಪುಗಳು ಕೂಡಾ ನಮ್ಮದೇ ಆಯ್ಕೆ ಅಲ್ಲವಾ..?
ಮರೆತು ಮುನ್ನಡೆಯಬೇಕಾದದ್ದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಕೊರಗುತ್ತೇವೆ, ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಹೊರಳಾಡುತ್ತಾ ಕೊಳೆಯುತ್ತೇವೆ...
ಮರೆಯಬಾರದ್ದನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆವೆಂಬುದೂ ನೆನಪಾಗುವುದಿಲ್ಲ...
***
ಎಲ್ಲೆಂಲ್ಲಿಂದಲೋ ನನ್ನೆಡೆಗೆ ನಲಿದು ಬರುವ ವಿನಾಕಾರಣದ ಪ್ರೀತಿಯ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಮನಸೆಂಬುದು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಖುಷಿಯ ಚೈತನ್ಯ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಅರಳುತ್ತದೆ - ಅಂಥ ಸ್ನೇಹಾನುಬಂಧಗಳ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತೇ ನನ್ನೀ ಮನದ ಮನೆಯ ಶ್ರೀಮಂತ ಶೃಂಗಾರ...
ಋಣದ ನಮನಗಳು ನಿನಗೆ ಓ ಸ್ನೇಹವೇ...
***
ಹಸಿದ ಎದೆಯ ಬೀದಿಯಲಿ ತೆವಳುವ ಕಾಲಿಲ್ಲದ ಕನಸುಗಳ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ  ಕೂತು ಘರ್ಜಿಸುವ ಹೆಣಭಾರದ ನೆನಪುಗಳು... 
ಇಳಿಸುವ ಪರಿಯೆಂತೋ ಅರಿವಿಲ್ಲ ... 
ಕಾರಣ - ಕನಸೆಂದರೆ ನಾಳೆ; ಈಗಿನ್ನೂ ನೆಲೆ ಕಂಡುಕೊಂಡಿರದ ಮತ್ತು ನೆಲೆಯೂರೀತೆಂಬ ಸ್ಪಸ್ಟತೆಯಿಲ್ಲದ ಜಂಗಮ ಭಾವ...
ನೆನಪಾದರೋ ನಿನ್ನೆಯ ಅನುಭವಗಳ ಸಾಕ್ಷಿಯ ಹರವಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ವಾದಕ್ಕೆ ಕೂರೋ ಜಿದ್ದಿನ ವಕೀಲ...
***
ಕಾಡು ಕರೆಯುತಿದೆ...
ನೆನಪುಗಳ ಹೊರೆಯ ಭಾರ ಹೊತ್ತ ಭುಜದ ಹುಣ್ಣಿಗೆ ಕನಸುಗಳ ಉಪ್ಪು ಖಾರ - ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಯಾತನೆಯ ಗಡ್ಡೆ...
ಕಳೆದು ಹೋಗಬೇಕು ಯಾರ ಕೈಗೂ ಸಿಗದ ಹಾಗೆ, ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ಕೈಗೂ ನಾ ಸಿಗದಂತೆ, 
ಆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಹೊರೆಯಿಳಿಸಿ, ಗಡ್ಡೆ ಕರಗಿಸಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಗೆ - ಕಾಡು ಸೆಳೆಯುತಿದೆ...
***
ಮಾತಿನ ಆಂತರ್ಯದ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ, ಮಾತೆಂಬೋ ಮಾತಿನ ಚಿತ್ರಕೆ ಬಣ್ಣ ತುಂಬಲಾರದ ಮೌನದೆದೆಯಲಿ  ಸದಾ ನಿಜ ನಗುವಿನ ಸೂತಕದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು...
***
ಅಂಗಳದಲಿ ನೆನಪುಗಳ ಜಾತ್ರೆ - ಒಳ ಮನೇಲಿ ಕನಸುಗಳ ಸ್ಮಶಾನ ಮೌನ...
ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲಲಿ ಎಣ್ಣೆ ಬತ್ತಿದಮೇಲೂ ನಂದದಿರಲು ಹೆಣಗುತಿರೋ ಭರವಸೆಯ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಣತಿ - ಅದು ಆರಿದ ಕ್ಷಣ ಮನದ ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಸಾವು...
***
ಮನಸು ಮತ್ತು ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ನಡುವಿನ ನಿತ್ಯ ಗುದ್ದಾಟದಲ್ಲಿ ನೆನಪುಗಳು ಹಾಗೂ ವಾಸ್ತವದ ಬೆಂಬಲ ದಕ್ಕಿದ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೇ ಸದಾ ಗೆಲ್ಲುವುದು ಈ ಬದುಕಿನ ದುರಂತ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ...
ಸೋತು ಬರಡಾದ ಮನದ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಕನಸುಗಳ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆದೀತು ಹೇಗೆ...
ಆಗೀಗ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಭಾವಗಳ ಮಳೆಯಾದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿದ ಕನಸ ಬೀಜದಿಂದ ಫಲದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಹುಸಿಯೇ...
ಕನಸುಗಳ ಬೆಂಬಲ ಅಥವಾ ಕನಸಿಗಾಗಿನ ಬಡಿದಾಟ ಇಲ್ಲದ ಸಾವೂ ಹೀನಾಯವೇ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ಈಗೀಗ...

*** ಇಲ್ಲಿನ ತುಂಡು ಭಾವಗಳು ಮುಂದಿನ ಯಾವುದೇ ಬರಹದಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸೀತು...:)

ಗೊಂಚಲು - ಒಂದು ನೂರಾ ಮೂವತ್ನಾಕು.....

ನೀನೆಂದರೆ.....

ನೀನೆಂದರೆ ಮಾತು ಮಾತಿನ ನಡುವೆಯ ನಿರ್ವಾತದಲಿ ಗುಣುಗುಣಿಸೋ ಎದೆಯ ಹಾಡು...

ನೀನೆಂದರೆ ನಿತ್ಯ ಉರಿದೂ ಖಾಲಿಯಾಗದ ದಿನಮಣಿಯ ಭೂರಮೆಯೆಡೆಗಿನ ಮತ್ತು ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣವೂ ಬೆಂದೂ ಬಾಡದ ಭೂತಾಯಮ್ಮನ ರವಿಯೆಡೆಗಿನ ಒಡಲಾಳದ ಪ್ರೀತಿ...

ನೀನೆಂದರೆ ಋಣ ತೀರಿದ ಮೇಲೂ ಶಂಖದ ಎದೆಗೂಡಲಿ ಸುಪ್ತವಾಗಿ ಮೊಳಗುತಲೇ ಉಳಿದ ಸಾಗರದ ಮೊರೆತದನುರಣನ...

ನೀನೆಂದರೆ ಹೂವ ಅಂದ, ಗಂಧದಲಿ ಮತ್ತು ಹಣ್ಣ ರುಚಿಯಲ್ಲಿ ನಗುವ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಭೂಗರ್ಭದಲಿ ಅವಿತು ಕೂತ ನಿಸ್ವಾರ್ಥಿ ಬೇರು...

ನೀನೆಂದರೆ ಅಮ್ಮನ ಭಯ ತುಂಬಿದ ಮುನಿಸು, ಅಜ್ಜಿಯ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿನ ಸುಳ್ಳು ಮತ್ತು ಅಜ್ಜನ ಊರುಗೋಲಿನ ಪೆಟ್ಟು ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಲೂ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿರೋ ನನ್ನ ಹಿತ...

ನೀನೆಂದರೆ ಇರುಳ ಏಕಾಂತ ಸಾಂಗತ್ಯದಲಿ ತಪ್ಪದೇ ಕೆರಳುವ ನನ್ನ ವ್ಯಭಿಚಾರೀ ಮನಸಿನ ತೊಡೆ ನಡುವಿನ ಮೃಗೋನ್ಮಾದದಲೂ ಒಳ್ಳೆಯತನವನೇ ಹುಡುಕಲೆಳಸುವ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೇಮ...

ನೀನೆಂದರೆ ಅರಿವಿಗೆ ದಕ್ಕಿದರೆ ತಪ್ಪು ಒಪ್ಪುಗಳ ಹಂಗನೆಲ್ಲ ಮೀರಿ ಬದುಕಿಗೆ ಅರ್ಥ ತುಂಬುವ ಎದೆಗೂಡನೆ ತಬ್ಬಿ ಕೂತ ಸಾವು...

ಮತ್ತು

ನೀನೆಂದರೆ ನನ್ನಂಥ ನನ್ನಲೂ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಮನುಷ್ಯ ಭಾವಗಳ ಉಗಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಆತ್ಮ ಸಾಂಗತ್ಯದ ಸವಿ ಸ್ನೇಹ...